tag:blogger.com,1999:blog-70845466395989959532009-11-12T10:59:03.303+03:00Moesatnoreply@blogger.comBlogger35125tag:blogger.com,1999:blog-7084546639598995953.post-26748358981048474552008-10-24T09:45:00.000+04:002008-10-24T10:04:01.243+04:00ကၽြန္ေတာ္ ေမာင္မိုးစက္ အိမ္ဆိုတဲ႔ေထာင္ႀကီးထဲကို ေက်ေက်နပ္နပ္ၾကည္႔ ၀င္ေရာက္ခဲ႔ပါၿပီ။ မဂၤလာမေဆာင္ခင္တုန္းကလည္း ပင္ပန္းရ၊ ေဆာင္ၿပီးေတာ႔လည္း ပင္ပန္းရနဲ႔၊ အလုပ္ေတြကို ေတာ္ေတာ္ေလး႐ႈပ္ေနပါတယ္။ တစ္သက္နဲ႔တစ္ကိုယ္ ဒီေလာက္ထိသြားၿဖဲမျပခဲ႔ဘူး ဘူး။ ေတြ႔တဲ႔လူတိုင္းကို “ဟုတ္ကဲ႔ခင္ဗ်၊ ေနေကာင္းတယ္ေနာ္၊ ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာ ပါတယ္ခင္ဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္႔ကိုလည္း သူ႔လိုဘဲ ခင္မင္ႏိုင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ” စသျဖင္႔ေပါ႔ေလ စကားေတြကို စံုေနတာပါဘဲ။ ကဲ .... အစ အဆံုးေျပာမေနေတာ႔ဘူး အားလံုးကို ေက်ာ္လိုက္ ေတာ႔မယ္။ အခ်ိန္ေတြကုန္လာေတာ႔ မိုးကခ်ဳပ္လာတယ္။ မိုးခ်ဳပ္လာေတာ႔ ဘာျဖစ္လဲ ... ဘာျဖစ္လဲ ... သတ္ရင္သတ္လိုက္ ေျပာမျပပါဘူး။ ညေရာက္လာေတာ႔ ညစာ စားပြဲလုပ္တယ္ ေလ။ Oriental House ရဲ႕ညအလွဟာ အရမ္းကိုလွေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ သတိုးသမီးေလးလည္း Dinner Dress ေလးနဲ႔ အရမ္းကိုလွေနတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7084546639598995953-2674835898104847455?l=moesatmin.blogspot.com' alt='' /></div>Moesatnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7084546639598995953.post-77738636406165714312008-09-02T15:58:00.003+04:002008-09-02T16:02:34.825+04:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" > ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာျပည္ကို စေရာက္ကတည္းက အားလံုးကို ေက်ာ္ခြၿပီး Blog ကို၀င္တယ္. ဘယ္လိုမွ ၀င္ၾကည္႔လို႔ မရဘူးဗ်ာ. တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ဒီေန႔မွဘဲ ရေတာ႔တယ္။ ရတဲ႔ အခ်ိန္ကေလးမွာဘဲ ဘေလာဒ္႔ဂါေတြဆီကို ေရာက္ ေအာင္ လည္လည္ သြားလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေမာင္မိုးစက္ ဘေလာဒ္႔ ျပန္ေရးေနပါၿပီ ... မိတ္ေဟာင္းမိတ္သစ္ မ်ား အျမန္ဆံုး ဆက္သြယ္ၾကပါလို႔ ...</span><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မိုးစက္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);" id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7084546639598995953-7773863640616571431?l=moesatmin.blogspot.com' alt='' /></div>Moesatnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7084546639598995953.post-46674845183468149722008-02-08T09:07:00.000+03:002008-02-08T09:08:46.221+03:00<div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;color:#000099;">အားလံုးဘဲ မဂၤလာပါခင္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ ေမာင္မိုးစက္ဟာဆိုရင္ျဖင္႔ မနက္ျဖန္ဆိုရင္ ကိုယ္႔ေျမ၊ ကိုယ္႔ေရ ေပၚမွာ ေျခခ်ခြင္႔ရပါေတာ႔မယ္ ခင္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႔ခ်င္ ျမင္ခ်င္တဲ႔ ဘေလဒ္႔ဂါ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြကို တစ္ဦးတစ္ေယာက္ျခင္းဆီ လိုက္ၿပီး မိတ္ဆက္ ေတြ႔ဆံုပါမယ္ ခင္ဗ်ာ။<br />ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြ၊ ကံေကာင္းျခင္းေတြ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမအားလံုး ရရွိခံစားႏိုင္ၾကပါေစ<br />မိုးစက္<br />8 . 2 . 2008 ( 9:06 AM)</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7084546639598995953-4667484518346814972?l=moesatmin.blogspot.com' alt='' /></div>Moesatnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7084546639598995953.post-49739001353036485282007-12-31T23:27:00.000+03:002007-12-31T23:46:00.879+03:00<span style="color:#3333ff;">This Last Post Is 2007 Years.....<br /><br />Look at the sky<br />Tell me what do you see<br />Just close your eyesAnd describe it to me<br />The heavens are sparklingWith starlight tonight<br />That's what I seeThrough your eyes<br />I see the heavens<br />Each time that you smile<br />I hear your heartbeatJust go on for miles<br />And suddenly I knowMy life is worth while<br />That's what I seeThrough your eyes<br />Here in the night<br />I see the sun<br />Here in the dark<br />Our two hearts are one<br />It's out of our hands<br />We can't stop what we have begun<br />And love just took me by surprise<br />Looking through your eyes<br />I look at myself<br />And instead I see us<br />Whoever I am now<br />It feels like enough<br />And I see a girl<br />Who is learning to trust<br />That's who I see through your eyes<br />And there are some things we don't know<br />Sometimes a heart just needs to go<br />And there is so much I'll remember<br />Underneath the open sky with you forever</span><br /><span style="color:#3333ff;"></span><br /><a href="http://moesatmin.googlepages.com/leannerimes-lookingthroughyoureyesqu.mp3"><span style="color:#3333ff;">ဒီေနရာ</span></a><span style="color:#3333ff;">ကေန သီခ်င္းေလးကို နားဆင္ႏိုင္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ.... အားလံုး Happy New Year ပါခင္ဗ်ာ...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7084546639598995953-4973900135303648528?l=moesatmin.blogspot.com' alt='' /></div>Moesatnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7084546639598995953.post-6412645267169609962007-12-26T12:19:00.000+03:002007-12-26T12:40:53.647+03:00<div align="justify"><span style="color:#3333ff;">ကၽြန္ေတာ္နဲ႔သူ ဆံုျဖစ္တဲ႔ေနရာေလးကေတာ႔ နည္းနည္းထူးဆန္းေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ရပ္ေေျမျခား ကေန ျပန္ေရာက္ကာစ၊ သူကလည္း လမ္းေၾကာင္းတစ္ခုေပၚမွာ ရပ္တည္ႏိုင္ေအာင္ ရွိသမွ် ခြန္းအားေတြနဲ႔ ႀကိဳးစားေနတဲ႔အခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတြ႕ျဖစ္ၾကတာပါ။ ေတြ႔ေတာ႔ ဘာလုပ္ျဖစ္လဲ စကားေတြ ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ ေတြ႔ဆံုတဲ႔ေနရာေလးကေတာ႔ Restaurant တစ္ခုမွာပါ။ </span></div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;">ကၽြန္ေတာ္။ ။ ကို Zero ႀကိဳက္တာမွာဗ်ာ။ ႀကိဳေျပာထားမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တိုက္မွာေနာ္။ </span></div><div align="justify"><a href="http://zerotrash21.blogspot.com/"><span style="color:#3333ff;">ကို Zero</span></a><span style="color:#3333ff;">။ ။ ဟာ မဟုတ္တာဘဲ မိုးစက္ရာ။ အစ္ကိုက အိမ္ရွင္ဘဲ၊ အစ္ကိုတိုက္မွာေပါ႔။ ခဏေနအၾကာမွာေတာ႔ မျမင္ရတာၾကာတဲ႔ ျမန္မာယမကာ ေရာက္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခြက္ကို ေျမွာက္ လိုက္ၿပီး ခ်ီးယားလုပ္ေတာ႔ “ဘာဘဲလုပ္လုပ္ ေအာင္ျမင္ပါေစဗ်ာ” လို႔ ကၽြန္ေတာ္စၿပီး ေျပာျဖစ္ တယ္။ ကို Zero က ကၽြန္ေတာ္ေျပာတဲ႔ စကားကိုေထာက္ခံတဲ႔အေနနဲ႔ ၿပံဳးလို႔။ တစ္ႀကိဳက္ေလာက္ေမာ႔ ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ႔ကၽြန္ေတာ္ တို႔ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ထပ္ၿပီး မိတ္ဆက္ျဖစ္တယ္။ </span></div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;">ကၽြန္ေတာ္။ ။ ကၽြန္ေတာ္ အစ္ကို႔ကို သတိထားမိတာ၊ အစ္ကို႔ဘေလာဒ္႔ကို ပထမဆံုးေရာက္တဲ႔ အခ်ိန္က ဘေလာဒ္႔ဂါ တစ္ေယာက္ဘဲဗ် …ကၽြန္ေတာ္မမွတ္မိေတာ႔ဘူး။ သူက ကၽြန္ေတာ္ စီပံုးမွာ သြားေရာက္ဖတ္ရႈ႕ဖို႔ တိုက္တြန္းပါတယ္ဆိုၿပီး link ထားခဲ႔တယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲဒီ link ကိုသြား ၾကည္႔ေတာ႔မွ အစ္ကို ဘေလာဒ္႔ ျဖစ္ေနတာ။ Blogger မ်ားလက္ဆင္႔ကမ္းေပးၾကပါ ဆိုတဲ႔ </span><a href="http://zerotrash21.blogspot.com/2007/08/blogger.html"><span style="color:#3333ff;">post</span></a><span style="color:#3333ff;"> ေလး ကိုဖတ္မိၿပီး၊ အဲဒီမွာ comment ေရး၊ ၿပီးတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ဘေလာဒ္႔မွာ “တိုက္တြန္းလိုပါတယ္” ဆိုတဲ႔ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ေဘးမွာ link ခ်ိတ္ထားလိုက္တယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း အစ္ကိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ စတင္ၿပီး ရင္ႏွီး သြားတယ္လို႔ ထင္တယ္။ </span></div><div align="justify"><a href="http://zerotrash21.blogspot.com/"><span style="color:#3333ff;">ကို Zero</span></a><span style="color:#3333ff;">။ ။ ဟုတ္တယ္ မိုးစက္…ကိုယ္လည္း မင္းရဲ႕ comment ကိုေတြ႔၊ မင္းဘေလာဒ္႔ကိုလာ ၾကည္႔၊ ၿပီးေတာ႔ ကိုယ္႔ရဲ႕ Idea ေလးကို မင္းကေခါင္းစဥ္ေလးတပ္ၿပီး link ခ်ိတ္ထားေတာ႔ ပိုၿပီးေတာ႔ ၀မ္းသာသြား တာေပါ႔ကြာ။ ဟုတ္တယ္ ကိုယ္လည္း မင္းကို အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး သတိထားမိသလို၊ စိတ္ ထဲလည္း မွတ္မွတ္ရရ ရွိခဲ႔တယ္။ ကၽြန္ေတာ္။ ။ ဟုတ္တယ္အစ္ကို၊ အဲဒီ post ေလးကိုဖတ္ၿပီးေတာ႔မွ ကၽြန္ေတာ္</span><a href="http://phoewa.com/phoewa/"><span style="color:#3333ff;">ဖိုး၀</span></a><span style="color:#3333ff;">ကို သိခဲ႔ရတာ။ </span><a href="http://phoewa.com/phoewa/"><span style="color:#3333ff;">ဖိုး၀</span></a><span style="color:#3333ff;"> ကေတာ္ေတာ္ကို က႑စံုလင္စြာပါတဲ႔ Web Portal တစ္ခုပါ။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ႔ သေဘာက်တယ္။ ဒါေပမယ္႔ ….. ( ကၽြန္ေတာ္ ယမကာ တစ္ႀကိဳက္ေလာက္ ထပ္ေသာက္လိုက္တယ္ ) </span></div><div align="justify"><a href="http://zerotrash21.blogspot.com/"><span style="color:#3333ff;">ကို Zero</span></a><span style="color:#3333ff;">။ ။ ဒါေပမယ္႔ ဘာျဖစ္လဲ ဆက္ေျပာေလကြာ … ကၽြန္ေတာ္။ ။ တစ္ခုခု ဆြဲေဆာင္မႈလိုေနသလားလို႔၊ က႑စံုလင္တယ္ဆိုတာ မွန္တယ္ အစ္ကိုရာ၊ ဒါေပမယ္႔ ဆြဲေဆာင္မႈလိုေနတယ္ အစ္ကိုရ။ </span></div><div align="justify"><a href="http://zerotrash21.blogspot.com/"><span style="color:#3333ff;">ကို Zero</span></a><span style="color:#3333ff;">။ ။ အင္း ဆြဲေဆာင္မႈလိုေနတယ္လို႔ဘဲ ထားကြာ။ ဘယ္လို လိုအပ္တယ္ဆိုတာ မင္း အျမင္ေလး ေျပာၾကည္႔ … </span></div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;">ကၽြန္ေတာ္။ ။ </span><a href="http://phoewa.com/phoewa/"><span style="color:#3333ff;">ဖိုး၀</span></a><span style="color:#3333ff;">မွာ </span><a href="http://entertainment.phoewa.com/entertainment/music.aspx"><span style="color:#3333ff;">Music</span></a><span style="color:#3333ff;">, </span><a href="http://news.phoewa.com/news/"><span style="color:#3333ff;">International News</span></a><span style="color:#3333ff;"> စသျဖင္႔ ရွိတဲ႔ က႑ေတြမွာျပင္ဆင္ထားတဲ႔ ပံုစံေတြ အားလံုးေကာင္းတယ္အစ္ကို။ Webtemplate ေတြအရမ္းလွတယ္။ Home Page တစ္ခုဘဲ ဖြင္႔လိုက္တာနဲ႔ ဆြဲေဆာင္မႈအျပည္႔ေလးရွိေစခ်င္တာေပါ႔။ အစ္ကိုက Button ေတြအထဲမွာေတာ႔ Flash Annimation ေတြသံုး ထားတာ ေတာ္ေတာ္လွတယ္။ ဥပမာ- model က႑မွာေပါ႔။ သံုးထားတဲ႔ Flash Annimation Design ေလး ေတာ္ေတာ္လွတယ္။ Home Page မွာဆိုရင္အစ္ကိုက Flash ကိုသံုးမ ထားဘူးေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္႔စိတ္အထင္ ေျပာရင္ Home Page မွာလည္း Flash Annimation ေတြကို က႑အလိုက္ထည္႔ၿပီး ဆြဲေဆာင္လိုက္မယ္ ဆိုရင္ ပိုၿပီးေကာင္းသြားမလားလို႔ ထင္မိတယ္အစ္ကို။ </span></div><div align="justify"><a href="http://zerotrash21.blogspot.com/"><span style="color:#3333ff;">ကို Zero</span></a><span style="color:#3333ff;">။ ။ အင္း…ကိုယ္႔ညီေျပာတာလည္း အစ္ကို လက္ခံပါတယ္။ အစ္ကို႔ရဲ႕ </span><a href="http://phoewa.com/phoewa/"><span style="color:#3333ff;">ဖိုး၀</span></a><span style="color:#3333ff;"> ကို ဒီထက္ပိုၿပီး လူသိ မ်ားေအာင္၊ တြင္က်ယ္ေအာင္လို႔ အစ္ကိုက Chat room, Forum စသျဖင္႔ ထပ္မလားလို႔ ေတာင္ စဥ္းစားမိ ေသးတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အစ္ကိုက </span><a href="http://phoewa.com/phoewa/"><span style="color:#3333ff;">ဖိုး၀</span></a><span style="color:#3333ff;"> ကို Web Portal အစစ္ျဖစ္ေအာင္လုပ္ခ်င္တာ ေၾကာင္႔ အဲဒါေတြကို မထည္႔တာ။ အခု လက္ရွိ ရွိေနတဲ႔ </span><a href="http://phoewa.com/phoewa/"><span style="color:#3333ff;">ဖိုး၀</span></a><span style="color:#3333ff;"> ကိုလည္း အစ္ကိုဒီေလာက္နဲ႔ မေက်နပ္ ေသးဘူး။ ထပ္ထည္႔၊ ထပ္လုပ္ ဖို႔ရွိပါေသးတယ္။ အခုလုပ္ထားတာ Beta Version ေလာက္ဘဲလုပ္ ထားတုန္းဘဲရွိတယ္။ ဒီထက္ပိုၿပီး က႑စံု ေအာင္ ထပ္ထည္႔မွာပါ။ က႑အလိုက္ သတင္း၊ ဓာတ္ပံုအား လံုးကို update ျဖစ္ေအာင္လည္း အၿမဲႀကိဳးစား ေနတာပါ။ အခက္အခဲေတြေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ရင္ဆိုင္ရ တယ္။ ဒါေပမယ္႔ အစ္ကို႔ကေတာ႔ အားလံုးကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ဘဲ ရင္ဆိုင္လိုက္တာပါဘဲ။ </span></div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;">ကၽြန္ေတာ္။ ။ ဟဲ … ဟဲ ဒါေပါ႔အစ္ကိုရာ၊ အခက္အခဲေတြကေတာ႔ ရင္ဆိုင္ရမွာေပါ႔။ ဘယ္လိုဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ အၿမဲအားေပးေနမွာပါ။ </span></div><div align="justify"><a href="http://zerotrash21.blogspot.com/"><span style="color:#3333ff;">ကို Zero</span></a><span style="color:#3333ff;">။ ။ No… No… ညီေလး … အစ္ကိုက အားေပးတာေတြ လိုခ်င္တာမဟုတ္ဘူး။ စိတ္အား လည္း မငယ္တတ္ပါဘူး။ ကိုယ္တစ္ကယ္လိုေနတာက ေထာက္ခံမႈ ကြ။ အစ္ကိုလုပ္ေနတာ၊ လုပ္ခ်င္ တာကို ေထာက္ခံတဲ႔ သူလိုေနတာ။ လိုအပ္ရင္ အႀကံဥာဏ္ေတာင္းခံမယ္ကြာ။ ဒီေလာက္ဘဲ … ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ၿပီးရင္ ေတာ႔ ဘယ္ေတာ႔မွ မျပင္တတ္ဘူး ကိုယ္႔လူေရ ….. ညီေလးေျပာတဲ႔ Home Page အတြက္ အစ္ကို႔လူေတြနဲ႔ တုိင္ပင္ၿပီး ထပ္လုပ္လိုက္ဦးမယ္ကြာ။ </span></div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;">ကၽြန္ေတာ္။ ။ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္႔အျမင္ေျပာတာေနာ္အစ္ကို၊ </span></div><div align="justify"><a href="http://zerotrash21.blogspot.com/"><span style="color:#3333ff;">ကို Zero</span></a><span style="color:#3333ff;">။ ။ အင္းပါကြာ…..ေပါက္ပါတယ္ …. </span></div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;">ကၽြန္ေတာ္။ ။ ကဲ …ေပါက္ရင္လည္း လက္က်န္ေလး ရွင္းလိုက္ရေအာင္ဗ်ာ…ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ထပ္ ေသာက္ျဖစ္ၾကတယ္။ ကို Zero ကဆက္ၿပီး သူရဲ႕ ခံယူခ်က္ေတြ၊ လုပ္ခ်င္တာေတြကို ဆက္ေျပာျပတယ္။ </span><a href="http://zerotrash21.blogspot.com/"><span style="color:#3333ff;">ကို Zero</span></a><span style="color:#3333ff;">။ ။ မိုးစက္ရ …အစ္ကိုက စီးပြားေရးနဲ႔ပါတ္သက္ရင္ ေငြကို အဓိက သိပ္မထားဘူး။ လုပ္ငန္း လုပ္တ႔ဲ ေနရာမွာ အစ္ကိုက အေတြ႔အႀကံဳသစ္၊ အေတြးသစ္၊ အျမင္သစ္ေတြလုိခ်င္တယ္။ ရလာတဲ႔ အေတြး အျမင္သစ္ေတြနဲ႔ လမ္းတစ္ခုကို ထြင္ၿပီး ေလွ်ာက္ခ်င္တာ… </span></div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;">ကၽြန္ေတာ္။ ။ အဲဒီခံယူခ်က္ကိုေတာ႔ အစ္ကိုနဲ႔ လူခ်င္းမေတြ႔ခင္ကတည္းက သိခဲ႔တာပါ။ </span><a href="http://zerotrash21.blogspot.com/2007/12/blog-post_10.html"><span style="color:#3333ff;">“ ထြင္ရင္ ထြင္ မထြင္ရင္ေသ”</span></a><span style="color:#3333ff;"> ဆိုတဲ႔ ခံယူခ်က္ေလ။ အဲဒီခံယူခ်က္ကိုေတာ႔ တကယ္သေဘာက်တယ္ဗ်ာ။ အဲဒီ post မွာ comment ေရးေတာ႔ “ကိုယ္တိုင္ေဖာက္တဲ႔လမ္းက ၾကမ္းမယ္။ ဒါေပမယ္႔ ခိုင္ခံ႔မႈေတာ႔ အျပည္႔ရွိပါတယ္” လို႔ ေရးခဲ႔တာေပါ႔။ တစ္ခုေတာ႔ ရွိတယ္ဗ်။ အဲဒါဘာလဲဆိုေတာ႔ အခု အစ္ကိုလုပ္တဲ႔ လုပ္ငန္းက ျမန္မာျပည္ အေနအထားနဲ႔ဆိုရင္ သိပ္ၿပီးေတာ႔ မတြင္က်ယ္ေသးဘူး။ ကိုယ္က စလုပ္တဲ႔ အေနအထား မ်ိဳးျဖစ္ေနတယ္ ေပါ႔ေလ။ ၀ါသနာ၊ ျဖစ္ခ်င္တဲ႔ ဆႏၵေတြနဲ႔ရပ္တည္ထားတဲ႔ စီပြားေရး လုပ္ငန္းဆိုေတာ႔ အျမတ္အစြန္းဆိုတာ သိသာထင္ရွားလာမွာေတာ႔ မဟုတ္ဘူး။ အၿမဲတမ္း အိတ္စိုက္ ေနရမယ္။ မစိုက္ရရင္ေတာ႔ ကြတ္တိေလာက္ ဘဲရွိမယ္။ ကၽြန္ေတာ္စိတ္အလိုရ ဥပမာ တစ္ခုေပးရရင္ အစ္ကိုအေနနဲ႔ ရာဇာေန၀င္းကို အတုယူသင္႔တယ္ဗ်။ </span><a href="http://zerotrash21.blogspot.com/"><span style="color:#3333ff;">ကို Zero</span></a><span style="color:#3333ff;">။ ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ မိုးစက္ရ… </span></div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;">ကၽြန္ေတာ္။ ။ ရာဇာေန၀င္းရဲ႕ Style က သူမ်ားေတြနဲ႔ မတူဘူးေလ။ သူအႏုပညာေလာကထဲကို စၿပီး၀င္လာ တာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းကဘဲေလ။ လံုး၀ မေပါက္ဘူး။ သူ႔ပံုစံက ဘယ္ မင္းသားနဲ႔မွ မတူဘူးေလ။ Style က သူမ်ားေတြထက္ ခၽြန္ထြက္ေနေတာ႔ ရူးတူးတူး၊ ေပါေတာေတာ ျဖစ္ေနေတာ႔ ဘယ္သူမွ သိပ္လက္မခံခ်င္ၾကဘူး။ သူတစိုက္မတ္မတ္နဲ႔ ပရိတ္သတ္ေတြ လက္ခံလာ ေအာင္ ႀကိဳးစားလာခဲ႔တာ ၂၀၀၃၊ ၂၀၀၄ ေလာက္အေရာက္မွာ သူေအာင္ျမင္လာတာဘဲေလ။ သူ႔ရဲ႕ Style ကို ေျပာင္းလဲလာတဲ႔ ေခတ္ကေရာ၊ လူငယ္ေတြကေရာ သေဘာက် လက္ခံလာေတာ႔ အရမ္းကို ေအာင္ျမင္လာတာ ရာဇာကလံုးေတြေတာင္ေပၚ လာတဲ႔ ၾကည္႔ပါလား။ အစ္ကိုရဲ႕ Web Portal က လည္း အခုမွ အစဘဲရွိေသးတာေလ။ ရာဇာေန၀င္း အစလို ေပါ႔ဗ်ာ။ လူေတြက ေ၀းေနေတာ႔ သိပ္ၿပီး မေအာင္ျမင္ခ်င္ေသးဘူးေပါ႔။ ေနာက္ပိုင္းက်ရင္ေတာ႔ က်ယ္ျပန္႔လာ ၿပီး၊ </span><a href="http://phoewa.com/phoewa/"><span style="color:#3333ff;">ဖိုး၀</span></a><span style="color:#3333ff;"> ဆိုတာ Online က လူေတြရဲ႕ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ေရပန္းစားေနတဲ႔ အထိ မျဖစ္လာႏိုင္ဘူးလို႔ မေျပာႏိုင္ဘူး ေလ။ အဲဒါေၾကာင္႔ ရာဇာကို အတုယူသင္႔တယ္လို႔ ေျပာတာပါ။ </span></div><div align="justify"><a href="http://zerotrash21.blogspot.com/"><span style="color:#3333ff;">ကို Zero</span></a><span style="color:#3333ff;">။ ။ ဟား ဟား …..မိုးစက္တို႔ကေတာ႔ လုပ္ၿပီကြာ … </span></div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;">စကားေျပာလိုက္ ေသာက္လိုက္၊ ေသာက္လိုက္ စကားေျပာလိုက္နဲ႔ တစ္ဂ်ား ကုန္သြားပါေလေရာ… ကို Zero က စာပြဲထိုးညီေလး တစ္ေယာက္ကိုေခၚလိုက္ၿပီး “ ညီေလး ေနာက္ တစ္ဂ်ား ထပ္ေပးကြာ… ျမန္ျမန္စားလို႔ရ မယ္႔ အျမည္း ၂ ခုေလာက္ပါ ယူခဲ႔ဦး” </span></div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;">ကၽြန္ေတာ္။ ။ အစ္ကို … ကၽြန္ေတာ္႔ ဆႏၵအရဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ က႑ေလးတစ္ခု ဖိုး၀မွာ ထပ္ ထည္႔ခ်င္တယ္ဗ်ာ။ </span></div><div align="justify"><a href="http://zerotrash21.blogspot.com/"><span style="color:#3333ff;">ကို Zero</span></a><span style="color:#3333ff;">။ ။ ဘယ္လိုက႑မ်ိဳးလည္းကြ၊ ေျပာပါဦး။ ကၽြန္ေတာ္။ ။ စီးပြားေရး က႑ေလးေပါ႔အစ္ကိုရာ။ လိုင္းသီးသန္႔ေလးေပါ႔။ အင္တာဗ်ဴးေတြ ပါမယ္။ ေအာင္ျမင္ေနတဲ႔ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ေတြရဲ႕ အေၾကာင္းတေစ႔တစ္ေစာင္းေရးမယ္။ ၿပီးေတာ႔ ျမန္မာ ျပည္မွာ လူငယ္ေတြစိတ္၀င္တစား လုပ္ကိုင္လာၾကတဲ႔ စီးပြားေရးေတြအေၾကာင္း ကိုယ္႔ Idea ေလးနဲ႔ ကိုေရးၿပီး ေဖာ္ျပမယ္။ အာ…ေနဦး … အေရးႀကီးတာ တစ္ခုက်န္ေသးတယ္။ အဲဒါဘာလဲဆိုေတာ႔ ေငြေၾကးလဲလွယ္မႈႏႈန္း ေပါ႔။ ေဒၚလာ ေငြေၾကးေစ်းႏႈန္း၊ ျမန္မာေငြေၾကးေစ်းႏႈန္းနဲ႔ ေရႊေစ်း အတက္ အက်ေပါ႔ဗ်ာ။ အဲဒီက႑ထဲမွာ ထည္႔ရင္ပိုေကာင္းတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံရပ္ျခား ေရာက္ေနတဲ႔ သူေတြက ေဒၚလာကေန ျမန္မာေငြေၾကးလဲလွယ္မႈႏႈန္းသိခ်င္ရင္ ဘယ္ကိုသြားၾကည္႔ အဲဒီမွာ ဘယ္ေလာက္ေရးထားတယ္။ အဲဒါအမွန္ဘဲ စသျဖင္႔ ေျပာဆိုၿပီး ၀က္ဆိုက္ဒ္ကို လမ္းညႊန္တာ ေတြရွိတယ္။ အရင္တုန္းကေတာ႔ ဧရာ၀တီ မွာသြားၾကည္႔ တယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ႔ myanmarcupid မွာ သြားၾကည္႔ၾကတယ္။ အစ္ကိုက update ျဖစ္ေနတဲ႔ ေငြေၾကး ေစ်းႏႈန္းေတြကိုသာ ေန႔စဥ္တင္ေပး ထားမယ္ဆိုရင္ အဲဒီက႑ေလးထည္႔လိုက္တဲ႔အတြက္ ပိုၿပီး လူသိမ်ား ေအာင္ျမင္လာမယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္။ </span></div><div align="justify"><a href="http://zerotrash21.blogspot.com/"><span style="color:#3333ff;">ကို Zero</span></a><span style="color:#3333ff;">။ ။ အင္း … ဟုတ္တယ္ကြ။ ညီေလးေျပာတဲ႔ က႑ကို အစ္ကိုလည္း ထည္႔မယ္လို႔ စဥ္းစား ထားၿပီးသားပါ။ ဒါေပမယ္႔ ထံုစံအတိုင္း သူမ်ားနဲ႔ မတူေအာင္ေလး လုပ္ခ်င္တဲ႔ ဥာဥ္ေလးက ရွိ ေနေတာ႔ အခ်ိန္ၾကာေနတာပါ။ ေကာင္းတယ္ မိုးစက္။ Good Idea …..<br /></span></div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;">ဘေလာဒ္႔စေရးၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ စတင္ခင္မင္ရင္းႏွီးခဲ႔တဲ႔ ကို Zero ရဲ႕ ေရးသမွ်ပို႔စ္ေတြကို ဖတ္ၿပီး အစ္ကို႔ရဲ႕ စိတ္သေဘာထားကို အတတ္ႏိုင္ဆံုးဘာသာျပန္ထားၿပီး အျပင္မွာ လူခ်င္းေတြ႔ၿပီး ရင္းႏွီးစြာ စကားေျပာတဲ႔ ပံုစံေလးေရးဖြဲ႔ထားတာပါ။ ကို Zero ကလည္း သေဘာက် ၾကည္ျဖဴစြာ အခု ပို႔စ္ေလးကို တင္ခြင္႔ျပဳတဲ႔အတြက္ အရမ္းဘဲ ၀မ္းသာပီတိျဖစ္မိပါတယ္။ အခါအခြင္႔သင္႔လို႔ ဆံုစည္းၾက ရင္ျဖင္႔ ျမန္မာေတြရင္ထဲေရာက္ေအာင္ ေလာင္းထည္႔ၾကဆို႔ဦးကြယ္႐ို႕ …..</span></div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;">မိုးစက္<br />26 . 12 . 2007 (11:53 AM)</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7084546639598995953-641264526716960996?l=moesatmin.blogspot.com' alt='' /></div>Moesatnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7084546639598995953.post-84446158357098363242007-12-13T12:03:00.000+03:002007-12-13T12:06:32.162+03:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><div align="justify"><span style="color:#000099;">ကြၽန္ေတာ္ ညစာထမင္းစားၿပီးတဲ႔အခ်ိန္၊ စာၾကည္႔မလို႔လုပ္တုန္းမွာပဲ ကြၽန္ေတာ္႔အစ္ကိုက လာေခၚတယ္။ မိန္းထဲသြားမယ္ လိုက္မလားတဲ႔။ ( ကၽြန္ေတာ္တို႔ မႏၲေလးသား၊ မႏၲေလးသူ ေတြက တကၠသိုလ္ဘက္သြားမယ္ ဆိုရင္ မိန္းထဲကို၊ မိန္းဘက္ကို သြားမယ္လို႔ ေျပာေလ႔ရွိပါတယ္ ) ကၽြန္ေတာ္ က အလယ္တန္းေက်ာင္းသားဘဲ ရွိေသးတာဆိုေတာ႔ မိန္း ဆိုတာ ၾကားဘဲ ၾကားဘူးေသးတာ။ မေရာက္ဘူးေတာ႔ လိုက္ၾကည္႔ခ်င္တဲ႔ စိတ္က တားမရဘူး။ အဲဒါနဲ႔ အစ္ကိုနဲ႔အတူ မိန္းထဲကို လိုက္သြား ျဖစ္တယ္။ အိမ္က ကားနဲ႔ ဗန္းေမာ္တိုက္ လမ္ၾကားထဲ ကို ေမာင္း၀င္သြားတယ္။ လမ္းထဲက ထမင္းဆိုင္ တစ္ဆိုင္မွာ သူ႔သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ကို ၀င္ေခၚတယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိန္းနားက လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ တစ္ဆိုင္ကို သြားၾကတယ္။ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ႔္အစ္ကိုရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း ၅ ေယာက္ေလာက္ ထိုင္ၿပီး ေစာင္႔ေနၾကေလရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္႔အစ္ကိုက " ေက်ာ္ႀကီး လူစံုၿပီလား၊ သြားၾကမယ္ေလ၊ ေတာ္ၾကာအေဆာင္ေရွ႕မွာ အဖြဲ႔ေတြမ်ားေနရင္ မေကာင္းဘူး၊ အရင္ေန႔ကေကာင္ေတြနဲ႔ေရာ ၫွိၿပီး ၿပီ လား … ေတာ္ၾကာ ရက္ တိုက္ေနဦးမယ္" " ဟာကြာ၊ မင္းကလည္း ေက်ာ္ႀကီးပါ၊ အားလံုး Arrange လုပ္ၿပီးသား" " အိုေက …အဲဒါဆို ငါတို႔ ဒိုးၾကမယ္" အဲဒီအဖြဲ႔ထဲက အစ္ကိုတစ္ေယာက္က ေရေႏြးအိုး ကိုကိုင္ျပ ၿပီ "ေနဦး ငွက္ႀကီးရ ( ကၽြန္ေတာ္႔အစ္ကို) ဒီတစ္အိုး ကုန္ရင္ထမယ္ကြာ၊ ခဏေလး ကုန္ေတာ႔မယ္" "အိုေက … အိုေက အဲဒါဆိုလုပ္လုပ္" ကၽြန္ေတာ္လည္း ေရဆာသလိုရွိတာနဲ႔ ေရေႏြး ဖန္ခြက္ကေလးကို ကိုင္ၿပီး ေရေႏြး ခရားကိုကိုင္ၿပီး ထည္႔မယ္လိုအလုပ္ " ဟာ … ဟာ ညီေလး မလုပ္နဲ႔ မလုပ္နဲ႔ အထဲက ေရေႏြးေတြမဟုတ္ဘူး" ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လက္ကို လွမ္းတားပါတယ္။ "ညီေလးေသာက္ခ်င္ရင္ လက္ဘက္ရည္မွာေသာက္ ေနာ္" ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ လက္ဘက္ရည္ တစ္ခြက္မွာေပးပါတယ္။ ေနာက္မွသိရတယ္။ ေရေႏြးခရား အိုးထဲကို Mandalay Rum ေတြထည္႔ၿပီး ေသာက္ေနၾကတာေလ။ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာ အရက္ေသာက္မယ္ လို႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း မထင္ဘူး ေပါ႔။ ေနာက္မွ ကိုေက်ာ္ႀကီးဆိုသူက " လူစုမယ္လို႔ ေျပာထားတာ လက္ဘက္ ရည္ဆိုင္ဆိုၿပီး ေျပာ လိုက္လို႔ ဆိုင္မွာမေသာက္ေတာ႔ဘဲ ဒီမွာဘဲ ေသာက္လိုက္ေတာ႔တယ္။ ဆိုင္ရွင္က နည္း နည္းရစ္တတ္ လို႔ ေရေႏြးအိုးထဲ ထည္႔ၿပီးေသာက္ေနၾကတာ" တဲ႔။ ၿပီးတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ကေန ထြက္ခဲ႔ၾကတယ္။ ကားကို ကိုေက်ာ္ႀကီးတို႔ အေဆာင္ေရွ႕မွာ ထားခဲ႔ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ ထြက္ခဲ႔ၾကတယ္။ </span></span></div><div align="justify"><span style="color:#000099;"><span id="fullpost"><br /><span id="fullpost">ေရနီေျမာင္းကေရေတြ တစ္သြင္သြင္ စီးဆင္းေနၾကတယ္။ အေဆာင္ေရွ႕က မီးေခ်ာင္းရဲ႕ အလင္းက ေရေပၚ မွာထင္ဟပ္ၿပီး အလင္းေတြျပန္က်ဲေနတယ္။ အေဆာင္ေရွ႕က ခံုတန္းလ်ားေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႔ထိုင္မိ ၾကတယ္။ ကိုေက်ာ္ႀကီးက ဂစ္တာတစ္လက္ကို ႀကိဳးၫိွတဲ႔ အေနနဲ႔ Intro ေလးစတီးတယ္။ Intro ေလးအၿပီးမွာ ေတာ႔ သံစဥ္တစ္ခုကို ခ်ျပၿပီးတီးတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ပထမဦးဆံုး စတီးတဲ႔ သီခ်င္းေလးက ခင္ေမာင္တိုးရဲ႕ " တံခါးဖြင္႔ေပးပါ" သီခ်င္းေလးပါ။ သံစဥ္အလိုက္ သီခ်င္းစာ သားေတြကို အစ္ကိုတို႔အဖြဲ႔ေတြ စည္းခ်က္ညီညီ လိုက္ဆိုေနၾကတယ္။ လက္ဖ၀ါးေလးနဲ႔ ေပါင္ေလး ေတြပုတ္လိုက္၊ လက္ေဖ်ာက္ေလးတီးတိုး တီးလိုက္နဲ႔ သီဆို လိုက္ၾကတာ သီခ်င္းသံစဥ္လည္းဆံုးေရာ အေဆာင္တံခါး၀မွာ ေခါင္းေလးေတြ ျပဴတစ္၊ ျပဴတစ္နဲ႔ ဟိုတစ္ဖြဲ႔၊ ဒီတစ္ဖြဲ႔ ထြက္လာၾကတယ္။ အစ္ကို တို႔က သူတို႔အဖြဲ႔မွန္းသိေအာင္ လက္နဲ႔ သေကၤတေလးေတြလုပ္ျပတယ္။ ထူးအိမ္သင္၊ စိုင္းထီးဆိုင္၊ စိုးလြင္လြင္၊ ေဇာ္၀င္းထြဋ္တို႔ရဲ႕ သီခ်င္းေတြ ဆက္တိုက္ဘဲ အမ်ားဆံုး ဆက္တီး ၾကတယ္။ ခဏၾကာ ေတာ႔ အေဆာင္ေစာင္႔ ဦးေလးႀကီးတစ္ေယာက္က လင္ပန္းေလးကိုင္ၿပီး အစ္ကိုတို႔ကို လာေပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔အစ္ကိုက ၄၅က်ပ္တန္တစ္ရြက္ ဦးေလးႀကီးကို ထုတ္ေပးလိုက္တယ္။ လင္ပန္းထဲမွာ ဘာ ေတြပါတယ္လို႔ထင္လဲ … ေရေႏြးဓာတ္ဘူး၊ ေရးေႏြးခြက္ ၅ ခြက္၊ လက္ဖက္သုပ္တစ္ပြဲ၊ ဂ်င္းသုပ္တစ္ ပြဲ၊ ထန္းလ်က္ထုပ္ တစ္ထုပ္ ပါလာတယ္။ လက္ဖက္သုပ္ ပန္းကန္မွာ ဂ်ိန္းေဖာသူ၊ ဂ်င္းသုပ္မွာ ပန္းကန္မွာ ေတာင္ႀကီးသူ ဆိုၿပီး စာေလးေတြပါ ကပ္ထားတာကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ၿပီးေတာ႔ သူတို႔ ဆိုေစခ်င္တဲ႔ သီခ်င္း ေလးေတြကိုလည္း စာရြက္ေလးတစ္ရြက္မွာ ေရးၿပီးေတာ႔ ေပးလိုက္ေသးတယ္။ ေရေႏြးေသာက္၊ လက္ဖက္ သုပ္၊ ဂ်င္းသုပ္စား ၅ မိနစ္ေလာက္နားၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာလို႔စာ ေလးေတြ ေရးထား တာလဲလို႔ ေမး ၾကည္႔ေတာ႔ အေဆာင္မွာ အျခမ္း ၂ ျခမ္းခြဲထားတယ္တဲ႔။ ကိုေက်ာ္ ႀကီးရဲ႕ ေကာင္မေလးက ျမစ္ႀကီးနားက ဆို ေတာ႔ ဂ်ိန္းေဖာသူလို႔ တင္စားေခၚေ၀ၚၾကၿပီး၊ ကၽြန္ေတာ္႔ အစ္ကိုရဲ႕ေကာင္မေလးကေတာ႔ ေတာင္ႀကီးကမို႔လို႔ ေတာင္ႀကီးသူလို႔ ေခၚတာဆိုၿပီး ေျပာျပတယ္။ လက္ဖက္သုပ္၊ ဂ်င္းသုပ္ ပန္းကန္ေလးေတြကိုင္ၿပီး အေဆာင္ ဘက္ကို ကိုင္ျပၿပီး စားျပေနၾကတယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ သူတုိ႔ ဆိုျပဖုိ႔ ေျပာျပလာတဲ႔ သီခ်င္းစာရြက္ေလးကို ထုတ္ၿပီး တစ္ပုဒ္ၿပီး တစ္ပုဒ္ တီးျပ၊ ဆိုျပ ၾကတယ္။ ကိုေက်ာ္ႀကီးက ဂစ္တာတီးေတာ္ေတာ္ ေကာင္းတယ္ဗ်ာ။ သီခ်င္း အားလံုးကို ဘာ Note မွ မၾကည္႔ဘဲ တီးသြားတာ။ အရမ္းေပ်ာ္ဖို႔ ေကာင္းတာဘဲဗ်ာ။ ည ၁၁ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ ေလာက္မွာ အဖြဲ႔ ၁ ဖြဲ႕ေရာက္လာတယ္။ အဖြဲ႔ထဲက တစ္ေယာက္က အစ္ကိုတို႔ဆီလာၿပီးေတာ႔ သူတို႔အဖြဲ႕ သီခ်င္း ၃ ပုဒ္ ေလာက္ တီးခ်င္လို႔ပါဆိုၿပီး ေျပာျပလာတယ္။ အစ္ကိုတို႔လည္း ခြင္႔ျပဳလိုက္ေရာ သူတို႔ သီခ်င္း ၃ ပုဒ္ တီးၾကပါတယ္။ သူတို႔ အဖြဲ႔ သီခ်င္းစၿပီးဆိုတဲ႔အခ်ိန္မွာဘဲ အေဆာင္က အခန္းတစ္ခန္းက မီးေလး ပြင္႔ လာပါတယ္။ အဲဒီဘက္က အစ္ကိုေတြလည္း အားေတြတက္သြားၿပီး အၿပံဳးေတြနဲ႔ သီခ်င္းေတြ ဆက္ တီးၾက တယ္။ သီခ်င္း ၃ ပုဒ္လည္း ဆိုၿပီးေရာ သူတို႔ ေက်းဇူးတင္တဲ႔ အေၾကာင္းေျပာၿပီး ေအးေအး ေဆးေဆးဘဲ ျပန္ သြားၾကတယ္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား အခ်င္းခ်င္း နားလည္မႈထားတဲ႔ စိတ္သ ေဘာထားေလးကို ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းႀကိဳက္သြားတယ္ဗ်ာ။ ၁၂ နာရီေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႔ ျပန္လာၾကတယ္။ ကိုေက်ာ္ႀကီးတို႔ကို ႏႈတ္ ဆက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အစ္ကို ျပန္လာၾကတယ္။ အိမ္ျပန္လာ တဲ႔ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ အစ္ကိုက သူ႔ေကာင္မ ေလးနဲ႔ စေတြ႔ခဲ႔တာေလးကို ေျပာျပလာတယ္။ သူတို႔ ေမဂ်ာက ပုဂံ၊ ေညာင္ဦး၊ ပုပၸါးကိုဘုရားဖူး ေလ႔လာေရး ခရီးထြက္တဲ႔ အခ်ိန္မွာ ေတြ႔ၾကတယ္လို႔ ေျပာတယ္။ အစ္ကိုရဲ႕ ေကာင္မေလးက အစ္ကိုတို႔ေမဂ်ာက မဟုတ္ ဘူး။ တစ္ျခားေမဂ်ာကေနၿပီး သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြေခၚလို႔ ေလ႔လာေရးခရီးကို လိုက္လာတယ္ဆိုတဲ႔အေၾကာင္း၊ ညပိုင္း ေပ်ာ္ရႊင္ဖို ႔ ေကာင္းတဲ႔ မီးပံုပြဲအေၾကာင္း၊ ပါဆယ္ဂိမ္းအေၾကာင္းေလးေတြကို ေျပာျပတယ္။ ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ခဲ႔သူ မေျပာနဲ႔ တစ္ဆင္႔ျပန္ၾကားရတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ပံုရိပ္ေတြကို ျမင္ေယာင္ၿပီး ၾကည္ႏူးေနမိပါတယ္။ တကၠသိုလ္ဆိုတာ အဲဒီလို ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတာပါလား၊ လြတ္လပ္ၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔ေကာင္းတဲ႔ တကၠသိုလ္ ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းတက္ခ်င္၊ ေရာက္ခ်င္သြားတယ္။ ေရာက္ေအာင္ကို ႀကိဳးစားမယ္ကြာလို႔ စိတ္ထဲမွာ ဆံုးျဖတ္ထားလိုက္မိတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ ၅ တန္းဘဲ ရွိပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ၁၀ တန္းေအာင္ေတာ႔ တကၠသိုလ္မိန္းႀကီးထဲမွာ မတက္ရေတာ႔ဘူးတဲ႔။ ဦးပိန္တံ တားဘက္မွာ အသစ္ဖြင္႔ထားတဲ႔ ရတနာပံု တကၠသိုလ္ဆိုတာႀကီးမွာ သြားတက္ရတယ္။ မိန္းထဲက စိန္ပန္းပင္ေတြနဲ႔ အေ၀းဆံုးကို ေရာက္သြားတယ္။ အစ္ကိုနဲ႔ အတူမိန္းထဲကို လိုက္လည္တုန္းက ငါ တကၠသိုလ္ေရာက္ရင္ ဘယ္ဆိုင္မွာ ထိုင္မယ္။ ဒီစိန္ပန္းပင္ႀကီးေအာက္မွာ ကဗ်ာေတြလာေရးမယ္… စသျဖင္႔ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ စိတ္ကူးပံုရိပ္ေတြအား လံုး ေ၀းလြင္႔ခဲ႔ရတယ္။ အေဆာင္ေတြဆိုရင္လည္း ပံုစံ ေတြ အေနအထားေတြ အားလံုး ေျပာင္းလဲခဲ႔တယ္။ ရင္ႏွီးတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ရတနာပံု တကၠသိုလ္အနားက အေဆာင္ေတြမွာ ေနတာမ်ားတယ္။ ကိုယ္က ၿမိဳ႕ထဲမွာေနတဲ႔ သူဆို ေတာ႔ သြားရလာရ အရမ္းခက္ခဲေတာ႔ ညပိုင္းေတြ မသြားျဖစ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္႔ အစ္ကိုနဲ႔ အတူ လာတုန္း က မိန္းႀကီးရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြနဲ႔ အခုကၽြန္ေတာ္ႀကံဳေတြေနရတဲ႔ မိန္းႀကီးနဲ႔က အရမ္းကို ကြာျခားသြားတယ္။ ေပ်ာ္ဖို႔ေတာ႔ အထိုက္အေလ်ာက္ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ပံုရိပ္ေတြ ကြာျခားေနတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ခံစားရတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္တုန္းကလို ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိန္းႀကီးရဲ႕ ပံုရိပ္ ေတြကို ျပန္လည္ႏိုးထလာေစခ်င္ပါတယ္။ တစ္ခါတည္းပါ ….. တစ္ကယ္ တစ္ခါတည္းပါ ….. </span></span></div><div align="justify"><span style="color:#000099;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#000099;">မိုးစက္ </span></div><div align="justify"><span style="color:#000099;">13 . 12 . 2007 ( 2:58 AM ) <br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7084546639598995953-8444615835709836324?l=moesatmin.blogspot.com' alt='' /></div>Moesatnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7084546639598995953.post-17056595664725243392007-12-03T01:11:00.000+03:002007-12-03T01:15:14.136+03:00<div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;color:#3333ff;">ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ကို စိတ္ညစ္သြားတယ္ဗ်ာ။ တကယ္ပါ။ လုပ္လည္း လုပ္ရက္တဲ႔ သူလို႔ စိတ္ထဲ မွာ ထင္လိုက္မိပါတယ္။ ကိုယ္႔ရဲ႕ လုပ္အားခ အျဖစ္ ရရွိလာတဲ႔ ေငြေလးကို ပိုက္ဆံ အိပ္ကပ္ထဲမွာ ထည္႔ထား လိုက္မိတယ္။ ၿပီးေတာ႔ အလြယ္တကူဘဲ ကၽြန္ေတာ္ ထားေနက် ေနရာေလးမွာ ထားလိုက္မိတယ္။ ၁၀၀၀ တန္ အသစ္ေတြ ကို မ်က္လံုးထဲမွာ ျမင္ေယာင္မိတုန္းပါဘဲဗ်ာ။ ေနာက္ေန႔မနက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ လိုအပ္တဲ႔ ပစၥည္း တစ္ခ်ိဳ႕ အျပင္မွာ သြား၀ယ္တယ္။ လိုအပ္တဲ႔ ေငြအနည္းငယ္ေလာက္ဘဲ ယူသြားၿပီး ထားေနက် ေနရာေလးမွာ ဘဲ ျပန္ထားလိုက္မိတယ္။ အေဆာင္ေနတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ဆိုေတာ႔ လည္း အခန္းလာတဲ႔ လူက ေျဗာက္ ေသာက္ေပါ႔ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္႔ အခန္းေဖာ္ေတြေတာ႔ က်န္ခဲ႔ တာေပါ႔။ ပစၥည္းထြက္၀ယ္တာ ညေနပိုင္းမွ ျပန္ ေရာက္တယ္။ ျပန္လည္းေရာက္ေရာ ထားေနက် ေနရာေလးမွာ ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ လစာေတြ မရွိ ေတာ႔ဘူးဗ်ာ။ အခန္းေဖာ္ေတြကို ေမးၾကည္႔ေတာ႔လည္း မသိၾကဘူးတဲ႔။ သြားတာေပါ႔ဗ်ာ။ ကိုယ္႔ရဲ႕ လုပ္အား ခေငြေလး ၾကက္ေပ်ာက္၊ ငွက္ေပ်ာက္ကို ျဖစ္သြားတယ္။ ဥစၥာေပ်ာက္ ငရဲေရာက္ဆိုတဲ႔ အတိုင္း ဘယ္သူ႔ ဘယ္သူ ကိုမွ မထင္လည္း မထင္သလို၊ အျပစ္လည္း မဆိုေတာ႔ပါဘူး။ ကိုယ္႔ အသံုးမက်လို႔၊ ငါ႔ကို ဒီလိုေတာ႔ မလုပ္ၾကပါဘူး ဆိုတဲ႔အေတြး၊ လူတိုင္းကို ယံုၾကည္ၿပီး ေငြကို အလြယ္တကူ ထားတတ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကို၊ သူက ( ဘယ္သူ ဘယ္၀ွာမွန္းမသိ) သင္ခန္းစာ ေကာင္းေကာင္း ေပးသြားတာပါဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္ အခု တကယ္ကို စိတ္ေတြ ညစ္ေနပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ဒီလ ဘယ္လို ေနထိုင္စားေသာက္ရမလဲဆိုတာ မေတြးတတ္ေအာင္ပါဘဲ။ မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ။ ကိုယ္မွ အသံုးမက်တာဘဲ ဟာ။ ဘယ္လိုမွကို မတတ္ႏိုင္ပါဘူး ခင္ဗ်ာ။ ခ်ီးငွားၿပီး အတတ္ႏိုင္ဆံုး ၿခိဳးၿခံေခၽြတာၿပီး သံုးစြဲရမွာေပါ႔။ ဘယ္သူ ဘယ္၀ွာမွန္း မသိတဲ႔ သူေရ … မင္းေပ်ာ္ႏိုင္ပါေစကြာ<br />မိုစက္<br />3 . 12 . 2007 ( 1:10 AM)</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7084546639598995953-1705659566472524339?l=moesatmin.blogspot.com' alt='' /></div>Moesatnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7084546639598995953.post-27116752025329807072007-11-24T11:33:00.000+03:002007-11-24T11:38:28.364+03:00<div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;color:#3333ff;"><span style="color:#ff0000;">ေလာင္းကစားသူအျပစ္ ၆ ပါး<br /></span> ေအာင္သူရန္ပြါး၊ ႐ံႈးသားစိုးရိမ္၊ စည္းစိမ္ေလ်ာ႔ပါး၊ တရားသဘင္၊ မ၀င္သက္ေသ၊ မိတ္ေဆြႏွိမ္႔ဆို၊ မလိုထိမ္းျမား၊ ဤေျခာက္ပါးကား၊ ေပ်ာ္ပါးေၾကြအန္ အျပစ္တည္း။<br /><br /><span style="color:#ff0000;">မိတ္ေဆြပ်က္ ၆ ပါး</span><br /> ေၾကြအန္ၾကဴးထ၊ မိန္းမၾကဴးေထြ၊ ေသစာၾကဴးမႈ၊ အတုျပဳျငား၊ လွည္႔စားတစ္ေထာက္၊ မ်က္ေမွာက္ လွည္႔ခ်က္၊ ႏိုင္ထက္လုယူ၊ ဤသူေျခာက္ပါး၊ မိတ္ေဆြထားက၊ ပ်က္ျပား မိတ္ေဆြအျပစ္တည္း။</span></div><div align="justify"><span id="fullpost"><br /><span id="fullpost"><span style="color:#3333ff;"><span style="color:#ff0000;">ပ်င္းရိျခင္းအျပစ္ ၆ ပါး</span><br />အခ်မ္းျပင္း၀ွန္၊ အလြန္ပူႏိုး၊ မိုးခ်ဳပ္လွေမာ၊ ေစာလြန္းလွေရာင္၊ ဆာေလာင္ျပင္းျပ၊ ၀မ္း၀လြန္းေထြ၊ ေနကပညာ၊ မပြါးရာသည္၊ ေျခာက္ျဖာ ပ်င္းသူအျပစ္တည္း။<br /><br /><span style="color:#ff0000;">အႀကီးအကဲက်င္႔၀တ္ ၆ ပါး<br /></span> ထၾကြ၊ ႏိုးၾကား၊ သနား၊ သည္းခံ၊ ေ၀ဖန္၊ ၾကည္႔႐ႈ႕၊ ဤေျခာက္ခုကား၊ ႀကီးသူ႔က်င္႔ရာ တရားတည္း။<br /><br /> ဤအဂၤါေလးပါးႏွင္႔ ျပည္႔စံုသူကို ၀စီပရမ မိတ္ေဆြတု၊ အေျပာသမား မိတ္ေဆြတု ဟုေခၚသည္။<br /><br /><span style="color:#ff0000;">ခ်စ္ဖြယ္ဆိုတတ္ေသာ မိတ္ေဆြတု<br /></span>၁။ မေကာင္းမႈ ျပဳသည္ကိုလည္း သေဘာတူျခင္း၊<br />၂။ ေကာင္းမႈ ျပဳသည္ကိုလည္း သေဘာတူျခင္း၊<br />၃။ ေရွ႕ေမွာက္တြင္ ခ်ီးမြမ္းျခင္း၊<br />၄။ ေနာက္ကြယ္၌ ကဲ႔ရဲ႕ျခင္း၊<br /> ဤအဂၤါေလးပါးႏွင္႔ ျပည္႔စံုသူကို အႏုပၸိယဘာဏီ မိတ္ေဆြတု၊ ခ်စ္ဖြယ္ဆိုတတ္ေသာ မိတ္ေဆြတု ဟုေခၚသည္။<br /><br /><span style="color:#ff0000;">အပါယ္ေဖာ္ မိတ္ေဆြတု<br /></span>၁။ အရက္ေသစာေသာက္စားရာ၌ အေဖာ္လိုက္သူ၊<br />၂။ ညအခါ အခါမဲ႔သြားလာရာ၌ အေဖာ္လိုက္သူ၊<br />၃။ ပြဲလမ္းသဘင္ၾကည္႔႐ႈ႕ရာ၌ အေဖာ္လိုက္သူ၊<br />၄။ ေလာင္းကစားရာ၌ အေဖာ္လိုက္သူ၊<br /> ဤ အဂၤါေလးပါးႏွင္႔ ျပည္႔စံုသူကို အပါယသဟာယ မိတ္ေဆြတု၊ အပါယ္ေဖၚ မိတ္ေဆြတု ဟု ေခၚသည္။<br /><br /> ဤ အဂၤါေလးပါးႏွင္႔ ျပည္႔စံုသူကို သမာနသုခဒုကၡ မိတ္ေဆြစစ္၊ ဆင္းရဲအတူ ခ်မ္းသာ အမွ် မိတ္ေဆြစစ္ ဟု ေခၚသည္။<br /><br /><span style="color:#ff0000;">အက်ိဳးစီးပြါး ေျပာၾကားေသာ မိတ္ေဆြစစ္</span><br />၁။ မေကာင္းမႈကို မျပဳရန္ တားျမစ္သူ၊<br />၂။ ေကာင္းမႈကို ျပဳရန္တိုက္တြန္းသူ၊<br />၃။ မၾကားဘူးေသးေသာ သိမ္ေမြ႕နက္နဲသည္႔ အေၾကာင္းအရာကို ေျပာၾကားသူ၊<br />၄။ နတ္ရြာနိဗၺာန္ ေရာက္ေၾကာင္း လမ္းေကာင္း လမ္းမွန္ ၫႊန္ျပ ေျပာဆိုသူ၊<br /><br /> ဤ အဂၤါေလးပါးႏွင္႔ ျပည္႔စံုသူကို အတၳကၡာယီ မိတ္ေဆြစစ္၊ အက်ိဳးစီးပြါး ေျပာၾကား ေသာ မိတ္ေဆြစစ္ ဟု ေခၚသည္။<br /><br /><span style="color:#ff0000;">ေစာင္႔ေ႐ွာက္ေသာ မိတ္ေဆြစစ္</span><br />၁။ မိမိ၏ ဆုတ္ယုတ္ပ်က္စီးမႈကို မႏွစ္သက္သူ၊<br />၂။ မိမိ၏ တိုးတက္ႀကီးပြါးမႈကိုသာ ႏွစ္သက္သူ၊<br />၃။ မိမိအေၾကာင္း မေကာင္းေျပာသူကို တားျမစ္သူ၊<br />၄။ မိမိ၏ ဂုဏ္ေက်းဇူးေျပာဆိုသူကို ခ်ီးမြမ္းသူ၊<br /> ဤ အဂၤါေလးပါးႏွင္႔ ျပည္႔စံုသူကို အႏုကမၸက မိတ္ေဆြစစ္၊ ေစာင္႔ေရွာက္ေသာ မိတ္ေဆြစစ္ ဟု ေခၚသည္။<br /><br /><span style="color:#ff0000;">ေသာတာပန္ ျဖစ္ေၾကာင္း ၄ ပါး</span><br />သူေတာ္ သူျမတ္၊ ဆည္းကပ္မွန္စြာ။<br />သူျမတ္တရား၊ နာၾကားေသခ်ာ။<br />သင္႔ေအာင္စိတ္ထား၊ တရားက်င္႔ရာ၊<br />ေသာတာစစ္၊ ျဖစ္ဖို႔ ေၾကာင္းေလးျဖာ။<br /><br />ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၃၆၉ ခုႏွစ္၊ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည္႔ သာမညဖလ အခါေတာ္ေန႔ အမွတ္တရ<br /><br />မိုးစက္<br />24 . 11 . 2007 ( 11:30 AM )<br /></span></span></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7084546639598995953-2711675202532980707?l=moesatmin.blogspot.com' alt='' /></div>Moesatnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7084546639598995953.post-18211749399764357382007-11-22T01:26:00.000+03:002007-11-22T14:00:49.680+03:00<div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">တစ္ရက္မွာ ကၽြန္ေတာ္အစ္ကိုေဒါက္တာမ်ိဳးေဆြနဲ႔ စကားစျမည္းေျပာျဖစ္ၾကပါတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ေရေႏြး ေသာက္ၿပီး စကားေျပာေနၾကတာလား။ ဟင္႔ အင္း ဟုတ္ပါဘူး။ ညဥ္႔နက္နက္ဖန္အိမ္ထဲက လေရာင္ေတြကို ေသာက္သံုးရင္း စကားစျမည္းေတြ ေျပာျဖစ္ၾကတာပါ။ သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ဆံုျဖစ္ခဲပါတယ္။ အဲဒီလို ဆံုျဖစ္ ခဲ႔ရင္လည္း ေဆးလိပ္ အလြန္ေသာက္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေဆးလိပ္ျဖတ္ဖို႔အၿမဲေျပာေလ႔ရွိပါတယ္။ “ မိုးစက္ မင္း ေဆးလိပ္ ဘယ္ေတာ႔ျဖစ္မွာလည္းကြာ၊ ငါကဆရာ</span></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">၀န္မို႔လို႔ မင္းကို တရားခ်ေနတာ မဟုတ္ဘူး၊ တကယ္ကို မေကာင္းလို႔ မင္းကို ျဖတ္ခိုင္းေနတာပါကြာ” “ဟုတ္ကဲ႔ပါ အစ္ကိုရာ၊ လုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာ၀င္ေနရေတာ႔ စိတ္ထြက္ေပါက္ေပးတဲ႔ အေနနဲ႔ ေသာက္ေနတာပါ” “ေအး ထားလိုက္ပါေတာ႔ကြာ စိတ္ထြက္ေပါက္ေပးတယ္ေပါ႔၊ ေဆးလိပ္နဲ႔ ပါတ္သက္ၿပီး အျဖစ္အပ်က္ေလးတစ္ ခုကို အစ္ကို ေျပာျပခ်င္တယ္ကြာ”ဆိုၿပီး ေဆးလိပ္နဲ႔ ပါတ္သက္တဲ႔အေၾကာင္းေလး ေျပာျဖစ္ၾကပါတယ္။ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ အေၾကာင္းအရာေလးကို <a href="http://moesatmin.blogspot.com/2007/06/nicotine.html"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ကၽြန္ေတာ္ ေဆးလိပ္ရဲ႕ ေက်းကၽြန္</span> </a>ဆိုတဲ႔ အမည္နဲ႔ စာေရး ခဲ႔ပါတယ္။<br />“ဟုတ္ၿပီ။ အစ္ကိုက ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေဆးလိပ္ျဖတ္ခိုင္းတယ္။ အစ္ကိုအရက္ေသာက္တာကေရာ ေကာင္း လို႔လား၊ အရက္ဆိုတာ ငါးပါးသီလထဲမွာ တစ္ပါးအပါအ၀င္ေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ေဆးလိပ္က မပါဘူးဗ် ဟဲ…ဟဲ” “ ေအး … ငါ႔အရက္က ငါးပါးသီလထဲမွာေတာ႔ ပါတာမွန္တယ္။ ဒါေပမယ္႔ က်န္းမာေရး႐ႈေထာင္႔က ၾကည္႔ရင္ ေကာင္းတယ္ကြ။ အဲဒါနဲ႔ ပါတ္သက္ၿပီးေတာ႔လည္း မင္းကို ငါ႔အဘိုးအေၾကာင္း ေျပာျပရဦးမယ္ ဆိုၿပီး ေျပာျပ ေလရာ … ကၽြန္ေတာ္ အခုေရးသားေသာ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">အဘိုးႏွင္႔ သူ၏ ငယ္ခ်စ္</span> ဆိုသည္႔ Blog ေပၚေပါက္လာရေပသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ စကားေျပာရင္း၊ ေသာက္ရင္း ေျပာဆိုၾကသည္ျဖစ္ေပရာ၊ စာဖတ္သူအေနျဖင္႔ ဖတ္ရ သည္မွာ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႔ဖြယ္ ျဖစ္ေပလိမ္႔မည္။ သို႔ပါေသာေၾကာင္႔ ဆီေလ်ာ္ေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုးႀကိဳးစားေရးသားၿပီး ေဖာ္ ျပ လိုက္ရေပသည္။ :P</span></span><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><br /></span></div><span id="fullpost"><span id="fullpost"></span><div align="justify"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အရက္ဆိုတဲ႔ အသံၾကားတဲ႔အခါ အခ်ိဳ႕က ႏွာေခါင္း႐ံႈ႕ၾကလိမ္႔မယ္။ အခ်ိဳ႕က သေဘာမက်တဲ႔အၾကည္႔နဲ႔ ၾကည္႔ၾကလိမ္႔မယ္။ အခ်ိဳ႕က ေပ်ာ္ရႊင္သြားလိမ္႔မယ္။ အရက္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ႐ႈ႕ေထာင္႔အမ်ိဳးမ်ိဳးကေန ခံစားၾကပါ လိမ္႔မယ္။ အရက္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ သက္ေသ သာဓကေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးၾကားဖူးၾကပါလိမ္႔မယ္။ မေကာင္းတာေတြ ေရာ၊ ေကာင္းတာေတြေရာေပါ႔။ အရက္ဟာ သူ႔ကို စည္းလြတ္၀ါးလြတ္ ေသာက္သံုးသူေတြအတြက္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေသာ ဆိုးက်ိဳးေတြေပးသလို ေဆးအျဖစ္ စည္းကမ္းတက် ေသာက္သံုးသူေတြရဲ႕ က်န္းမာေရးကိုေတာ႔ ေကာင္း မြန္ေအာင္ ဖန္တီးေပးႏိုင္စြမ္းရွိပါတယ္။ တန္ေဆးလြန္ေဘးဆိုတဲ႔ ျမန္မာဆိုရိုးစကားအတိုင္း အရက္ကို ေဆး အျဖစ္ စည္းကမ္းတက် မွီ၀ဲႏိုင္ပါတယ္။ တစ္ေနကုန္ အရက္အလြန္အကၽြံေသာက္ မူး႐ူးၿပီးၾကာလာတဲ႔အခါ ဆိုး၀ါးတဲ႔ ေ၀ဒနာေတြ ခံစားရသလို အရက္ကို ေဆးအျဖစ္ေသာက္သံုးၿပီး အသက္ရွည္ရွည္၊ က်န္းက်န္းမာမာ ေနရသူေတြကိုလည္း ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။<br />အရက္သည္ စနစ္တက်ေသာက္သံုးသူအား အရက္လံုး၀မေသာက္သူ၊ အရက္ကို အလြန္အကၽြံ ေသာက္သံုးသူမ်ားထက္ ပို၍ က်န္းမာေစပါတယ္။ အရက္ကို စနစ္တက် ေသာက္သံုးျခင္းအားျဖင္႔ ႏွလံုးေသြး ေၾကာက်ဥ္းေရာဂါ၊ ေသြးတိုးေရာဂါ၊ သတိေမ႔ေရာဂါ၊ ေလျဖန္းေရာဂါ စသည္တို႔ကို ကာကြယ္ေပးႏိုင္ပါတယ္။ ေလ႔လာေတြ႕ရွိမ်ားအရ အရက္ကို အသင္႔အတင္႔ေသာက္သံုးသူမ်ား ( Moderate drinkers) သည္ လံုး၀ မေသာက္သူ၊ အလြန္အကၽြံေသာက္သံုးသူမ်ားထက္ ႏွလံုးေရာဂါျဖစ္ပြားမႈႏႈန္းကို သိသိသာသာေလ်ာ႔က်ေစပါ သည္။ အရက္ကို ေဆးအျဖစ္ အသင္႔အတင္႔ မွီ၀ဲျခင္းအားျဖင္႔ ႏွလံုးေရာဂါ ျဖစ္ပြားမႈကို ေလ်ာ႔နည္းေအာင္ တားဆီးႏိုင္ပါသည္။ သို႔ျဖစ္ရာ ေန႔စဥ္ ေဆးျဖစ္၀ါးျဖစ္ မွီ၀ဲႏိုင္သည္႔ အရက္၏ ပမာဏကို သိရွိထားရန္လိုအပ္လွ ပါတယ္။ ေန႔စဥ္ေဆးအျဖစ္ ေသာက္သံုးႏိုင္ေသာ အရက္၏ပမာဏမွာ ၀.၆ ေအာင္စျဖစ္သည္။<br />အယ္လ္ကိုေဟာ ( Alcohol ) ၀.၆ ေအာင္စ ပါ၀င္ေသာ ယမကာအမ်ိဳးအစား၏ ပမာဏမ်ားမွာ<br />၁။ အယ္လ္ကိုေဟာျပင္းအား ပမာဏ ၄% (သို႔) ၇% ပါ၀င္ေသာ ဘီယာတစ္လံုး (၃၇၅ မီလီမီတာ)<br />၂။ အယ္လ္ကိုေဟာျပင္းအား ပမာဏ ၁၂% ပါ၀င္ေသာ ၀ိုင္တစ္ဖန္ခြက္ (၁၀၀ မီလီမီတာ)<br />၃။ အယ္လ္ကိုေဟာျပင္းအား ပမာဏ ၄၀% (သို႔) ၄၃% ပါ၀င္ေသာ Vodka, Gin, Rum, Scotc စသည္႔ အရက္ျပင္းတစ္ပက္ခန္႔ ( ၃၀ မီလီမီတာ)။<br />သို႔ျဖစ္ပါ၍ က်န္းမာေရးအတြက္ ေန႔စဥ္ေဆးအျဖစ္မွီ၀ဲလိုပါက အထက္ပါအမ်ိဳးအစား (၃)မ်ိဳးမွ တစ္မ်ိဳး မ်ိဳးကို ေန႔စဥ္ ေသာက္သံုးႏိုင္ပါသည္။ ေရာင္းရင္းေရ… ေရာင္းရင္းက အရက္ျပင္းႀကိဳက္သူျဖစ္ရင္ေတာ႔ တစ္ပက္ခန္႔ကို ေဆးအျဖစ္ ေန႔စဥ္မွီ၀ဲႏိုင္ပါတယ္။ သို႔မဟုတ္ ၀ိုင္ႀကိဳက္သူျဖစ္ရင္ေတာ႔ ၁၀၀ မီလီမီတာ ခန္႔ရွိတဲ႔ ၀ိုင္ဖန္ခြက္ကို မိတ္ေဆြ ေသာက္သံုးႏိုင္ပါတယ္။ ဤနည္းနဲ႔ ေရာင္းရင္းရဲ႕ က်န္းမာေရးကို ပိုမိုေကာင္းမြန္လာေစ ႏိုင္ပါတယ္။ အရက္ကို ေဆးအျဖစ္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာမွီ၀ဲခဲ႔ၿပီး က်န္းမာေနတဲ႔ အဘိုးတစ္ေယာက္အေၾကာင္း မိတ္ ေဆြကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။<br />အဘိုးက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသား၊ ကိုရင္ေလး၀ါရခဲ႔သူပါ။ ဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းပညာေရးစနစ္နဲ႔ ႀကီးျပင္းလာခဲ႔ရသူ ျဖစ္ေပမယ္႔ စာေရးတတ္ ဖတ္တတ္႐ံုမက စာဖတ္၀ါသနာလည္းပါ ပါတယ္။ သတင္းစာ၊ ဂ်ာနယ္၊ မဂၢဇင္း စတာေတြကို အၿမဲဖတ္ေလ႔ရွိပါတယ္။ သူအႏွစ္ၿခိဳက္ဆံုးကေတာ႔ က်န္းမာေရး ေဆာင္းပါးေတြ ေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္႔ငယ္ဘ၀မွာ ေန႔စဥ္ အဘိုးအဘြားနဲ႔အတူ ညေနထမင္းေစာေစာ စားပါတယ္။ အဘုိးဟာ ထမင္း မစားခင္ အရက္ေသာက္ေလ႔ရွိပါတယ္။ အဘိုးေသာက္ေနက် အရက္ကေတာ႔ ရမ္၊ တစ္ခါတစ္ရံေတာ႔ ၀ီစကီ ေပါ႔။ အဘိုးဟာ အလြန္အကၽြံေသာက္ေလ႔မရွိပါဘူး။ အရက္ပုလင္းကိုလည္း အနားမွာ ယူထားေလ႔မရွိပါဘူး။ စတီးမတ္ခြက္ အေသးေလးနဲ႔ အရက္ထည္႔၊ ေဘးဘက္မွာ စတီအခြက္ႀကီးနဲ႔ ေရထည္႔ၿပီး အျမည္းတစ္မ်ိဳး၊ ႏွစ္မ်ိဳးနဲ႔ ညစာမစားခင္ ေသာက္ေလ႔ ရွိပါတယ္။ အဘုိးအရက္ေသာက္ၿပီးတဲ႔ အခ်ိန္က်မွ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အဘြားက အဘိုးနဲ႔ အတူညစာစားၾကပါတယ္။ ထမင္းစားၿပီးတာနဲ႔ အိမ္ေရွ႕ကြပ္ပ်စ္မွာ ေလညွင္းခံရင္း ထိုင္ေလ႔ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အဘြားက ကြပ္ပ်စ္ေပၚမွာ လဲေလ်ာင္း အပန္းေျဖ၊ အဘိုးကႀကိမ္ကုလားထိုင္ေပၚမွာထိုင္ၿပီး တစ္ေန႔တာ အပန္းေျဖရင္း စကားေျပာၾကတာေပါ႔။ ျပန္မရႏိုင္ေတာ႔တဲ႔ အရမ္းေအးခ်မ္းတဲ႔ ငယ္ငယ္ကေလးဘ၀တစ္ခ်ိဳ႕ ပါဘဲ။ ေမွာင္စပ်ိဳးလာတာနဲ႔အမွ် လေရာင္က တိုးတိုးလာပါတယ္။ လျပည္႔ညေတြဆိုရင္ လေရာင္ဟာ ရင္သပ္ရႈ ေမာဖြယ္ေကာင္းေလာက္ေအာင္ကို လွပပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အဘြားဟာ ကြပ္ပ်စ္ေပၚ ပက္လက္ လဲေလ်ာင္း ေနေတာ႔ အညာေျမရဲ႕လေရာင္ကို ေကာင္းေကာင္းခံစား ေငးေမာခြင္႔ရၾကတာေပါ႔။ အဘြားရဲ႕လက္ေမာင္းေလးကို ေခါင္းအံုးၿပီး တမာပင္ေတြၾကားကေန ျဖာက်လာတဲ႔ လေရာင္ကိုခံစားရင္း လျပည္႔၀န္းကို ေငးေမာၾကည္႔ရ တာဟာ ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ေတာ႔ ရင္သပ္႐ႈေမာဖြယ္ရာ ည႐ႈခင္းပါဘဲ။ ျပန္ေတြးမိတိုင္း အၿမဲလြမ္းေမာတသရ တဲ႔ အခ်ိန္ကာလေတြေပါ႔။<br />အဘိုးနဲ႔အဘြားဟာ ေန႔စဥ္လိုလို ပံုျပင္ေျပာျပပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံေတာ႔ သူတို႔ ငယ္ဘ၀အေၾကာင္း ေတြ ေျပာျပတတ္တယ္။ အဘိုးတို႔ မိသားစုရဲ႕ ဒုကၡေတြ၊ အဘိုးနဲ႔အဘြား စေတြ႔ခဲ႔တဲ႔ အေၾကာင္းေတြကို နား ေထာင္ခြင္႔ရခဲ႔ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အႏွစ္ၿခိဳက္ဆံုး အေၾကာင္းအရာကေတာ႔ အဘိုးနဲ႔အဘြား ေတြ႔ဆံုခ်စ္ႀကိဳက္ခဲ႔ ပံုေတြပါဘဲ။ အဘိုးေမးခဲ႔တဲ႔ ေမးခြန္းတစ္ခုကို အခုအခ်ိန္ထိ ကၽြန္ေတာ္ အၿမဲသတိရေနပါတယ္။ တစ္ေန႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျမးအဘိုးသံုးေယာက္ အိမ္ေရွ႕ကြပ္ပ်စ္ေလးေပၚမွာထိုင္ၿပီး စကားလက္ဆံုက်ေနတဲ႔အခ်ိန္ေပါ႔။ အဘိုးဟာသူ႔ငယ္ဘ၀ အေၾကာင္းေတြ ေျပာျပရင္းနဲ႔ အရႊန္းေဖာက္ၿပီး “ငါ႔ေျမး … အဘိုးရဲ႕ငယ္ခ်စ္က ဘယ္သူ လဲသိလား”လို႔ ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔ ေမးပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အသက္(၇၀)ေက်ာ္ ကၽြန္ေတာ္႔အဖြားရဲ႕မ်က္ႏွာ မွာ အပ်ိဳးေလးေတြလို ရွက္ေသြးထသြားတာကို သတိထားမိလုိက္တယ္။ အဲဒီေတာ႔ အေျဖကို ကၽြန္ေတာ္ လြယ္ လြယ္ကူကူပဲ စဥ္းစားၿပီး “အဘိုးရဲ႕ ငယ္ခ်စ္က အဘြားေပါ႔” လို႔ေျဖလိုက္တာေပါ႔။ အဘိုးက ေခါင္းရမ္းၿပီး “မဟုတ္ဘူး ငါ႔ေျမး”..။ အဲဒီအခါ ကၽြန္ေတာ္ထင္လိုက္တာက အဘိုးမွာ အဘြားမတိုင္ခင္ တစ္ေယာက္ေတာ႔ရွိ မွာေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္ ထင္တာ လံုးလံုးေတာ႔မမွားပါဘူး။ အဘြားကလည္း အိမ္ေထာင္သက္(၅၀)ေက်ာ္မွာ ဒါပထမ ဆံုးအႀကိမ္ ၾကားဖူးတဲ႔အတြက္ သူ႔အရင္ တစ္ေယာက္မ်ားရွိေလမလားဆိုၿပီး ရင္ထိတ္ေနတာ သိသာပါတယ္။ အဘြားရဲ႕မ်က္လံုးေတြမွာ စိုးရိမ္စိတ္ေတြသန္းလို႔။ ေနာက္ေတာ႔မွ အဘိုးက ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးနဲ႔ “ေအး … ငါအသက္ ၂၂ ႏွစ္မွ မင္းအဘြားကို စခ်စ္ခဲ႔တာငါ႔ေျမးရဲ႕၊ အဘိုးရဲ႕ ငယ္ခ်စ္က မင္းအဘြား မဟုတ္ဘူး၊ အဘိုးညေနတိုင္း ေသာက္ေနတဲ႔ အရက္ေပါ႔။ ငါသူ႔ကို ခ်စ္လာတာ မင္းအဘြားနဲ႔ မေတြ႔ခင္ကတည္းကကြ။ အဲဒါေၾကာင္႔ ငါရဲ႕ ငယ္ခ်စ္က အရက္ေပါ႔ကြာ။ အဲဒီေတာ႔မွ အဘြားလည္း ၿပံဳးႏိုင္ေတာ႔တယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အဘိုးကေတာ႔ အားပါး တရ ရယ္ေမာေတာ႔တာဘဲ။ “အဘိုးက အဘိုးရဲ႕ငယ္ခ်စ္ ဒီအရက္ကို စည္းလြတ္၀ါးလြတ္ မေသာက္ပါဘူး။ ပံုမွန္ တစ္ပက္၊ တစ္ပက္ခြဲပါဘဲ ငါ႔ေျမးရယ္” ဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕သေလာက္ အဘိုးက ညေနတိုင္း ထမင္း မစားခင္ တစ္ပက္၊ တစ္ပက္ခြဲဘဲ ေသာက္တာပါ။ အခုအခ်ိန္ထိတိုင္ေအာင္ သူရဲ႕ငယ္ခ်စ္ကို အဘိုးက ခင္တြယ္ ဆဲပါ။<br />အခုဆို အဘိုးအသက္ ၈၄ႏွစ္ထဲေရာက္ေနပါၿပီ။ အဘိုးဟာ အေတာ႔္ကိုက်န္းမာပါတယ္။ ေသြးတိုးေရာ ဂါ၊ ႏွလံုးေရာဂါစတဲ႔ ေရာဂါဘယေတြမရွိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ညီအစ္ကိုတေတြ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားဘ၀ ေရာက္တဲ႔အခါအဘိုးက ၇၇-၈၀ႏွစ္ပါ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာင္ အဘိုးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ညီအစ္ကို သံုးေယာက္ကို ေမာင္းလွဲဖို႔ စိန္ေခၚပါတယ္။ သူ႔ကိုႏိုင္ရင္ ႀကိဳက္တာ ၀ယ္ေပးမယ္လို႔ေျပာၿပီး အၿမဲစိန္ေခၚေလ႔ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူငယ္ သံုးေယာက္လံုး ဘယ္သူမွ အဘိုးကို ႏိုင္ေအာင္ မလွဲႏိုင္ခဲ႔ပါဘူး။ အဘိုးက သူရဲဲ႕အသက္ ၈၃ႏွစ္ထိေအာင္ စက္ဘီး ေကာင္းေကာင္းစီးႏိုင္ပါတယ္။ က်န္းမာေရးကေတာ႔ တကယ္႔ကို ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ပါဘဲ။ အဘိုးသာငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ အရက္ကို စည္းလြတ္၀ါးလြတ္ေသာက္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္ ဒီအသက္အရြယ္မွာ အခုလို က်န္းမာေရးမ်ိဳး လံုး၀မရႏိုင္ဘူးဆိုတာကေတာ႔ သိပ္ကိုေသခ်ာပါတယ္။<br />ကၽြန္ေတာ္အိမ္ကိုျပန္တဲ႔အခါတိုင္း ကၽြန္ေတာ္႔အဘိုးအတြက္ လက္ေဆာင္တစ္ခု အၿမဲပါပါတယ္။ အဘိုး ဟာအဲဒီလက္ေဆာင္ ေပးတိုင္းအရမ္းကိုေပ်ာ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေပးေနက်လက္ေဆာင္ဟာ ေရာင္းရင္းထင္ ထားတဲ႔အတိုင္း အဘိုးေဆးျဖစ္၀ါးျဖစ္ ေသာက္ေနက် အဘိုရဲ႕ငယ္ခ်စ္ အရက္ပါဘဲ။ အင္း… ဒီလိုညေနခင္းဆို အဘိုးတစ္ေယာက္ ေဆးျဖစ္၀ါးျဖစ္ အရက္ေသာက္ေနပါလိမ္႔မယ္။ အရက္ေသာက္၊ ညစာစားၿပီးတာနဲ႔ အဘိုး ဟာ အဘြားနဲ႔အတူတူ ကြပ္ပ်စ္ေလးေပၚမွာ ထိုင္ေနဦးမွာပါဘဲ။ အဘိုးနဲ႔အဘြား လေရာင္ေအာက္မွာ စကားေတြ တီးတိုးေျပာဆိုေနၾကပါလိမ္႔မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ အေ၀းတစ္ေနရာကေန အဘိုးနဲ႔အဘြား ေျပာေနမယ္႔ စကားသံေတြကိုမွန္းဆၿပီး တမ္းတၾကားေယာင္ေနမိပါတယ္။ စကား၀ိုင္းေလးဟာ အရင္လို မစိုေျပႏိုင္သည္႔တိုင္ ၾကည္ႏူးဖြယ္ေကာင္းေနမွာေပါ႔။ လေရာင္ကေတာ႔ တမာပင္ေတြၾကားကေန ျဖာက်ေနပါလိမ္႔မယ္။ အညာေလး ညွင္းေလးကလည္း တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ေ၀ွ႕တိုက္ေနပါလိမ္႔မယ္။ ေကာင္းကင္မွာေတာ႔ ၾကယ္ေရာင္စံုေတြ လင္း လက္ေနေရာေပါ႔။<br />ေရာင္းရင္း … ေရာင္းရင္းဟာ အရက္ကိုလံုး၀မေသာက္သံုးတဲ႔သူ (ဒါမွမဟုတ္) တစ္ခါတစ္ရံမွသာ ေသာက္တဲ႔သူ ျဖစ္ပါက ေဆးအျဖစ္ေန႔စဥ္ မမွီ၀ဲ၍ ႏွလံုးေရာဂါေတြမ်ား ပိုျဖစ္ေနမလားဟူ၍ ေတြးေတာကာ ပူပင္ေနစရာမလိုပါ။ သို႔ေသာ္ မိတ္ေဆြဟာ အရက္ကို အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင္႔ ေန႔စဥ္ အလြန္အကၽြံ ေသာက္သံုးေနတဲ႔သူ ျဖစ္ပါက အလြန္အကၽြံေသာက္ျခင္းကို ရပ္ၿပီး၊ ေဆးအျဖစ္ေသာက္သံုးႏိုင္သည္႔ ပမာဏကို သာေန႔စဥ္မွီ၀ဲ ေသာက္သံုးပါရန္ တိုက္တြန္းရင္း…<br />ေဒါက္တာမ်ိဳးေဆြ …</span></div><div align="justify"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မိုးစက္</span></div><div align="justify"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">22 . 11 . 2007 Thu</span> <span style="color: rgb(51, 51, 255);">( 1:32 AM )<br /></span></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7084546639598995953-1821174939976435738?l=moesatmin.blogspot.com' alt='' /></div>Moesatnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7084546639598995953.post-39292257917404931002007-11-19T01:20:00.000+03:002007-11-19T12:18:16.915+03:00<div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;color:#3333ff;">ကို Zerotrash ေျပာမွဘဲ ကိုယ္႔ကိုယ္႔ကို မွန္ထဲ ေသခ်ာျပန္ၾကည္႔မိတယ္။ လူဆိုတာက ကိုယ္႔ကိုယ္ကို အျပစ္ ျမင္ဖို႔ေတာ႔ အခက္သားလား။ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ငန္းခြင္ကို၀င္တဲ႔ တစ္ရက္မွာဘဲ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္နဲ႔ စကား လက္ဆံု ေျပာျဖစ္တယ္။ မိတ္ေဆြက ကၽြန္ေတာ္ ျမင္သမွ် သူ႔မွာရွိတဲ႔ အားနည္းခ်က္၊ အျပစ္ေတြကိုေျပာ ျပစမ္း ပါတဲ႔ ေလ။ အဲဒါဆိုရင္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မိုးလင္းေပါက္စကားေျပာရင္ေတာင္ ၿပီးမွ မဟုတ္ဘူးလို႔ ျပန္ေျပာ လိုက္ ပါတယ္။ အခုေတာ႔ ကိုယ္႔ပံုစံ၊ ကိုယ္စိတ္ေနစိတ္ထားကို၊ ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္ စာေတြေရးသားရမယ္႔ အလွည္႔ကို ေရာက္လာပါၿပီ။ ေရးေတာ႔မယ္ဗ်ာ ……..</span><br /><span id="fullpost"><span id="fullpost"></span></div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;">ပံုပန္းသ႑န္<br />© ဆံပင္ကအတို၊ အၿမဲတမ္းအတိုဘဲထားတတ္တယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ေခါင္းၿဖီးရမွာပ်င္းလို႔၊ ၿပီးေတာ႔ ငယ္ ငယ္ေလးကတည္းက အုန္းဆီအနံ႔ကို ခံလို႔မရလို႔။<br />© နဖူးကေတာ႔ ပံုမွန္ပါဘဲ။ အမ်ားသူငါေတြလို မထူးမျခားပါဘဲ။ နဖူးေပၚက မ်က္ခံုးေတြကေတာ႔ မည္းနက္ေန တယ္။ သူမတူေအာင္ေပါ႔။<br />© မ်က္လံုးကေတာ႔ အညိဳေရာင္ပါဘဲ။ အရာရာကိုၾကည္႔တိုင္း ထြင္းေဖာက္ၿပီး ၾကည္႔တတ္ ျမင္တတ္တယ္။ အထူးသျဖင္႔ မာတုကာမေတြကိုေပါ႔ :D<br />© ႏွာတံကေတာ႔ ခပ္ဆင္းဆင္းေလးပါ။ မီးမီး၊ မမ ေတြရဲ႕ အႀကိဳက္ေပါ႔။<br />© နည္းနည္း ၀တယ္။ ဂ်င္းဆိုရင္ ၃၅ ေတာင္ သိပ္မေတာ္ခ်င္ေတာ႔ဘူး။ ၀ ခ်င္လို႔ ၀တာေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ခ်စ္သူ စိတ္ဆိုးတဲ႔အခါ ဗုိက္ေခါက္ ဆြဲလိမ္ရင္ အသားမရွိမွာဆိုးလို႔၊ သက္သက္မဲ႔ ၀ ထားတာ။<br />© အေလးခ်ိန္ ထမင္းမစားမီ ၁၇၅ ေပါင္ခန္႔၊ ဘာညာေသာက္ ထမင္းစားၿပီး ၁၈၀ ခန္႔။ :P<br />© လက္ေခ်ာင္း၊ ေျခေခ်ာင္းေတြကေတာ႔ ခပ္တုတ္တုတ္ဘဲ။ ခပ္တုတ္တုတ္ဆိုလို႔ လက္ၾကမ္းႀကီးလို႔ ထင္ခ်င္ ထင္ေနမယ္ေနာ္။ ဟုတ္ဘူး။ ကိုင္ဘူးတဲ႔ ေကာင္မေလးေတြကေတာ႔ အရမ္းႏုတယ္လို႔ မွတ္ခ်က္ေပးၾကတာဘဲ။<br />အခ်က္ေတြအားလံုးကို ၿခံဳၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ မဆိုးပါဘူး၊ သင္႔ပါတယ္။ သင္႔ပါတယ္ဆိုေတာ႔ ဘယ္လို ေျပာရမလဲ Handsome နဲ႔ Gentleman ၾကားထဲမွာေလာက္ေတာ႔ ရွိတယ္ေပါ႔။ အဲဒီေလာက္ဆိုလည္း မဆိုးပါ ဘူး။ ခ်စ္သူကဆို ကၽြန္ေတာ္႔ကို ရစ္ခ်က္ဒ္ဂီရိနဲ႔တူတဲ႔ ခန္႔ေခ်ာႀကီးတဲ႔။ :D<br />စိတ္ေနစိတ္ထား<br />© စိတ္ႀကီးတယ္။ ေဒါသထြက္လြယ္တယ္။ ေကာက္ရိုးမီးလိုဘဲ။ ခဏၾကာရင္ ေအးေဆးျဖစ္သြားတတ္တယ္။<br />© သူမ်ားအက်ိဳး၊ ကိုယ္႔အက်ိဳး ထိခိုက္သြားေအာင္ တစ္ခါမွ မလိမ္ဘူး ဘူး။<br />© ရန္ ကိုအတတ္ႏိုင္ဆံုးေရွာင္တယ္။ အခုအသက္အရြက္ထိ တစ္ခါမွ စကားမ်ား ရန္ျဖစ္တာမ်ိဳးမရွိဘူး။ အားလံုးနဲ႔ တည္႔ေအာင္ေနတတ္ ေပါင္းတတ္တယ္။<br />© သစၥာတရားကို အရမ္းခံုမင္တယ္။ ေဖာက္လြဲ၊ ေဖာက္ျပန္ေတြကို အရမ္းမုန္းတယ္။<br />© သီခ်င္းနားေထာင္တာ ၀ါသနာပါတယ္။ တိုးတိုးေလး နားမေထာင္တတ္ဘူး၊ Soundbox ကိို Max လုပ္ၿပီးမွ နားေထာင္တယ္။<br />© စိတ္ညစ္တယ္ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ရွားပါတယ္။ အရာရာကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ဘဲ ရင္ဆိုင္ျဖစ္ခဲ႔တယ္။<br />© အရက္၊ ဘီယာ၊ ေဆးလိပ္ အားလံုးႀကိဳက္တယ္။ ေဆးလိပ္ေတာ႔ ျဖတ္လိုက္ၿပီ။ က်န္းမာေရးေၾကာင္႔ က်န္တဲ႔ ႏွစ္ခုကေတာ႔ အၿမဲတမ္းမဟုတ္ေတာင္ တစ္ခါတစ္ရံေတာ႔ …….<br />© ကိစၥရပ္တစ္ခုကို မသိလို႔လာေမးရင္ အေသးစိတ္ ေသခ်ာရွင္းျပတတ္တယ္။<br />© ကိုယ္႔ကို ဆက္ဆံေစခ်င္သလိုမ်ိဳး၊ လူတိုင္းကို ဆက္ဆံတယ္။<br />© ျဖစ္ခ်င္တာတစ္ခုကို စိတ္ထဲမွာ စြဲစြဲၿမဲၿမဲထား ဘုရား၊ တရားနဲ႔အတူ တြဲၿပီး အၿမဲျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားတယ္။ ဒီေန႔ အထိေတာ႔ အားလံုး အဆင္ေျပခဲ႔တာၾကည္႔ဘဲ။<br />အရမ္းခ်စ္တတ္တယ္။ ခံစားရ အရမ္းလြယ္တယ္။ မိသားစုအေပၚကို အရမ္းတြယ္တာလြန္းတယ္။ ဘာ ဘဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ကဘဲ လုပ္ေပးခ်င္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ပါတ္သက္လာရင္ ကိုယ္က အၿမဲအနစ္နာခံၿပီး ေပါင္းတတ္သင္းတတ္တယ္။ ဒီေန႔အထိ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ ရန္ အင္မတန္နည္းပါးတယ္လို႔ထင္တယ္။ အျခား စိတ္ေနစိတ္ထားေတြလည္း အမ်ားႀကီး ရွိဦးမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ခ်ေရးလိုက္တာေတာ႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားထြက္ လာတယ္။ ကိုယ္႔အေၾကာင္းေတြကို ရင္ဖြင္႔လိုက္ရလို႔ စိတ္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ေပါ႔သြားတယ္။ လာၿပီး Tag တဲ႔ ကိုZeroTrash ကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒီေလာက္ပါဘဲ။<br />မိုးစက္</span><br /><span style="color:#3333ff;">19 . 11 . 2007 (1:16 AM)</span> </div><div align="justify"><span style="font-size:0;"></span><br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7084546639598995953-3929225791740493100?l=moesatmin.blogspot.com' alt='' /></div>Moesatnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7084546639598995953.post-84336743736027915562007-11-14T00:48:00.000+03:002007-11-14T00:54:17.014+03:00<p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;" ><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အားလံုး မဂၤလာပါ ခင္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္႔ ဘေလာဒ္႔ကို လာေရာက္လည္ပတ္တဲ႔ မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္း အားလံုး စိတ္ခ်မ္းသာ၊ ကိုယ္က်န္းမာၿပီး လိုအင္ဆႏၵေတြအားလံုး ျပည္႔၀ၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။ အခုတေလာ ကၽြန္ေတာ္ စာသိပ္ မေရးျဖစ္ဘူးဗ်ာ။ အလုပ္ေတြ အရမ္း႐ႈပ္ေနတာလည္းပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္႔ဘေလာဒ္႔မွာ တင္ဖို႔ဆိုၿပီး၊ ကၽြန္ေတာ္စာေတြ အမ်ားႀကီးေရးထားပါတယ္။ ဟုိအေၾကာင္းေလး ေတြးမိျပန္ရင္ခ်ေရးလိုက္၊ ဒီအေၾကာင္းေလး ေတြးမိျပန္ ရင္လည္း ခ်ေရးလိုက္နဲ႔ အားလံုးကို ေရးထားတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ေန႔တိုင္းစာေတြ ေရးေနပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ တစ္ခုမွ အဆံုး မသတ္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္ဗ်ာ။</span><o:p></o:p></span></p> <span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><span id="fullpost"><br /><p style="color: rgb(51, 51, 255); text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;" >Everything Is Blogable ဆိုတာေတာ႔ ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္က ၀ထၱဳတုိပိုင္းကို<span style=""> </span>ပိုအားသန္ၿပီး ေရးခ်င္တာေၾကာင္႔၊ တင္ျပခ်င္တဲ႔ အေၾကာင္းအရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ ၀ထၱဳတိုပံုစံမ်ိဳး ျဖစ္ႏိုင္ ေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေရးသားျခင္းပါ။ ကြန္ပ်ဴတာထဲမွာလဲ ဟုိတစ၊ ဒီတစ ေရးထားတဲ႔ Word ဖိုင္ေတြဆိုရင္ အမ်ားႀကီးပါဘဲ။ ေန႔တိုင္းေတာ႔ စာေတြေရးေနတာဘဲ တစ္ခုမွ အဆံုးမသတ္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ဒီေန႔မွာေတာ႔ ဘေလာဒ္႔ေတြကို သြားလည္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာဒ္႔ ဘယ္ႏွစ္ပုဒ္ ေရးၿပီးၿပီလဲ၊ တစ္လကို ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ ေလာက္ေရးႏိုင္လဲ ဆိုတာကို ေသခ်ာၾကည္႔မိတယ္။ အမ်ားဆံုးေရးႏိုင္တဲ႔ လက ၃ ပုဒ္ေလာက္ဘဲရွိတယ္။ အဲဒီ ထက္ပိုၿပီး မေရးႏိုင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေရးထားတာေလးေတြရွိတယ္။ မပီျပင္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ မတင္ျပ ခ်င္ဘူးျဖစ္ေနတယ္ဗ်ာ။ ၿပီးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ က်င္လည္ခဲ႔တဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္က အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀ ေလာက္ဘဲ လူမႈနယ္ပယ္ျဖစ္ေနေတာ႔ တစ္ခ်ိဳ႕ကၽြန္ေတာ္ေရးခ်င္တဲ႔အပိုင္းေတြမွာ မကၽြမ္းက်င္တဲ႔ လူမႈနယ္ပယ္ ေတြပါေနေတာ႔ ေရးရတာ၊ စိတ္ထဲ တကယ္မလံုဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သိသေလာက္၊ ေရးတတ္သ ေလာက္ ကၽြန္ေတာ္႔ ပတ္၀န္းက်င္က အေၾကာင္းအရာေလးေတြကို အေျခခံၿပီး ဒီလက စလို႔၊ မျပတ္ေရးၿပီး ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ဘေလာဒ္႔မွာ တင္ျပႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသြားပါ႔မယ္။ ျပန္႔က်ဲေနတဲ႔ အပိုင္းအစေတြကို အတတ္ႏိုင္ ဆံုး စိတ္ထည္႔ၿပီး ေရးသားလိုက္ပါဦးမယ္။ အသစ္၊ အသစ္ေတြကို ေစာင္႔ဆိုင္းၿပီး အားေပး ဖတ္႐ႈ႕တဲ႔ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း အားလံုးကိုလည္း ေက်းဇူးအထူးတင္ရွိေၾကာင္း ေျပာပါရေစခင္ဗ်ာ။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="color: rgb(51, 51, 255); text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;" >မိုးစက္<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;" ><span style="color: rgb(51, 51, 255);">14 . 10 . 2007 ( 12:38 AM )</span><o:p></o:p></span></p> <span id="fullpost"></span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7084546639598995953-8433674373602791556?l=moesatmin.blogspot.com' alt='' /></div>Moesatnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7084546639598995953.post-69089408286218464042007-11-13T01:27:00.000+03:002007-11-13T01:32:50.630+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_yl5iXOYXdc0/RzjT9ObQikI/AAAAAAAAABM/G_MRbWeGGp0/s1600-h/13112007059.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_yl5iXOYXdc0/RzjT9ObQikI/AAAAAAAAABM/G_MRbWeGGp0/s320/13112007059.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5132084824186587714" border="0" /></a><br /><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=""><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ညီမေလး ဒီမိုက ကၽြန္ေတာ္႔ကို Tag ထားတာ ၾကာပါၿပီ။ အိတ္ထဲရွိတာ ထုတ္ၾကြားပါ အဲဟုတ္ပါဘူး ထုတ္ျပပါတဲ႔။ အခုတေလာ ကၽြန္ေတာ္ အရႈပ္ေတြလုပ္ေနမိလို႔၊ ေရးတာေနာက္က်သြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အျပင္သြားရင္ အၿမဲတမ္း ေဘးလြယ္အိတ္တစ္လံုးေတာ႔ ပါတယ္။ ေက်ာပိုးအိတ္ သိပ္မလြယ္ျဖစ္ဘူး။ ေဘး လြယ္အိတ္ဘဲ လြယ္တာမ်ားတယ္။ ကဲ … အိတ္ထဲရွိတာ ထုတ္ျပၿပီဗ်ာ …</span><o:p></o:p></span></p> <span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><span id="fullpost"><br /><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=""> <span style="color: rgb(51, 51, 255);">၁။ အၿမဲတမ္း သြားေလရာ ယူသြားေနၾက Notebook</span><o:p style="color: rgb(51, 51, 255);"></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="color: rgb(51, 51, 255); text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=""><span style=""> </span><span style=""> </span>၂။ ဟိုဟာ၊ ဒီဟာမွတ္ဖို႔ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="color: rgb(51, 51, 255); text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=""><span style=""> </span><span style=""> </span>၃။ ေဘာလ္ပင္ေလးတစ္ေခ်ာင္း<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="color: rgb(51, 51, 255); text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=""><span style=""> </span><span style=""> </span>၄။ MP4 Player တစ္ခု<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="color: rgb(51, 51, 255); text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=""><span style=""> </span><span style=""> </span>၅။ အမ်ိဳးသမီးနဲ႔ အဆက္အသြယ္ေတြမျပတ္ဖို႔ ဖုန္း<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="color: rgb(51, 51, 255); text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=""><span style=""> </span><span style=""> </span>၆။ ေက်ာင္းသားကဒ္<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="color: rgb(51, 51, 255); text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=""><span style=""> </span><span style=""> </span>၇။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔အမ်ိဳးသမီး စံုတြဲဓာတ္ပံုတစ္ပံု<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="color: rgb(51, 51, 255); text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=""><span style=""> </span><span style=""> </span>၈။ USB Flash Drive ေလးတစ္ခု<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="color: rgb(51, 51, 255); text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=""><span style=""> </span><span style=""> </span>၉။ ကားစီးရင္ ေခါင္းမူးတတ္လို႔ သူေပးထားတဲ႔ ရွဴေဆးဗူးေလးတစ္ဗူး<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="color: rgb(51, 51, 255); text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="">၁၀။ အၿမဲေဆာင္ထားတတ္တဲ႔ တစ္ရွဴးထုပ္ေလးတစ္ထုပ္<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="color: rgb(51, 51, 255); text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=""><span style=""> </span>အဲဒီကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔အိတ္ထဲရွိတာ အကုန္ပါဘဲဗ်ာ။ မယံုရင္ လာၾကည္႔လို႔ရတယ္ေနာ္။ မႏၲေလးထိ လာခဲ႔။ မုန္႔ေကၽြးမယ္။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="color: rgb(51, 51, 255); text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="">မိုးစက္<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style=""><span style="color: rgb(51, 51, 255);">13 . 11 . 2007 ( 1:26 AM )</span><o:p></o:p></span><span id="fullpost"><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span id="fullpost"></span></p></span><span id="fullpost"><br /></span><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7084546639598995953-6908940828621846404?l=moesatmin.blogspot.com' alt='' /></div>Moesatnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7084546639598995953.post-21905954070647511692007-11-10T00:55:00.000+03:002007-11-10T01:06:59.995+03:00<div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;color:#3333ff;">ကၽြန္ေတာ္ကလည္း လူတမ်ိဳး၊ နည္းနည္း ဂြ က်က်လူထဲမွာ ပါမယ္ထင္တယ္။ အရင္တုန္းကပါ။ သြားတာ၊ လာတာ၊ ေနတာ၊ ထိုင္တာ နည္းနည္းေလး ဂ်စ္စုတ္စုတ္က်တယ္။ ဘယ္ေနရာ၊ ဘယ္ကိုဘဲ သြားသြား ျဖစ္သလို ၀တ္စားသြားတတ္တယ္။ ပုဆိုက ၿပဲလို႔ ခ်ဳပ္ထဲတဲ႔ အရာပါခ်င္ပါေနမယ္။ ေပါက္ခ်င္လည္း ေပါက္ေနမယ္။ အကႌ် ဆိုရင္လည္း ဒီအတိုင္းပါဘဲ မီးပူေတြ ဘာေတြ တိုက္ေနမွ မဟုတ္ဘူး။ ဒီအတိုင္း တြန္႕ေက်ေနလည္း ၀တ္တာ ဘဲ။ တခါ တေလ ၾကယ္သီးက ျပဳတ္ေနတတ္ေသးတယ္။ စီးတဲ႔ ဖိနပ္ကလည္း ၾကည္႔ဦး ရိႈး၀ါး လို႔ေခၚတဲ႔ ၾကပ္ ေပါင္ဖိနပ္ ပဲ စီးတယ္။ ေရထဲလည္း စီးလို႔ရတယ္။ အၾကမ္းပတမ္းလည္း ခံတယ္ေပါ႔။</span></div><span id="fullpost"><br /><div align="justify"><span style="color:#3333ff;">အဲဒီလို ဘာလို႔ေနရတာလဲ။ ကိုယ္႔ခံယူခ်က္နဲ႔ ကိုယ္ေပါ႔ဗ်ာ။ အဲဒီလို ၀တ္လိုက္စားလိုက္လို႔ ကိုယ္႔မွာရွိၿပီး သား ဂုဏ္ျဒပ္ေတြ က်မသြားဘူးလို႔ စိတ္ထဲမွာ ခံယူလို႔ပါ။ ဘယ္လိုလဲ နားရႈပ္သြားၿပီလား။ ထပ္ရွင္းျပမယ္ဗ်ာ။ ကဲ ထားပါေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္က ဘြဲ႔ရၿပီးသား လူတစ္ေယာက္ဗ်ာ။ ခုနေျပာတဲ႔အတိုင္း ၀တ္စားလိုက္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘြဲ႔ရ ထားတယ္ဆိုတဲ႔ ဂုဏ္ျဒပ္တစ္ခုကို ထိခုိက္မသြားဘူးလို႔ထင္လို႔။ ေနာက္ၿပီး ႀကီးႀကီး က်ယ္က်ယ္လည္း မေနတတ္ လို႔။ မွတ္မွတ္ရရ အထက္တန္းေက်ာင္းသား ဘ၀မွာ ေက်ာင္းစိမ္း ၂ စံုဘဲရွိတယ္။ ပုဆိုး ၂ထည္၊ အက်ႌ ၂ ထည္ ေပါ႔။ ပုဆိုး ၁ ထည္က ေအာက္နားကၿပဲေနေတာ႔ ခ်ဳပ္ထားတဲ႔ ခ်ဳပ္ရိုးအရာေလး ရွိတယ္။ အဲဒါ လည္း ၀တ္သြားတာ ဘဲ။ ကိုယ္႔မွာက ဒါဘဲရွိတာကိုး။ ေနာက္ၿပီး အေပၚ မွာေရးျပထားတဲ႔ စိတ္အခံလည္း ရွိေန ေတာ႔ ဒီလိုေနၿမဲ၊ စားၿမဲ၊ သြားၿမဲ လုပ္ခဲ႔တာေပါ႔။<br /></span> <span style="color:#3333ff;">အဲဒီလိုနဲ႔ေပါ႔ဗ်ာ ….. ၁၀ တန္းေအာင္၊ တကၠသိုလ္ဆက္တက္ေပါ႔။ တကၠသိုလ္တက္ေတာ႔လည္း ဒီအ တိုင္း ပါဘဲ။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္ ၀တ္စားဆင္ယဥ္ပံုက ကိုယ္႔ရွိတာေလးနဲ႔ ျဖစ္ေအာင္၊ လိုက္ေအာင္ ၀တ္ဆင္ ပါတယ္။ သူမ်ား အ၀တ္အထည္ေတြကို ငွားၿပီး မ၀တ္တတ္၊ ၀တ္ေကာင္းစားလွ သိပ္မရွိတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔၊ မူရင္း စိတ္အေျခခံ ရွိတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔၊ အားလံုးဟာ ကြတ္တိပါဘဲ။ စရိုက္က်ေအာင္ေတာ႔ ဘယ္ေတာ႔မွ ၀တ္စား မဆင္ပါဘူး။ သူငယ္ ခ်င္း အေပါင္းအသင္း ေတြထဲက အိုက္တင္မ်ားတဲ႔ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္႔ကို သူ႔အ၀တ္အစား ေတြ ယူ၊ ယူလာၿပီး ကၽြန္ေတာ္႔ကို ၀တ္ဖို႔ အၿမဲတမ္းတိုက္တြန္းတယ္။ ဒါေပမယ္႔ “ ငါ အခုလို ၀တ္စားထားလို႔ ငါ႔မွာ ရွိၿပီးသား ဂုဏ္သိကၡာေတြ ၾကမသြားပါဘူးကြာ၊ ဘာေတြဘဲ ၀တ္စား၊ ၀တ္စား ငါ ဟာ ငါပါဘဲကြာ” လက္သံုးေတာ္ စကားတစ္ခြန္းဘဲ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ ျပန္ေျပာျဖစ္တယ္။ အဲဒီလို ေျပာလိုက္ တိုင္းလည္း သူငယ္ခ်င္းေတြက “သူ႔ေနရာနဲ႔ သူေတာ႔ လိုက္ေရာ၊ ညီေထြေအာင္ ၀တ္စားသင္႔တာေပါ႔ကြာ။ မင္းမွာ မရွိလို႔ ငါတို႔က သူငယ္ခ်င္း ခ်င္း ေပးေတာ႔လဲ မင္းက လက္သင္႔မခံ၊ ေခါင္းမာတာေတာ႔ မေကာင္း ဘူးကြ။” “ အပိုေတြပါကြာ၊ မလိုပါဘူး” ေနာက္ဆံုး လက္ေလ်ာ႔ လိုက္ၾကၿပီး ဘာမွ မေျပာၾကေတာ႔။<br /> ကၽြန္ေတာ္ ဘြဲ႔ယူတဲ႔ အခမ္းအနားကို ေရာက္လာခဲ႔တယ္။ မိဘေတြက သာမန္လူတန္းစားေတြပါ။ အဲဒီမွာ တင္ အ၀တ္အစား၊ လက္၀တ္လက္စား ျပႆနာေတြ တက္လာေတာ႔တယ္။ နီးစပ္ရာ ေဆြမ်ိဳးေတြ၊ အေဒၚေတြက အေမ႔ကို အ၀တ္အစားနဲ႔၊ လက္၀တ္လက္စားေတြ ထုတ္ေပးၾကတာေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း မလိုဘူး။ အေမတို႔ အဲဒီတန္ဘိုးႀကီး ပစၥည္းေတြ၀တ္မွ အေမ႔သား ဘြဲ႔ရမွာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္႔မွာရွိတာေလးနဲ႔ သင္႔တင္႔ေအာင္ ၀တ္ၿပီး သားကို ဂုဏ္ျပဳေပးပါ။ ကိုယ္ပိုင္မဟုတ္တဲ႔ အငွားပစၥည္းေတြ ၀တ္ဆင္ၿပီးေတာ႔ ဘြဲ႔ယူ အခမ္းအနားကို မတက္ေစ ခ်င္ဘူး။ ဘြဲ႔ယူ အခမ္းအနားေလး တက္ဖို႔ရာအတြက္ ေဆြမ်ိဳးေတြနဲ႔ ကေတာက္က ဆေလးေတြ ျဖစ္လိုက္ရေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ဘဲ အေလ်ာ႔ေပးလိုက္ရတယ္။ ေဆြမ်ိဳး ေတြရဲ႕ အမ်ိဳးမ်ိဳးဆင္ယင္ေပးမႈေၾကာင္႔ အေမ ျပည္႔ျပည္႔စံုစံုနဲ႔ ဘြဲ႔ယူအခမ္းအနားကိုေရာက္လာတယ္။ အေမ႔ကို ၀တ္ေကာင္းစားလွေတြနဲ႔ သိပ္ျမင္ေတြ႔ေန က်မရွိေတာ႔၊ အခုလို ကၽြန္ေတာ္႔ဘြဲ႔ယူအခမ္းအနားမွာ အေမ႔ကို ေတာက္ေျပာင္စြာျမင္ေတြ႔လိုက္ရေတာ႔ ေဆြမ်ိဳး ေတြကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႔ ေျပာမိတယ္။ အေမရဲ႕ အိုမင္းမႈ ေတြဟာ မိတ္ကပ္ေတြနဲ႔အတူ အ၀တ္အစား ၀တ္ ဆင္ထား မႈေတြေၾကာင္႔ အားလံုး ေပ်ာက္ကြယ္ၿပီး ႏုသြား သလို ထင္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ကိုလည္း ၾကည္႔ပါဦး။ စတိုင္လ္ပန္နဲ႔ အေပၚက ကုတ္ဒ္အက်ႌ၊ ေအာက္က ရွဴးဖိနပ္ ၀တ္ထားတယ္။ အေပၚကေနဘြဲ႕၀တ္စံု ၀တ္ၿပီး ဆင္ထားတာေပါ႔။ ဘြဲ႔ယူအခမ္းအနားလည္း ေရာက္ေရာ သူငယ္ခ်င္းေတြက စၾကပါေလေရာ… သူငယ္ခ်င္း တိုး၀င္း က “ငါ ေသေပ်ာ္ၿပီကြာ” ေနာက္တစ္ေယာက္က “ ဘာျဖစ္လို႔လဲ တိုး၀င္းရ၊ လင္းစမ္းပါဦး” “ ေၾသာ္… တစ္ျခားမ ဟုတ္ပါဘူး၊ ငါ႔ေကာင္ႀကီးကို အခုလို ၀တ္ေကာင္း စားလွနဲ႔ ျမင္လိုက္ရလို႔ပါ” တဲ႔။ ကဲ ၿပီးၾကပါေလေရာဗ်ာ။ ဘာမွ ျပန္ေျပာမေနေတာ႔ပါဘူး။ ရယ္ဘဲ ရယ္ေနလိုက္ တယ္။ ဘြဲ႔ယူအခမ္းအနားအၿပီးမွာ … စပြန္ဆာယူထားတဲ႔ Angel စတူဒီယိုမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အတူ ဓာတ္ပံု ရိုက္ျဖစ္တယ္။ စိတ္ထဲမွာ ဘာကိုလြမ္းလို႔၊ လြမ္းမွန္မသိဘူး။ တစ္ခုခု ကို ဆံုးရံႈးသြားသလို ခံစားရတယ္။ သူမ်ားေတြလို စိန္ပန္းျပာေတြလြမ္းရေအာင္လည္း၊ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးထဲမွာ ဘာပင္မွ စိမ္းစိမ္းဆိုဆိုရွိတာ မဟုတ္။ အုတ္နီေဆာင္ေတြကို လြမ္းေနတာျဖစ္မယ္လို႔ စိတ္ထဲမွာ ထင္ေနမိတယ္။ ဘြဲ႔ ယူၿပီး အျပန္ မႏၲေလး ေမာင္ေမာင္လွတင္႔(မန္းတကၠသိုလ္) စတူဒီယိုမွာ မိသားစုနဲ႔အတူဓာတ္ပံုေတြ ရိုက္ျဖစ္ျပန္တယ္။ အားလံုးရိုက္ လို႔ အၿပီးမွာေတာ႔ အေမက “ သား ဘြဲ႔၀တ္ရံုႀကီးကို ခၽြတ္ၿပီး ဓာတ္ပံုတစ္ပံုေလာက္ ရုိက္ပါဦးလား” လို႔ ေျပာလာ တယ္။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘြဲ႔၀တ္ရံုကို ခၽြတ္ၿပီး ရုိက္မလိုအလုပ္မွာ Camera man က “ညီေလး မွန္ၾကည္႔ ၿပီး နည္းနည္းေလာက္ ျပင္လိုက္ပါဦးလား၊ တစ္ရႈးနဲ႔ မ်က္ႏွာကေခၽြးေလးဘာေလး သုတ္လိုက္ပါဦး” Camera man အလိုက် မွန္ေရွ႔ရပ္ၾကည္႔မိလိုက္တယ္။ မွန္ေရွ႕ကခြာၿပီး မီးေရာင္ေရွ႕မွာ ထိုင္လိုက္တဲ႔ အခ်ိန္မွာ ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ အရိုးစြဲေအာင္ က်င္႔သံုးလာတဲ႔ စိတ္အယူတစ္ခုကို ပယ္ဖ်က္ခ်ႏိုင္ခဲ႔ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ႔လူတိုင္း၊ လူတိုင္းမွာ ကိုယ္စီအလွတရားေတြ ရွိပါတယ္။ စိတ္အလွတရားေကာင္းဖို႔အျပင္၊ အျပင္ပိုင္း ရုပ္လဏၡာ အလွ တရားေတြအတြက္ သင္႔တင္႔ေလ်ာက္ပတ္တဲ႔ေနရာေဒသအလိုက္၊ သင္႔တင္႔ေလ်ာက္ပတ္တဲ႔ အ၀တ္အစားကို </span></div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;">၀တ္သင္႔တယ္ဆိုတဲ႔ အေတြးစကေလးက ကိုယ္႔ ကုိယ္ကို မွန္ထဲမွာ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည္႔မိလိုက္တဲ႔အခ်ိန္ တဒဂၤ အတြင္းမွာဘဲ ကၽြန္ေတာ႔္ရဲ႕ စိတ္အစြဲကုိ ေခ်ဖ်က္ ႏိုင္ခဲ႔ပါတယ္။ ဓာတ္ပံုရိုက္ၿပီးလို႔ အိမ္အျပန္လမ္းတ ေလွ်ာက္မွာ ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ႏွာမွာ အၿပံဳးေတြ ေ၀ေနပါတယ္။ လူမွာအ၀တ္၊ ေတာင္းမွာအကြပ္ဆိုတဲ႔ စကားကို ကၽြန္ေတာ္ တကယ္၊ အဟုတ္ဘဲလို႔ လက္ခံမိပါေတာ႔တယ္။</span><br /><span style="color:#3333ff;">မိုးစက္<br />10 .11 . 2007 ( AM 12:53)</span><br /><span id="fullpost"></span><br /><br /></div></span><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7084546639598995953-2190595407064751169?l=moesatmin.blogspot.com' alt='' /></div>Moesatnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7084546639598995953.post-70557840139734563022007-10-29T00:00:00.000+03:002007-10-29T00:15:43.402+03:00<div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;color:#3333ff;">၁၉၅၇ ခုႏွစ္ မႏၲေလးသႀကၤန္ကို ေနာက္ခံထားၿပီး ရိုက္ကူးထားတဲ႔ သႀကၤန္မိုး ရုပ္ရွင္ ဇာတ္ကားအေၾကာင္း သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ စႏၵယား ဆရာကိုၿငိမ္းေမာင္ နဲ႔ ခင္ခင္ထား တို႔ရဲ႕ ဇာတ္လမ္းေလးနဲ႔ စထားတာပါ။ စာေရးဆရာ ခင္ေမာင္ေအး(မႏၲေလး)ရဲ႕ မထင္မရွား ၀တၴဳေလး တစ္ပုဒ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရႊမႏၲေလးဆိုတဲ႔ အသိကို ေနာက္စဥ္အဆက္ ဆက္ မ်ိဳးဆက္ေတြရင္ထဲမွာ စြဲက်န္ရစ္ေစတဲ႔ ဇာတ္လမ္းေလး တစ္ခုပါ။ ျမန္မာႏွစ္သစ္ကူး သႀကၤန္ကုိေရာက္တဲ႔ အခါတိုင္း ျမန္မာ႔အသံ ကေန ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ထုတ္လြင္႔ျပသ ခဲ႔ပါတယ္။ </span></div><div align="justify"> </div><div align="justify"><span id="fullpost"></div><span style="color:#3333ff;"><div align="justify"><span style="color:#3333ff;"><span id="fullpost"></span></div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;">ဘယ္အခ်ိန္၊ ဘယ္လို၊ ဘယ္ႏွစ္ခါပဲ ၾကည္႔ၾကည္႔ ဘယ္ေတာ႔မွ မရိုးႏိုင္တဲ႔ ဇာတ္လမ္းေလးပါ။ ၾကည္႔ရတဲ႔ သူရဲ႕ စိတ္ကို ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးေစတယ္၊ မလြန္ဆန္ႏိုင္တဲ႔ ကံတရားေၾကာင္႔ ေ၀း ကြာသြားတဲ႔ ကိုၿငိမ္းေမာင္နဲ႔ ခင္ခင္ထားကို စာနာသနားမိသလို၊ ကိုၿငိမ္းေမာင္ကို တစ္ဖက္ သက္ခ်စ္ေနတဲ႔ ျမခက္အတြက္လည္း ခ်စ္တဲ႔သူနဲ႔ ေပါင္းဖက္ေစရလို႔ ၀မ္းသာပီတိေတြ ေ၀ခဲ႔ ရျပန္ပါတယ္။ မိဘေတြကေန စခဲ႔တဲ႔ ဇာတ္လမ္းဟာ ကိုၿငိမ္းေမာင္ရဲ႕ သားျဖစ္သူ သက္ေထြး၊ ခင္ခင္းထားရဲ႕ သမီးျဖစ္သူ မိႏြယ္တို႔မွာ ျပန္လည္ဆံုးဆည္းေစၿပီး၊ သႀကၤန္အတက္ေန႔ သန္းေခါင္ယံ ေက်ာ္လြန္ၿပီး ျမန္မာႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔ မွာ အေပ်ာ္ေတြနဲ႔အတူ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးကို ေပါင္းဖက္ေစ ခဲ႔တဲ႔ သရုပ္ကို ေပၚလြင္ေအာင္ ေဖာ္ေဆာင္ထားပါတယ္။ အဲဒီဇာတ္ကားကိုၾကည္႔ ရတာ ရသေတာ္ေတာ္မ်ား မ်ားကို ခံစားရၿပီး၊ မႏၲေလးၿမိဳ႕ရဲ႕ အဓိကေနရာေတြ အားလံုးကိုဟာ ကြက္မရွိေအာင္ ရိုက္ကူးထားေတာ႔ ၾကည္႔ရတာ အရသာရွိၿပီး၊ ခံစားသူရဲ႕ ရင္ထဲကိုတိုက္ရိုက္ ေရာက္ေစခဲ႔ပါတယ္။<br />ေနာက္ထပ္ ဘယ္ေတာ႔ ၾကည္႔ၾကည္႔ မရိုးႏိုင္တဲ႔ ဇာတ္လမ္း တစ္ပုဒ္ကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မန္းတကၠသိုလ္ကို ေနာက္ခံထားၿပီး ရုိက္ကူးထားတဲ႔ ဒ႑ာရီ ရုပ္ရွင္ကားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေကာင္းတဲ႔ ပံုရိပ္ေလးေတြအျပင္၊ ေရွးေဟာင္း ယဥ္ေက်းမႈေတြနဲ႔ ျပည္႔ေနတဲ႔ ပုဂံက ပံုရိပ္ေတြဘာ ထပ္ၿပီး ျဖည္႔ဆည္းလိုက္တဲ႔ အခါ ဇာတ္လမ္းဟာ ပိုသရုပ္ေပၚလြင္ၿပီး ဇာတ္၀င္ခန္းတိုင္းဟာ ရုပ္ၾကြေနပါတယ္။ ဓာတ္ပံုရိုက္ ၀ါသနာပါတဲ႔ ဇင္၀ိုင္း (ဇာတ္လမ္းထဲက ဇာတ္ေကာင္နာမည္ ေမ႔ေနလို႔ပါ)၊ ဓာတ္ပံုရုိက္ ၀ါသနာ ပါတဲ႔ ေမသန္းႏု တို႔ရဲ႕ လူငယ္ဘာ၀ ဆံုေတြ႔ၾကတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ မတည္႔ၾက ဘူး။ ကိစၥရပ္ တစ္ခုကို သြားေတာင္းပန္ဖို႔ ဇင္၀ိုင္းက ေမသန္းႏုတို႔အိမ္ကို အသြား ၿခံထဲမွာ “ မိုး ရြာမယ္ဆိုရင္ေလ” ဆိုတဲ႔ သီခ်င္းေလးကို ဆိုၿပီး ပန္းပင္ေတြကို ေရေလာင္းေနတဲ႔ ေမသန္းႏုရဲ႕ သက္၀င္လႈပ္ရွားၿပီး ေအးခ်မ္းတဲ႔ အၿပံဳးတစ္ပြင္႔ကို ဓာတ္ပံု အမိအရ ရိုက္ယူႏိုင္ခဲ႔တယ္။ ၿပံဳးအလွ ပိုင္ရွင္ ဆုရရွၿပီးတဲ႔ေနာက္ပိုင္း လူငယ္ခ်င္း ျပန္လည္ သင္႔ျမတ္သြားၾကၿပီး ကိုယ္စီ အသိစိတ္ေတြနဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ခဲ႔ၾက ဇာတ္လမ္းေလးပါ။ ကန္ေတာ႔ပလႅင္ဘုရားေပၚမွာ ကိုယ္စီ ထိန္းခ်ဳပ္မႈေတြနဲ႔ “ပန္းခ်စ္သူ” စံုတြဲသီခ်င္း ဇာတ္</span></div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;">၀င္ခန္းေလးဆိုရင္ အရမ္း အသက္၀င္လွပါ တယ္။<br />ဘယ္ေတာ႔ ျပန္ၾကည္႔ၾကည္႔ မရိုးႏိုင္တဲ႔ ရုပ္ရွင္ ဇာတ္ကား ၂ ကားမွာ ဘယ္သူေတြ ပါ၀င္ သရုပ္ေဆာင္ၾကလဲ၊ ဒါရိုက္တာက ဘယ္သူလဲ၊ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပန္ၾကည္႔ရေအာင္လားဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ သိသေလာက္ပါ။<br />မင္းသား --- ဇင္၀ိုင္း<br />မင္းသမီး --- ေမသန္းႏု<br />ဒါရိုက္တာ --- ေမာင္တင္ဦး<br />ျမန္မာ ျပည္သူေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ အၿမဲတမ္း ရွိေနတဲ႔။ ဘယ္ေတာ႔ၾကည္႔ၾကည္႔ မရိုးႏိုင္တဲ႔ ရုပ္ရွင္ကားကို ရိုက္ကူးခဲ႔သူကေတာ႔ ဒါရိုက္တာ ေမာင္တင္ဦး ျဖစ္ၿပီး၊ မင္းသားနဲ႔ မင္းသမီးက ေတာ႔ ဇင္၀ိုင္းနဲ႔ ေမသန္းႏုတို႔ဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ ဇာတ္လမ္း၂ခုလံုးရဲ႕ ရုိုက္ကြင္း၊ ေနာက္ခံ ရႈခင္းအားလံုးကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရႊမႏၲေလးဘဲ ျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ဒ႑ာရီ ရုပ္ရွင္ကားထဲက ဇာတ္၀င္သီခ်င္းမ်ာကို အရမ္းလိုခ်င္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ ဘေလာဒ္႔ဂါ ညီအစ္ကို၊ ေမာင္ႏွမေတြဆီမွာမ်ား ရွိခဲ႔ရင္ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေ၀မွ်ေပးပါ လို႔ ေတာင္းဆိုပါရေစခင္ဗ်ာ။<br />မိုးစက္<br />28.10.2007 (11:58 PM)</span></div><div align="justify"></span></span><span style="color:#000000;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#000000;"></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7084546639598995953-7055784013973456302?l=moesatmin.blogspot.com' alt='' /></div>Moesatnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7084546639598995953.post-72925616720241833352007-10-26T12:27:00.000+04:002007-10-26T12:33:47.269+04:00<div align="justify"><span style="color:#3333ff;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သိဂၤါလ သတို႔သားအား ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားခဲ႔ေသာ<br />သိဂၤါေလာ၀ါဒသုတ္ လကၤာမ်ား<br />တေလာကလံုး၊ ၫြတ္႐ံုးဦးခ်၊ ႏိုင္းမမွ်သား၊ ဘုရားေ႐ႊစက္၊ ေရာင္ၿပိဳးျပက္ကို၊ ဦးထက္တင္ထား၊ ႐ိုၫြတ္တြား၍၊ သားႏွင္႔မိဘ၊ တပည္႔စသည္၊ ျပဳရအံ႔၀တ္၊ ခြၽတ္မႈပါယ္ရြာ၊ လားမည္တာေၾကာင္႔၊ သုတ္ပါေထယ်၊ က်မ္း၌ျပသည္႔၊ ေလာကက်င္႔ရာ၊ အက်ဥ္းမွာပိမ္႔၊<br />နတ္႐ြာဘို႔လံုးလံုး၊ က်က္၍သံုး။<br /></span><br /></span><span style="color:#3333ff;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သားသမီးက်င္႔၀တ္ ၅ ပါး<br />ေကြၽးေမြးမပ်က္၊ ေဆာက္႐ြက္စီမံ၊ ေမြခံထိုက္ေစ၊ လွဴမွ်ေ၀၍၊ ေစာင္႔ေလမ်ိဳးႏြယ္၊ ၀တ္ငါးသြယ္၊ က်င္႔ဖြယ္ သားတို႔တာ။</span><br /></span><span id="fullpost"><br /><span style="color:#3333ff;">မိဘက်င္႔၀တ္ ၅ ပါး<br />မေကာင္းျမစ္တာ၊ ေကာင္းရာၫႊန္လတ္၊ အတတ္သင္ေစ၊ ေပးေ၀ႏွီးရင္း၊ ထိမ္းျမားျခင္းလွ်င္၊ ၀တ္ငါးအင္၊ ဖခင္မယ္တို႔တာ။<br /><br />တပည္႔က်င္႔၀တ္ ၅ ပါး<br />ညီညာထၾကြ၊ ဆံုးမနာယူ၊ လာမူႀကိဳးဆီး၊ ထံနီးလုပ္ေကြၽး၊ သင္ေတြးအံ႐ြတ္၊ တပည္႔၀တ္၊ မခြၽတ္ငါးခုသာ။<br /><br />ဆရာက်င္႔၀တ္ ၅ ပါး<br />အတတ္လည္းသင္၊ ပဲ႔ျပင္ဆံုးမ၊ သိပၸမခ်န္၊ ေဘးရန္ဆီးကာ၊ သင္႔ရာအပ္ပို႔၊ ဆရာတို႔၊ က်င္႔ဖို႔ ၀တ္ငါးျဖာ။<br /><br />လင္႔က်င္႔၀တ္ ၅ ပါး<br />မထီမဲ႔ကင္း၊ အပ္ႏွင္းဥစၥာ၊ မိစာၦမမွား၊ ၀တ္စားဆင္ယင္၊ ျမတ္ႏိုးၾကင္၊ ငါးအင္ လင္႔က်င္႔ရာ။<br /><br />မယားက်င္႔၀တ္ ၅ ပါး<br />အိမ္တြင္းမႈလုပ္၊ သိမ္းထုပ္ေသခ်ာ၊ မိစာၦၾကဥ္ေရွာင္၊ ေလ်ာ္ေအာင္ျဖန္႔ခ်ိ၊ ပ်င္းရိမမူ၊ ၀တ္ငါးဆူ၊ အိမ္သူက်င္႔အပ္စြာ။<br /><br />မိတ္ေဆြက်င္႔၀တ္ ၅ ပါး<br />ေပးကမ္းခ်ီးျမႇင္႔၊ ကိုယ္႔ႏွင္႔ယွဥ္ထား၊ စီးပြားေဆာင္႐ြက္၊ ႏႈတ္ႁမြက္ခ်ိဳသာ၊ သစၥာမွန္ေစ၊ ၀တ္ငါးေထြ၊ က်င္႔ေလ မိတ္သဟာ။<br /><br />ဥစၥာပ်က္ေၾကာင္း ၆ ပါး<br />ေသစာေသာက္စား၊ လမ္းသြားခါမဲ႔၊ ႐ႈငဲ႔သဘင္၊ ေပ်ာ္႐ႊင္ အန္ေလာင္း၊ မေကာင္းမိတ္ဖ်င္း၊ ပ်င္းရိျခင္းကား၊ ယိုယြင္း ဥစၥာပ်က္ေၾကာင္းတည္း။<br /><br />ေသရည္ေသာက္ျခင္း အျပစ္ ၆ ပါး<br />ဥစၥာယုတ္ျခင္း၊ ျငင္းခုန္မ်ားစြာ၊ ေရာဂါထူေျပာ၊ ေက်ာ္ေစာမဲ႔ထံု၊ မလံုအဂၤါ၊ ပညာနည္း႐ွား၊ ဤေျခာက္ပါးကား၊ ေသာက္စား ေသစာအျပစ္တည္း။<br /><br />အခါမဲ႔ သြားလာျခင္း အျပစ္ ၆ ပါး<br />ကိုယ္မလံုၿခံဳ၊ လံုၿခံဳကင္းျငား၊ သားမယားတည္႔၊ စီးပြါးမလံု၊ ျဖစ္တံုသံသယ၊ မႈပါပ၌၊ မ်ားကစြပ္စြဲ၊ လြန္ဆင္းရဲဟု၊ ျဖစ္ၿမဲေျခာက္ပါး၊ အျပစ္မ်ားသည္၊ ရျငားခါမဲ႔သြားျပစ္တည္း။<br /><br />သဘင္ပြဲလမ္း အျပစ္ ၆ ပါး<br />ကျခင္းတစ္လီ၊ သီျခင္းတသီး၊ မႈတ္ျခင္းတသင္း၊ ၿပိန္ဖ်င္းတစ္အုပ္၊ လက္ခုပ္တစ္တည္၊ အိုးစည္တစ္ျဖာ၊ ရွိရာရွာ၍၊ သြားလာၾကည္႔႐ႈ၊ ဤေျခာက္ခုကား၊ ၾကည္႔႐ႈသဘင္ အျပစ္တည္း။<br /><br />မိတ္ေဆြတု ၄ ေယာက္<br />(က) ကိုယ္က်ိဳးၾကည္႔ မိတ္ေဆြတု<br />၁။ သူတပါးထံမွ ယူသာယူ၍ မိမိကမူ မေပးကမ္းျခင္း။<br />၂။ နည္းနည္းသာေပး၍ မ်ားမ်ားရလိုျခင္း။<br />၃။ ေဘးေရာက္သည္႔အခါ ခိုးကိုးရာအျဖစ္ သူတပါးထံ သြား၍ လုပ္စရာရွိသမွ်<br />လုပ္ကိုင္ေပးျခင္း။<br />၄။ ကိုယ္က်ိဳးအတြက္ သူတစ္ပါးႏွင္႔ ဆက္ဆံေပါင္းသင္းျခင္း။<br />ဤ အဂၤါေလးပါးႏွင္႔ ျပည္႔စံုသူကို အညဒတၳဟရ မိတ္ေဆြတု၊ ကိုယ္က်ိဳးၾကည္႔ မိတ္ေဆြတု ဟုေခၚသည္။<br /><br />(ခ) အေျပာသမား မိတ္ေဆြတု<br />၁။ ေရွးက ျဖစ္ထြန္းခဲ႔ဘူးသည္႔ စည္းစိမ္ဥစၥာကို မေပးခဲ႔ရျခင္းေၾကာင္႔ စိတ္မေကာင္းေၾကာင္း<br />ေျပာေလ႔ရွိျခင္း။<br />၂။ ေနာင္ခါမွာ ျဖစ္ထြန္းလာမည္႔ စည္းစိမ္ဥစၥာကို ေပးမည္ဟု ေျပာဆိုေလ႔ရွိျခင္း။<br />၃။ အက်ိဳးမရွိေသာ အရာျဖင္႔ ခ်ီးေျမႇာက္ျခင္း၊<br />၄။ ေပးလို႔ျဖစ္ႏိုင္ေသာ အရာမ်ားကို တစ္စံုတစ္ရာ ပ်က္စီးေနဟန္ အေၾကာင္းျပ၍ ေပးလို႔မျဖစ္<br />ဟု ေျပာဆိုေလ႔ရွိျခင္း။<br /><br />မိတ္ေဆြစစ္ ၄ ေယာက္<br />(က) ေက်းဇူးျပဳေသာ မိတ္ေဆြစစ္<br />၁။ ေမ႔ေလ်ာ႔သူကို ေစာက္ေရွာက္တတ္ျခင္း၊<br />၂။ ေမ႔ေလ်ာ႔သူ၏ စည္းစိမ္ဥစၥာကို ေစာင္႔ေ႐ွာက္တတ္ျခင္း၊<br />၃။ ေၾကာက္႐ြံ႕ေနသူ၏ အားကိုး အားထားရာ ျဖစ္ျခင္း၊<br />၄။ ျပဳဖြယ္ကိစၥ ရွိလာလွ်င္ လိုအပ္သည္ထက္ ႏွစ္ဆ ကူညီျခင္း၊<br />ဤ အဂၤါေလးပါးႏွင္႔ ျပည္႔စံုသူကို ဥပကာရက မိတ္ေဆြစစ္၊ ေက်းဇူးျပဳေသာ မိတ္ေဆြစစ္ ဟု ေခၚသည္။<br /><br />(ခ) ဆင္းရဲအတူ ခ်မ္းသာအမွ် မိတ္ေဆြစစ္<br />၁။ သူ၏ လွ်ိဳ႔၀ွက္ထားေသာ အေၾကာင္းကိစၥကို မိမိအားသာ ေျပာျခင္း၊<br />၂။ မိမိ၏ လွ်ိဳ႕၀ွက္ထားေသာ အေၾကာင္းကိစၥကို သူတပါးအား မေျပာၾကားဘဲႏႈတ္လံုျခင္း၊<br />၃။ အခက္အခဲ ေဘးရန္အႏၱရာယ္ႏွင္႔ ေတြ႕ႀကံဳလာလွ်င္ မိမိကို စြန္႔ပစ္မသြားျခင္း၊<br />၄။ မိမိအက်ိဳးအတြက္ အသက္ကိုပင္ စြန္႔ႏိုင္သူျဖစ္ျခင္း။<br /><br />ဒါယကာက်င္႔၀တ္ ၅ ပါး<br />ေမတၲာစိတ္သက္၊ ေဆာင္ရြက္ခ်စ္ၾကင္၊ ခင္မင္ႏႈတ္ခ်ိဳ၊၊ လိုလွ်င္ဖိတ္ထား၊ တတ္အားလွဴေစ၊ ၀တ္ငါးေထြ၊ ျပဳေလ ဒါယကာ။<br /><br />ရဟန္းက်င္႔၀တ္ ၆ ပါး<br />မေကာင္းျမစ္တာ၊ ေကာင္းရာညႊန္လစ္၊ အသစ္ေဟာက်ဴး၊ နာဖူးထပ္မံ၊ နတ္ထံတင္ရာ၊ ေမတၲာလည္းျပဳ၊ ရဟန္းမႈ၊ ေျခာက္ခု လြန္ေသခ်ာ။<br />က်မ္းသိဂၤါလ၊ သုတ္၀ယ္ျပ၊ သံုး၀ျမတ္ဆရာ။<br />က်င္႔၀တ္မေျပ၊ ပါယ္ေလးေထြ၊ လားေလရွည္ျမင္႔ၾကာ။<br />ဤသည္႔၀တ္ကုန္၊ ေဆြမ်ိဳးစံု၊ ေျခာက္ဘံုထက္နတ္ရြာ။<br /><br />လွည္းဘီးျပင္က၊ နားေစာင္႔ခ်သို႔၊ မိဘႏွင္႔သား၊ မယားႏွင္႔လင္၊ အရွင္ႏွင္႔ကၽြန္၊ ေထရ္မြန္ဒကာ၊ မိတ္သဟာႏွင္႔၊ ဆရာတပည္႔၊ တည္႔တည္႔မခၽြတ္၊ က်င္႔၀တ္စံုလင္၊ ျဖဴသန္႔စင္မူ၊ ရွင္လည္းမေကြ၊ ေသလည္းမကြာ၊ နတ္ရြာလူ႔ျပည္၊ လွည္႔လည္အတူ၊ ခံစားမူ၍၊ နိဗၺဴေရႊျပည္၊ ၀င္အ႔ံသည္တည္႔၊ မတည္က်င္႔၀တ္၊ ခၽြတ္သူတို႔မွာ၊ မလြတ္သာသည္၊ ေလးရြာဘို႔လံုးလံုး လူျဖစ္ရံႈး။<br /><br />ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၃၆၉ ခုႏွစ္၊ သီတင္းကၽြတ္လျပည္႔ေန႔ အမွတ္တရ ….<br /><br />မိုးစက္<br />26.10.2007 (12:10 PM)<br /><span style="font-size:0;"></span><br /><br /></div></span></span><span style="font-size:0;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7084546639598995953-7292561672024183335?l=moesatmin.blogspot.com' alt='' /></div>Moesatnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7084546639598995953.post-2958259830871428472007-10-24T01:52:00.000+04:002007-10-24T02:17:03.350+04:00<span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" >အပိုင္း(၁) မွ အဆက္ ...</span><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; color: rgb(51, 51, 255);"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; color: rgb(51, 51, 255);"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဒါေပမယ္႔ …… ဒါေပမယ္႔ ေပါ႔ဗ်ာ….. ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ေ၀းကြာဖို႔ရာအတြက္ အေၾကာင္းေတြ ဖန္လာ ပါတယ္။ အေဖ႔မွာ ညီတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ကိုရင္၀တ္ၿပီး သာ႔သနာေဘာင္ထဲမွာ ပဲ တရားအားထုတ္ေနတာပါ။ အခုေတာ႔ ဓမၼစာရိယဘြဲ႕ရၿပီး မႏၲေလးမွာ ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းႀကီးအျဖစ္ သီတင္း ေဆာက္တည္ေနပါတယ္။ ဦးပဥၹင္းႀကီးက အေဖ႔ကို သတိရလို႔ ဆိုၿပီး မႏၲေလးကေန ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရြာကို ကုန္းတတန္၊ ေရတတန္ေရာက္လာပါတယ္။ အေဖလည္း သူ႔ညီေတာ္ေမာင္ ဦးပဥၹင္းႀကီး ကိုေတြ႔လိုက္ရေတာ႔ ၀မ္းသာၿပီး စကားလက္ဆံုၾကလို႔မၿပီးေတာ႔ပါဘူး။ ဦးပဥၹင္းႀကီး က အေဖကိုေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မိသားစု ထဲမွာ ပညာေရးနဲ႔ ပက္သတ္ၿပီး ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္ မပါေၾကာင္း၊ အဲဒီအတြက္ အငယ္ဆံုးသားျဖစ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ၿမိဳ႕သို႔ ေခၚသြားၿပီး ဘြဲ႕ရတဲ႔အထိ တာ၀န္ယူခ်င္တဲ႔ အေၾကာင္းေတြ ေျပာျပပါတယ္။ တခဏတာ ဆြံအသြားတဲ႔ အေဖ႔ရဲ႕ မ်က္ႏွာဟာ အဓိပၸာယ္ေပါင္း မ်ားစြာကို ေဖာ္ေဆာင္ရင္း အိမ္အ၀င္ တံခါးေပါက္နားမွာ ထိုင္ေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကို လွမ္းၾကည္႔ပါတယ္။ အဲဒီလို ၾကည္႔ေနရင္းမွာဘဲ ဦးပဥၹင္းႀကီးက ၿမိဳ႕မွာ ပညာေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘယ္လိုတိုးတက္ေနတယ္ ဆိုတဲ႔အေၾကာင္း၊ ၀ါးလံုးေခါင္းထဲမွာ လသာေနတာကို အဟုတ္ႀကီး ထင္မွတ္မေန သင္႔ေၾကာင္းနဲ႔ သားသမီးေတြရဲ႕ တိုးတက္ရာ၊ တိုးတက္ေၾကာင္းေတြကို ရွာေဖြေပးသင္႔ေၾကာင္းကို အေဖ တို႔၊ အေမတို႔ နားလည္ေအာင္ ေသခ်ာရွင္းျပေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဆက္ၿပီး နားမေထာင္ ခ်င္ေတာ႔တာနဲ႔ အားလံုး နဲ႔ ေ၀းရာကို ထြက္လာခဲ႔ပါတယ္။</span><o:p style="color: rgb(51, 51, 255);"></o:p></span><span style="color: rgb(51, 51, 255);"> </span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><span id="fullpost"><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; color: rgb(51, 51, 255);"><br /></span><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ကၽြန္ေတာ္အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ႔ နည္းနည္း မိုးခ်ဳပ္ေနၿပီ။ အိမ္ေရွ႕ကြပ္ပ်စ္ေပၚမွာ မအိပ္ေသးဘဲ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ထိုင္ေစာင္႔ေနတဲ႔ အေဖ႔ကို ေတြ႕တယ္။ အေဖ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ဘာအေၾကာင္းေတြအရာကို ေျပာမယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ ႀကိဳသိေနတယ္။ ထင္တဲ႔ အ တိုင္းပါဘဲ အေဖရဲ႕ ဆႏၵက ၿမိဳ႕တက္ၿပီး ေက်ာင္းဆက္တက္ ေစခ်င္ တယ္တဲ႔။ စကားလံုးေတြ ရွာႀကံၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ျငင္းဆန္မယ္ လုပ္တုန္းမွာ အေဖက မေျပာစဖူး စကားအရွည္ ႀကီး ေျပာလာတယ္။<o:p></o:p></span><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"></span><br /><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">“သား မိဘေက်းဇူးဆပ္တယ္ ဆိုတာ မိဘကို လုပ္ကိုင္ေကၽြးေမြးျပဳစုေနမွ မဟုတ္ပါဘူး။ မိဘ စကားကို အတိ အက် လိုက္နာတာက လည္း မိဘကို ေက်းဇူးဆပ္တာနဲ႔ အတူတူပါဘဲ အခုဟာက အေဖတို႔ကို လုပ္ကိုေကၽြး ေမြး ခိုင္းေနတာ မဟုတ္ပါဘူး အေဖ ေမြးထား တဲ႔ သား သမီးေတြထဲမွာ တမီးေပါက္ တစ္ေယာက္ထြန္းဆိုသလို မင္းကို ဘြဲ႕ရပညတတ္ႀကီး ျဖစ္ေစခ်င္လို႔ပါ။ ၿပီးေတာ႔ အေဖတို႔ အသက္ေတြလည္း အရမ္းမႀကီးေသးပါဘူး။ မင္း ပညာသင္ေနတဲ႔ ၄၊ ၅ ႏွစ္အတြင္းမွာ ေက်ာင္းစရိတ္ကို ေကာင္းေကာင္း ရွာေပးႏိုင္<span style=""> </span>ပါေသးတယ္။ လိုရင္းေျပာ ရရင္ မိဘရဲ႕ ေမတၲာကို တံု႕ျပန္တဲ႔ အေနနဲ႔ အေဖတို႔ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ႔ အတိုင္း သား ႀကိဳးစားေပးပါလို႔ ေျပာခ်င္ တယ္ကြာ”<o:p></o:p></span><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"></span><br /><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ေျပာေျပာဆိုဆို နဲ႔ ထထြက္သြားတဲ႔ အေဖရဲ႕ ေက်ာျပင္ကိုၾကည္႔ရင္း ဆြံအေနတဲ႔ လူတစ္ေယာက္လို ကၽြန္ေတာ္<span style=""> </span>ဘာမွ ျပန္မေျပာ လိုက္ရပါဘူး။ စကားလံုးေတြနဲ႔ ခ်ည္ေႏွာင္ခံလိုက္ရတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ စိတ္ေတြ မြန္းက်ပ္စြာ နဲ႔ဘဲ ေန႔ေတြ<span style=""> </span>ညေတြ ေက်ာ္ျဖတ္လာခဲ႔ တယ္။ ေ၀ႏွင္းနဲ႔ ေတြ႔ၿပီး ဒီအေၾကာင္းေတြကို ေျပာျပေတာ႔ သူငိုေန တယ္။ သူ႔လက္ဖ၀ါးေလး ႏွစ္ဘက္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔မ်က္ႏွာကို ကိုင္၊ မ်က္လံုးခ်င္းဆံုၿပီး မိနစ္အေတာ္ၾကာ စိုက္ ၾကည္႔ေနတယ္။ ဘာစကားတစ္ခြန္းမွ မဆိုဘဲ သူ႔မ်က္၀န္းအိမ္ထဲမွာ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ျပည္႔ ႏွက္ေနတာကို ေတြ႕ လိုက္ရတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ဘဲ စဥ္းစားၾကည္႔ပါဗ်ာ။ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ဘယ္လို ခံစားေနရမလဲဆိုတာကို။ စိတ္ေတြတင္းထားတဲ႔ ၾကားထဲကေနဘဲ ကၽြန္ေတာ္ပါ မ်က္ရည္၀ဲခဲ႔ရတယ္။ <o:p></o:p></span><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"></span><br /><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">“ငါ တႏွစ္တေခါက္ ရြာကိုျပန္လာမွာပါ၊ သိပ္မၾကာပါဘူးဟာ၊ တစ္ႏွစ္ဆိုတာ ခဏေလးနဲ႔ ကုန္သြားတာပါ။ နင္ဘာဘဲ ျဖစ္ေန ျဖစ္ေန ငါရဲ႕ ခ်စ္ဦးသူဟာ နင္ပါ။ ငါ႔ နင္႔ကိုဘဲ လက္ထပ္မွာပါ။ စိတ္ခ်ပါ။ ငါ႔ကို ယံုပါ ေ၀ႏွင္းရယ္ …ေနာ္ ”<o:p></o:p></span><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"></span><br /><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ခ်စ္သူကို အားေပးစကားေတြ ေျပာၿပီး ႏွစ္သိမ္႔ေနမိတယ္။ သူကၽြန္ေတာ္႔ကို စကားတစ္ခြန္းဆိုတယ္။<o:p></o:p></span><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"></span><br /><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">“ ငါ နင္ျပန္လာတဲ႔ အထိ သစၥာရွိရွိ ေစာင္႔ေနမယ္ ”<o:p></o:p></span><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"></span><br /><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ခ်စ္သူက ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ခြင္ထဲမွာ ခဏတာ အိပ္စက္ ေနတယ္။ အဲဒီလို အိပ္စက္ေနရင္းနဲ႔ အတူလက္တြဲၿပီး အိပ္မက္ထဲက ကၽြန္း ေလးဆီကို ပ်ံသန္းခဲ႔မိၾကတယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေပ်ာ္ႀကီး ေပ်ာ္ခဲ႔ၾက ပါ တယ္။ ေၾသာ္ ႏွစ္ဦးရည္တူ ခ်စ္ၾကၿပီဆိုေတာ႔ လည္း အရာရာဟာ အားလံုးလွေနေတာ႔တာပါဘဲ။ ၾကယ္ပြင္႔ ေလးေတြကိုေတာင္ အဲဒီေန႔က မေတြ႕ရပါဘူး။ သူတို႔လည္း ရွက္လို႔ပုန္း ေနတယ္ထင္ပါရဲ႕ေနာ္။<o:p></o:p></span><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"></span><br /><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အဲဒီလိုနဲ႔ ဦးပဥၹင္းႀကီး ၿမိဳ႕ကိုျပန္တဲ႔အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္႔ လိုက္လာခဲ႔ရပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ထိေအာင္ အေတြး နယ္ခ်ဲ႕ မိသလဲ မသိ ပါဘူး ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးကို သေဘၤာဆိုက္မွပဲ အေတြးေတြ ျပတ္သြားေတာ႔တယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ ရန္ကုန္ကေန မႏၲေလးကို ရထားနဲ႔ ခရီးထပ္ ဆက္ရျပန္တယ္။ မႏၲေလးကို ေရာက္ေတာ႔ ဦးပဥၹင္းႀကီးက သူ႔ ေက်ာင္းကို ေခၚသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မႏၲေလးကို စၿပီး ေျခခ်မိတာ နဲ႔ တၿပိဳင္နက္ မိသားစုနဲ႔အတူ ခ်စ္ရတဲ႔ ေ၀ႏွင္းကိုပါ သတိရမိတယ္။ ၿမိဳ႕ကို စေရာက္ေရာက္ျခင္း ျမင္သမွ်၊ ေတြ႕သမွ်ဟာ ကၽြန္ေတာ္႔ အတြက္ အသစ္ အဆန္းေတြခ်ည္းပါဘဲ။ ၿမိဳ႕မွာ ရွိတဲ႔ ဘုရားေတြကို ဦးပဥၹင္းႀကီးရဲ႕ ကပၸိရႀကီး တစ္ဦးက လိုက္ပို႔ေပးတယ္။ ဦးပဥၹင္းႀကီးရဲ႕ ဒါယိကာတစ္ဦး အကူအညီေၾကာင္႔ အမွတ္စရင္းေတာင္းၾကည္႔တဲ႔ အခါ ကၽြန္ေတာ္႔ရမွတ္ဟာ ဂုဏ္ထူးရ ဘာသာေတြ ျဖစ္တဲ႔ သခ်ၤာနဲ႔ သိပၸံဘာသာတြဲေတြမွာ ၉၀မွတ္ ေက်ာ္ၿပီး၊ က်န္ဘာသာရပ္ေတြမွာ လည္း ဂုဏ္ထူးမွတ္ နီးေနတယ္။ ဦးပဥၹင္းႀကီး ေျပာျပခ်က္အရ ကၽြန္ေတာ္ ရမွတ္နဲ႔ဆိုရင္ မႏၲေလး နည္းပညာ တကၠသိုလ္ ကိုတက္ႏိုင္တယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဦးပဥၹင္းႀကီး ဆႏၵအတိုင္းပါလို႔ဘဲ ေလွ်ာက္လိုက္ပါ တယ္။ ဒါေပမယ္႔ တကၠသုိလ္ကို ခ်က္ခ်င္း မတက္ရေသးပါဘူး။ ဘာလို႔လဲဆို ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပညာသင္ႏွစ္ အတြက္ ၀င္ခြင္႔ ေလွ်ာက္လႊာေတြ မေခၚေသးလို႔ပါဘဲ။ ဦးပဥၹင္းႀကီး ေက်ာင္းမွာဘဲ ေ၀ယ်ာ၀စၥေတြ လုပ္ကိုင္ေပး ေနရင္းနဲ႔ အခ်ိန္ေတြ ကုန္လြန္သြားခဲ႔ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ လြမ္းတိုင္း၊ သတိရတိုင္း ခ်စ္ရတဲ႔ ေ၀ႏွင္းဆီကိုစာေတြ အဆက္မျပတ္ ေရးသားခဲ႔ပါတယ္။ <o:p></o:p></span><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"></span><br /><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အခုဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ ၿမိဳ႕ကိုေရာက္တာ ၈ လျပည္႔ေတာ႔မယ္။ ျပကၡဒိန္က ရက္စြဲေတြကို ၾကည္႔ရင္းနဲ႔ ေ၀ႏွင္းဆီ က စာကို ကၽြန္ေတာ္ အၿမဲေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔တယ္။ တစ္ေစာင္မွ ေရာက္မလာပါဘူး။ ဘာလို႔လဲ၊ ဘာအေၾကာင္း ေၾကာင္႔ဆိုတာကို စဥ္းစားလို႔ မရခဲ႔ပါဘူး။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ရက္ေတြကုန္ဆံုးလာလိုက္တာ မႏၲေလးနည္းပညာ တကၠသိုလ္ကေန ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပညာသင္ႏွစ္အတြက္ ေလွ်ာက္ လႊာေတြ ေခၚခ်ိန္ေရာက္ခဲ႔ပါတယ္။ အဲဒီမွာတင္ ဘဲ ေလွ်ာက္လႊာတင္ဖို႔ အခက္အခဲ ျဖစ္လာခဲ႔တယ္။ ဘာလဲဆိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ အမ်ိဳးသားမွတ္ပံုတင္ စိစစ္ ေရး ကဒ္ျပား မရွိလို႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ၁၀တန္း စာေမးပြဲ ေျဖဆိုတုန္းကလည္း ျပဳလုပ္ထားဆဲ ဆိုၿပီး ေျဖဆိုခဲ႔ တာ ပါ။ ဒါေပမယ္႔ အခုဟာက တကၠသိုလ္အဆင္႔ျဖစ္တာေၾကာင္႔ ျပဳလုပ္ထားဆဲ ဆိုၿပီးတင္လိုက္တာ ေက်ာင္းသား ေရးရာဌာန က လက္သင္႔မခံပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးဘယ္လိုမွ ႀကိဳးစားလို႔ မရတာနဲ႔ ဦးပဥၹင္းႀကီးက ကၽြန္ေတာ္႔ကို ရြာျပန္လႊတ္ၿပီး အျမန္ဆံုး မွတ္ပံုတင္ သြားလုပ္ေစပါတယ္။ ရရာရထားနဲ႔ လက္မွတ္၀ယ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ရန္ကုန္ ကို သြားတယ္။ ရန္ကုန္ကေန တစ္ဆင္႔ ရြာကို သေဘၤာနဲ႔ ျပန္လာတယ္။ ခရီးစဥ္ တေလွ်ာက္လံုးမွာ ၈ လ ေလာက္ ခြဲေနခဲ႔ရတဲ႔ ေမြးရပ္ေျမ ရြာေလးနဲ႔ ေ၀ႏွင္းကို ေတြ႔ခ်င္တဲ႔ စိတ္ေတြ တဖြား ဖြား ေပၚေနမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ကို ညေန ၄ နာရီေလာက္ ေရာက္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လာလို႔ အားလံုးက အံ႔ၾသေနၾက တယ္။ အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျပာျပလိုက္ေတာ႔မွ အေဖက ေက်းရြာ လူႀကီးဆီကို ထြက္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ လည္း ေရမိုးခ်ိဳး အ၀တ္ အစားလဲၿပီးတာနဲ႔ အျပင္ထြက္ဖို႔ ျပင္လိုက္တယ္။ အဲဒီမွာတင္ဘဲ အစ္မလတ္ မိုးစံပယ္ က ဘယ္သြားမလို႔လဲလို႔<span style=""> </span>ကၽြန္ေတာ္႔ကိုေမး တယ္။ သူ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေမးလိုက္တဲ႔ မ်က္ႏွာ အမူအရာက တမ်ိဳး ထူးဆန္းေနတယ္လို႔ စိတ္ထဲမွာ ထင္လိုက္မိတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေ၀ႏွင္းဆီကိုဘဲ စိတ္ကေရာက္ေနေတာ႔ သူေမး တာကို ေပါ႔ေပါ႔တန္တန္ဘဲ ရြာထဲခဏသြား မလို႔ဆိုၿပီး ထြက္လာခဲ႔တယ္။ ညေန ေန၀င္ခါစမို႔ထင္တယ္ ရြာ လမ္းမႀကီးမွာ လူေတြရွင္းေနသလိုဘဲ။ စိတ္ဓာတ္ေတြ တက္ၾကြစြာနဲ႔ ေ၀ႏွင္းတို႔ အိမ္ကို ေလွ်ာက္လာခဲ႔ မိတယ္။ လက္ထဲမွာလည္း မႏၲေလးလက္ေဆာင္ေတြ ကိုင္လို႔ေပါ႔။ သူတို႔ ၿခံ၀င္းထဲကို ေရာက္ေတာ႔လည္း ဘယ္သူကိုမွ မေတြ႔ရဘူး။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေ၀ႏွင္း ေရ ….. ေ၀ႏွင္းလို႔ သူ႔နာမည္ေလးကို ေခၚရင္းနဲ႔ အိမ္ထဲကို ၀င္ လာခဲ႔မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ထဲကို လည္း ေရာက္ေရာ ေနာက္ေဖးကေနလာတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ကို ျမင္လိုက္ ရတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အဲဒီ ပံုရိပ္ေလးက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ နီးလာတယ္။ ေသခ်ာပါတယ္ ဗ်ာ …သူ<span style=""></span> ဟာကၽြန္ေတာ္ သိပ္ခ်စ္ရတဲ႔ ေ၀ႏွင္းပါဘဲ။ သူ ကၽြန္ေတာ္႔ကို မျမင္ေသးပါဘူး။ ေနာက္ေဖး ေပါက္ကေန တဆင္႔ အိမ္ထဲကို သူ၀င္လာပါတယ္။ ရုတ္တရက္ သူ႔ကို စခ်င္တဲ႔ စိတ္ေလးေပၚလာတာနဲ႔ ဧည္႔ခန္းထဲက တေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ ၀င္ပုန္းေနလိုက္တယ္။ မၾကာပါဘူး သူ ဧည္႔ခန္းထဲလည္း ေရာက္ေရာ ေနာက္ကေနၿပီး သူ႔ရဲ႕ ပုခံုးေလးကို လက္နဲ႔ ပုတ္ လိုက္တယ္။ သူက လွည္႔ၾကည္႔ရင္း မထင္မွတ္တဲ႔ လူတစ္ေယာက္ကို၊ မထင္မွတ္တဲ႔ အခ်ိန္မွာ ရုတ္တရက္ ေတြ႔လိုက္ရလို႔ထင္ တယ္။ ေ၀ႏွင္း ကၽြန္ေတာ္႔ကို အၾကာႀကီး စိုက္ၾကည္႔ေနတယ္။ ၿပီးေတာ႔ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သူ မ်က္၀န္းအိမ္ထဲမွာ မ်က္ရည္ေတြ ျပည္႔ လာတယ္။ သူအဲဒီလို စိုက္ၾကည္႔တဲ႔ အၾကည္႔ကို ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ၿမိဳ႕ကို သြားခါနီး တရက္အလို သူနဲ႔ ခြဲခြာရေတာ႔<span style=""> </span>မယ္လို႔ သိလိုက္တဲ႔ အခ်ိန္မွာ သူ အဲဒီလို အႀကည္႔မ်ိဳး ၾကည္႔ခဲ႔ဘူးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ဘာစကားမွေျပာမသြားဘဲ သူ လွည္႔ထြက္ သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာကိုမွ နားမလည္ႏိုင္ေတာ႔ဘူးဗ်ာ။ <o:p></o:p></span><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"></span><br /><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">သူ႔အတြက္ ၀ယ္လာတဲ႔ လက္ေဆာင္အထုပ္ေလးကို ကိုင္ၿပီး အမွတ္မထင္ဘဲ ဧည္႔ခန္းထဲက နံရံကို ၾကည္႔မိ တယ္။ ေလာကႀကီး ဘာေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီလည္းဗ်ာ။ နံရံမွာ ကၽြန္ေတာ္႔သူငယ္ခ်င္း ၀င္းျမင္႔ နဲ႔ ေ၀ႏွင္းတို႔ မဂၤလာ ေဆာင္ ဓာတ္ပံုႀကီးကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ဘာေတြလည္း … ဘယ္လိုနားလည္ရမွာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ မိနစ္အ ေတာ္ၾကာ ၿငိမ္သက္ေနမိတယ္။ စိတ္ေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ထိန္းခ်ဳပ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ေ၀ႏွင္းတို႔ အိမ္ထဲကေန ထြက္လာခဲ႔တယ္။ ေ၀ႏွင္းကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ အေပၚမွာ ဘယ္လိုမွ သစၥာေဖာက္ မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ တထစ္ ခ် ယံုၾကည္တယ္။ အဲဒါဆိုရင္ ၀င္းျမင္႔က ေ၀ႏွင္းကို အတင္းအဓမၼအႏိုင္က်င္႔ ၿပီး … ဟာကြာ … ကၽြန္ေတာ္ ေတာက္ တစ္ခ်က္ေခါက္ၿပီး ရြာလမ္းမႀကီးအတိုင္း ေလွ်ာက္ျပန္လာခဲ႔တယ္။ ေတြ႔ပါၿပီ …<span style=""> </span>ကၽြန္ေတာ္ ရွာေနတဲ႔ သူကိုေတြ႔ ပါၿပီ။ ေထာ္လာဂ်ီေပၚမွာ ဆားၾကမ္းေတြကို တင္ၿပီး<span style=""> </span>ကၽြန္ေတာ္႔ေရွ႕တည္႔တည္႔ကေန ေမာင္းလာ တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ လက္တားၿပီး ရပ္ ခုိင္းလိုက္ေတာ႔ သူ ေတာ္ေတာ္ အံ႔ၾသသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာမွ မေျပာဘဲ သူ႔အက်ၤီစကိုကိုင္ၿပီး ေထာ္လာဂ်ီေပၚကေန ေအာက္ကို ဆြဲခ်လိုက္တယ္။ ေဒါသေတြနဲ႔ ျပည္႔ႏွက္ေန တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အခ်က္ေပါင္း မ်ားစြာေသာ လက္သီးေတြကို ၀င္းျမင္႔ မ်က္ႏွာဆီ ပစ္သြင္းလိုက္တယ္။ သိပ္ မၾကာလိုက္ပါဘူး ၀င္းျမင္႔ မ်က္ႏွာမွာ ေသြးေတြနဲ႔ ျပည္႔ႏွက္ေနတယ္။ သူ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ဘာတခုမွ မတံု႕ျပန္ ဘဲနဲ႔ စကားတစ္ခြန္းဆိုတယ္။ ညက်ရင္ ဆားတြင္းက တဲကို ငါေရာက္ေအာင္ လာခဲ႔မယ္တဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ ျပန္မ ေျပာဘဲ ထြက္လာခဲ႔တယ္။ ခ်စ္သူကို ဆံုးရံႈးလိုက္ရတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ တခဏတာ အတြင္းမွာဘဲ အနာ ဂတ္ ေပ်ာက္သြားတဲ႔ လူတ ေယာက္လို ခံစားလိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ရည္ရြယ္ၿပီး ႀကိဳးစားလုပ္ကိုင္ခဲ႔သမွ် ေတြဟာ ဘာတခုမွ အရာမထင္ ေတာ႔သလို ျဖစ္ခဲ႔ရပါ တယ္။ ညေရာက္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ ေယာက္ဖ ကိုေအာင္၀င္းနဲ႔အတူ ကၽြန္ေတာ္ ဆားတြင္းက တဲမွာ အိပ္ဖို႔ အေဖနဲ႔အေမကို ေျပာၿပီး ထြက္လာခဲ႔ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အရက္ေသာက္ခ်င္တယ္လို႔ေျပာေတာ႔ ကိုေအာင္၀င္းက သူ႔မိတ္ေဆြ တဦးဆီကေနၿပီး မီး ေတာက္ ခ်က္အရက္တလံုးနဲ႔ စားစရာ အျမည္းေတြ ယူလာပါတယ္။ တဲကိုလည္း ေရာက္ေရာ ကၽြန္ေတာ္ တ ေယာက္တည္း အရက္ ေတြ ထိုင္ေသာက္ေနမိတယ္။ အရက္နဲ႔ အထိအေတြ႕မရွိဘူးတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ မီး ေတာက္ အရက္တခြက္ ေမာ႔ေသာက္လိုက္ေတာ႔ ပူရွတဲ႔ အရသာနဲ႔ အတူ ခဏအၾကာမွာေတာ႔ ျပန္အန္ထြက္ လာတယ္။ ကိုေအာင္၀င္းက နားလည္စြာနဲ႔ ဘာမွမေျပာဘဲ ကၽြန္ေတာ္႔ အတြက္ လိုအပ္တာေတြ အားလံုး လုပ္ ေပးပါတယ္။ သိပ္မၾကာပါဘူး ၀င္းျမင္႔လည္း လက္ထဲမွာ အရက္တလံုး ကိုင္ၿပီး တဲထဲကို ၀င္လာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေသာက္ေနတဲ႔ စားပြဲေဘးနားမွာ ၀င္ထိုင္ၿပီးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ ပုခံုးကုိဖက္ၿပီး သူငိုပါေတာ႔တယ္။ နားမလည္ျခင္းေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကုိ ၾကည္႔မိတယ္။ မ်က္ရည္ေတြရစ္၀ဲၿပီး သူ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ရွင္း ျပတယ္။<o:p></o:p></span><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"></span><br /><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">“မင္း ငါ႔ကို အထင္ေတြ လြဲေနၿပီ မိုးေက်ာ္သူ၊ တကယ္ေတာ႔ ငါဟာ ေ၀ႏွင္းရဲ႕ အရွက္နဲ႔ သိကၡာကို ကာကြယ္ေပး လိုက္တာပါ။ ဒီကိစၥ ေတြကို ငါ ဘာတခုမွ မသိရိုး အမွန္ပါ။ တရက္မွာ ငါ႔ကို ေအးေအး၀င္း လာေခၚတယ္။ အေရး တႀကီး တုိင္ပင္စရာ ရွိလို႔ပါတဲ႔။ အဲဒါနဲ႔ ငါလည္း ေအးေအး၀င္း အိမ္ကို ေရာက္သြားတယ္။ သူက ေျပာတယ္။ ေ၀ႏွင္းမွာ ကိုယ္၀န္ရွိေနၿပီတဲ႔။ ငါ အရမ္းအံ႔ၾသသြားတယ္။ ဘယ္သူနဲ႔လဲလို႔ ေမးေတာ႔ မင္းနဲ႔လို႔ ေျပာတယ္။ သူလည္း အတတ္ႏိုင္ဆံုး ႀကိဳးစားၿပီး ကူညီတာပါဘဲ။ ဒါေပမယ္႔ ေ၀ႏွင္းသူ႔ဆီကို ဖြင္႔ေျပာၿပီး အကူ အညီေတာင္းတဲ႔ အခ်ိန္က အရမ္းကို ေနာက္က်ေနခဲ႔ၿပီကြာ။ သူေျပာတာကေတာ႔ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူ႔ကိုယ္၀န္ ၂-၃ လ ရွိေနၿပီတဲ႔။ မင္းဆီကို စာေရးၿပီး အေၾကာင္းၾကားထားတာလည္း လိပ္စာမွားလို႔ ဆိုၿပီး ျပန္ေရာက္လာ တယ္။ အဲဒီလိပ္စာကလည္း ေအးေအး၀င္း ကိုယ္တိုင္ မင္းတို႔အိမ္ကို သြားေတာင္းၿပီး ေရးထားတာ ဘယ္လိုမွ မမွားႏိုင္ဘူးလို႔ သူက<span style=""> </span>ေျပာတယ္ကြာ”<o:p></o:p></span><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"></span><br /><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အဲဒီလိုေျပာၿပီး ကၽြန္ေတာ္႔ဆီကို ေရးထားတဲ႔ စာကို ထုတ္ျပတယ္။ မီးအိမ္ရဲ႕ အလင္းေရာင္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ စာအိတ္ေပၚက လိပ္စာကို ၾကည္႔လိုက္မိတယ္။ အဲဒီမွာတင္ဘဲ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းအံ႔ၾသသြားမိတယ္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ႔ စာအိတ္ေပၚက လိပ္စာက<o:p></o:p></span><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"></span><br /><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">“ဦးနာဂ၀ံသ <o:p></o:p></span><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"></span><br /><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">တဆင္႔ မိုးေက်ာ္သူ<o:p></o:p></span><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"></span><br /><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ကင္း၀န္မင္းႀကီး ေက်ာင္းတိုက္၊ <o:p></o:p></span><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"></span><br /><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ဘုရားႀကီး အနီး၊ မႏၲေလးၿမိဳ႕။<o:p></o:p></span><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"></span><br /><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အမွန္တကယ္ ဦးပဥၹင္ႀကီး ေက်ာင္းတိုက္ နာမည္က<o:p></o:p></span><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"></span><br /><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">“ျမင္း၀န္မင္းႀကီး ေက်ာင္းတိုက္၊ <o:p></o:p></span><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"></span><br /><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ဘုရားႀကီးအနီး၊ မႏၲေလးၿမိဳ႕။ ” ပါ။<o:p></o:p></span> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ကံၾကမၼာတရားရဲ႕<span style=""> </span>စနစ္တက် လြဲေခ်ာ္မႈေတြကို အံ႔ၾသရင္းနဲ႔ ၀င္းျမင္႔ေျပာတာကို ဆက္နားေထာင္ ေနမိတယ္။<o:p></o:p><br />“ငါလည္း ဘာေျပာလို႔ ေျပာရမွန္း မသိေတာ႔ဘူး။ ငါက မင္းတို႔အိမ္ကို အက်ိဳးအေၾကာင္း ဖြင္႔ေျပာျပရင္ ေရာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလားလို႔ ေအးေအး၀င္းကို ေမးတယ္။ သူက ဘာျပန္ေျပာလဲဆိုေတာ႔ အဲဒီလို ဖြင္႔ေျပာလိုက္ရင္ မင္း မိသားစုရဲ႕ အၾကည္႔ေတြ၊ စကားေတြကို ရင္မဆိုင္ႏိုင္ဘူးတဲ႔။ အဲဒါနဲ႔ သူကဆက္ေျပာတယ္။ အခုအခ်ိန္ မွာငါစဥ္းစားထားတာ တခုရွိတယ္။ နင္သာ လက္ခံမယ္ဆိုရင္ ေ၀ႏွင္း<o:p></o:p>ကိစၥကို တာ၀န္ယူေပးပါ။ နင္သူ႕ကို လက္ထပ္ ေပးပါတဲ႔။ မင္း စဥ္းစားၾကည္႔ပါ မင္းနဲ႔ ေ၀ႏွင္းေရာ ငါ႔ရဲ႕ အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းေတြ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ငါ မင္းဘက္ကို မၾကည္႔ႏိုင္ဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ေ၀ႏွင္းရဲ႕ အရွက္နဲ႔ သိကၡာဟာ မင္းထက္ ပိုအေရးႀကီး ေနလို႔ပါ။ အမွန္အတိုင္း၀န္ခံရရင္ ငါလည္း ေ၀ႏွင္းကို ခ်စ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ မင္းနဲ႔ေ၀ႏွင္း ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္သြားၾကၿပီးတဲ႔ ေနာက္ပိုင္းကစၿပီး ငါ သူ႔အေပၚမွာ ထားတဲ႔ အဲဒီစိတ္ေတြအားလံုးကို ေဖ်ာက္ဖ်က္ခဲ႔ပါတယ္။ တကယ္႔ကို သူငယ္ခ်င္းစိတ္နဲ႔ပဲ ျဖဴျဖဴစင္စင္ ငါမင္းတို႔ အေပၚ မွာ ဆက္ဆံခဲ႔၊ စိတ္ထားခဲ႔တယ္ဆိုတာကို ငါက်ိန္ေျပာ၀ံ႔ပါတယ္ သူငယ္ခ်င္း”<o:p></o:p><br />ကၽြန္ေတာ္႔မွာ ေျပာစရာစကားေတြအားလံုး ဆြံ႕အ သြားခဲ႔ရပါၿပီ။ သူ႔မ်က္ႏွာကိုၾကည္႔ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ဘာဆက္ ေျပာရမလဲ ဘာလုပ္ရ မလဲဆိုတာ ဘယ္လိုမွ မစဥ္းစားႏိုင္ေတာ႔ ပါဘူး။<o:p></o:p><br />“ေအးကြာ၊ ငါမင္းကို အထင္လြဲခဲ႔၊<span style=""> </span>ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ေစာ္ကားခဲ႔တာေတြအတြက္ ငါေတာင္းပန္ပါတယ္။ ငါ႔အေနနဲ႔ ေနာက္ဆံုး မင္းကို မွာခ်င္တာ တစ္ခုပဲ ရွိပါတယ္။ အဲဒါကေတာ႔ မင္းအေနနဲ႔ အရင္က ေ၀ႏွင္းရဲ႕ အတိတ္သမိုင္းေတြကုိ ေမ႔ပစ္ၿပီး တစ္သက္လံုး ၾကင္ၾကင္ နာနာ သစၥာရွိရွိ ေပါင္းသင္းေပးပါ။ အထူးသျဖင္႔ ဘာမွမသိေသး၊ လူ႔ေလာကကို ေရာက္မလာေသးတဲ႔ ငါ႔ရဲ႕ ေသြးသား ေလးကို မင္းရဲ႕ ရင္ေသြးတစ္ေယာက္လို<br />သေဘာထားေပးပါ။ မင္းဟာ ျမင္႔ျမတ္တဲ႔ စိတ္ႏွလံုး ပိုင္ရွင္ျဖစ္တဲ႔အတြက္ ေယာက်္ား တစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ေရာ၊ ငါ႔ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတဲ႔အတြက္ေရာ ငါဂုဏ္ယူပါတယ္။ မင္းနဲ႔ ေ၀ႏွင္းတို႔အိမ္ေထာင္ေရး အစစအရာရာ အဆင္ေျပ<span style=""> </span>ပါေစလို႔ ငါဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္ကြာ။ မင္းအေနနဲ႔ ဘာအကူအညီပဲ လိုလို ငါ႔ကို သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အကူအညီေတာင္းပါ။ ငါ အတတ္ႏိုင္ဆံုး မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ကူညီပါ႔မယ္။ ဒါက လည္း ဘာသေဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ျမင္႔ျမတ္တဲ႔ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ကို စိတ္အလိုတစ္ခုပဲ ၾကည္႔ၿပီး ကိုယ္ထိ လက္ေရာက္ ေစာ္ကားမိတဲ႔ ငါ႔ရဲ႕ မိုက္ျပစ္ကို ေပးဆပ္ ခ်င္လို႔ပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အားလံုး ဟာ ကံတရား စီမံတဲ႔အတိုင္း ငါတို႔ေတြ ကျပခဲ႔ၾကရတာပါ ”<o:p></o:p><br />“ ေအးပါ မိုးေက်ာ္သူရာ စိတ္ခ်ပါ။ မင္းအခုလို အျဖစ္မွန္ေတြကို သိသြားတဲ႔အတြက္ပဲ ငါ အတိုင္းမသိ ၀မ္းသာရ၊ စိတ္ေအးရပါတယ္။ ေ၀ႏွင္းကိုေရာ၊ သူ႔ရင္ေသြး ေလးကိုပါ ငါတစ္သက္လံုး ေစာင္႔ေရွာက္သြားပါ႔မယ္ကြာ”<o:p></o:p><br />“ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ သူငယ္ခ်င္း ”<o:p></o:p><br />ေနာက္ ၂ ရက္အၾကာမွာဘဲ အမ်ိဳးသားမွတ္ပံုတင္ကဒ္ ရတာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ မႏၲေလးကို ကၽြန္ေတာ္ျပန္လာခဲ႔ တယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း တိုက္ အ၀င္ကို ေရာက္ေတာ႔ သတိတရ နဲ႔ မုဒ္ဦးကို ေမာ႔ၾကည္႔မိတယ္။<o:p></o:p><br />“ ျမင္း၀န္မင္းႀကီး ေက်ာင္းတိုက္” ဆိုတဲ႔ ကဗၺည္း စာတန္းကို တလံုးခ်င္းစီ ဖတ္ၾကည္႔ၿပီးေတာ႔ ေက်ာင္းတိုက္ထဲ ကို ၀င္ခဲ႔မိပါတယ္။ ေန႔ရက္ေတြကို တစ္ျဖည္းျဖည္း ေက်ာ္ျဖတ္လာခဲ႔မိတာ အခုဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ နည္းပညာတကၠသိုလ္ တတိယႏွစ္ကို ေရာက္ရွိ ခဲ႔ပါၿပီ။ ရြာကေနၿပီး မႏၲေလးကို ဘုရားဖူးလာတဲ႔ လူႀကံဳေတြရဲ႕ ေျပာျပခ်က္အရ ေ၀ႏွင္း သမီးမိန္းကေလး ေမြးေၾကာင္း၊ သမီးေလးရဲ႕ နာမည္ကိုလည္း “မိုးျမင္႔ေ၀” လို႔ေပးထား ေၾကာင္း ၾကားသိလိုက္ရတယ္။ မျမင္ဘူး မေတြ႔ဖူးေသးတဲ႔ သမီးေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာကို<span style=""> </span>ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကူးေတြ ထဲမွာ ပံုေဖာ္ၾကည္႔ေနမိတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရး အေျခအေနကို ေမးၾကည္႔ေတာ႔လည္း အားလံုး အဆင္ ေျပသာယာ ခ်မ္းေျမ႕တဲ႔ အေၾကာင္းကို ၾကားသိရပါတယ္။ သူတို႔ အေၾကာင္းကို အေကာင္းဆံုးေတြခ်ည္း ၾကားရ ေတာ႔<span style=""> </span>အတိုင္းထက္ အလြန္ဘဲ ၀မ္းသာမိပါတယ္။ သမီးေလး မိုးျမင္႔ေ၀ ကိုျမင္ဘူး ၾကည္႔ဘူးခ်င္တဲ႔ စိတ္က ကၽြန္ေတာ္႔ ကို<span style=""> </span>ေတာ္ေတာ္ ေလး စိုးမိုးထားပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တတိယႏွစ္ စာေမးပြဲေတြ ေျဖၿပီးတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ရက္ရွည္ ေက်ာင္းေတြ ပိတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ရြာ ျပန္ၿပီး သမီေလးကို ျပန္ေတြ႔မယ္လို႔ စိတ္ကူးၾကည္႔မိတယ္။ ဒါေပမယ္႔ တဖက္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္ ျပန္စဥ္းစားၾကည္႔ေတာ႔ သာယာ ခ်မ္းေျမ႕ေနတဲ႔ သူတို႔မိသားစု ဘ၀ေလး ကို ကၽြန္ေတာ္ေၾကာင္႔ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္သြားမွာကို စိုးရိမ္မိတယ္။ အဲဒီလို ေတြးမိ တာေၾကာင္႔ ရက္ ရွည္ေက်ာင္း ပိတ္ရက္ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္ ရြာကို မျပန္ျဖစ္ေတာ႔ဘဲ ၿမိဳ႕မွာတင္ သင္တန္းေတြတက္လိုက္၊ ဦးပဥၹင္း ႀကီး ေ၀ယ်ာ၀စၥေတြ လုပ္ေပးလိုက္နဲ႔ အခ်ိန္ေတြ ကုန္လြန္ေစခဲ႔ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အခုေရာက္ရွိေနတဲ႔ လူမႈပတ္၀န္းက်င္ အသိုင္း အ၀ိုင္းထဲမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္႔ကို သူငယ္ခ်င္ေတြ စၾက။ ေနာက္ၾကပါတယ္။ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">အသည္းႏွလံုး မရွိတဲ႔ လူႀကီး တဲ႔</span>။ အမွန္တကယ္ေတာ႔<span style=""> </span>ကၽြန္ေတာ္႔မွာ ခ်စ္တတ္တဲ႔ အသည္ႏွလံုးရွိပါတယ္။ အဲဒီ အသည္းႏွလံုးကိုဟာ သူမ်ားေတြလို ၁၅၀၀ ေမတၲာမ်ိဳးနဲ႔သာ ရွင္သန္ေန တာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္႔ ႏွလံုးသားကို စိမ္းလန္းတဲ႔ ေျမျပင္တစ္ခုနဲ႔ ခိုင္းႏိႈင္းလိုက္မယ္ ဆိုရင္ ေျမျပင္ေလးရဲ႕ အလယ္မွာ ကြက္လပ္ေလး တစ္ခု ရွိေနမွာပါ။ အဲဒီ ကြက္လပ္ေလးဟာ ဘယ္သူ႔အတြက္လည္း ဆိုေတာ႔ သမီးေလး မိုးျမင္႔ေ၀ အတြက္ပါဘဲ။ တေန႔ေန႔မွာ ကြက္လပ္ေနရာေလးကို သမီးေလး ေရာက္ရွိလာမယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင္႔ထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေမွ်ာ္မွန္းထားသလို အဲဒီကြက္လပ္ေလးမွာ သမီးေလး ေရာက္လာတယ္ ဆိုရင္ လွပေမႊးႀကိဳင္တဲ႔ အပင္ေလးေတြ အျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္႔ ဘ၀ကို ေပးဆပ္လိုက္မွာပါ။ အဲဒီလို ေပးဆပ္ႏိုင္ဖို႔ရာ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ အသည္းႏွလံုးကို ၁၅၀၀ ေမတၲာမ်ိဳးနဲ႔ မရွင္သန္ေစဘဲ မိဘ ေမတၲာမ်ိဳးနဲ႔ ရွင္သန္ေန ေအာင္ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ထိန္းေက်ာင္းခဲ႔တာပါ။ <o:p></o:p><br /></span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; color: rgb(51, 51, 255);"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">စိမ္းလန္းတဲ႔ ေျမျပင္ေလးအလယ္မွာ ရွိတဲ႔ ကြက္လပ္ေနရာေလးထဲကို သမီးေလး ေရာက္လာမယ္ေန႔ …. ဟုတ္တယ္၊ အဲဒီေန႔ဟာ ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ …………….။ ။</span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; color: rgb(51, 51, 255);"><o:p> </o:p>အျဖစ္အပ်က္ေတြဟာ တခါတရံမွာ အရမ္းကို ဆန္းျပားလွၿပီး၊ အရမ္းလည္း အံ႔ၾသခဲ႔ရတာေတြ ရွိခဲ႔ပါတယ္။ ၁၅ ႏွစ္ခန္႔ ၾကာတဲ႔ အခါမွာေတာ႔ ေအာက္ေဖာ္ျပပါ စာကို ကၽြန္ေတာ္ လက္ခံရရွိခဲ႔ပါတယ္။<br />သူငယ္ခ်င္း<o:p></o:p><br />မိုးစက္ေရ…… သတိရစြာနဲ႔ စာေရးလိုက္တယ္ကြာ။ မင္း ဘာမွာရွိေနတယ္ဆိုတာ သိန္းျမင္႔ ေျပာျပလို႔ ငါသိရ တာ။ ကိုယ္႔အလုပ္နဲ႔ ကိုယ္ဆိုေတာ႔ လူခ်င္းလည္း မေတြ႔ႏိုင္၊ စာခ်င္းလည္း မဆက္သြယ္မိနဲ႔။ ႏွစ္ေတြကို အေတာ္ ၾကာေပါ႔ကြာ။ သူငယ္ခ်င္းေရ … ငါဆီက စာရေတာ႔ မင္း ၀မ္းသာျခင္းနဲ႔ အတူ အံ႔လည္း အ႔႔ံၾသေန ေလာက္ေရာေပါ႔။ ငါ မင္းကို ရင္ဖြင္႔ခ်င္လို႔ပါကြာ။ ငါ အခု မအူပင္ အစိုးရ နည္းပညာေကာလိပ္မွာ တာ၀န္က် ေနတယ္ သူငယ္ခ်င္း။ မိုးစက္ ….. ငါ ….ငါ သမီေလးကို ေတြ႕ရၿပီကြ။ ငါ အရမ္း၀မ္းသာၿပီး ေပ်ာ္ ေနတယ္ ကြာ။ ဘယ္လို ေတြ႔တာလဲ ဆိုတာေတာ႔ မင္း သိခ်င္ေနမွာဘဲ။ ငါေျပာျပမယ္ သူငယ္ခ်င္း။ တစ္ေန႔ ငါ စာသင္မယ္ ဆိုၿပီး EP Class ကို သြားတယ္ကြာ။ အဲဒီမွာတင္ ေရွ႕ဆံုးက ထိုင္တဲ႔ ေက်ာင္းသူေလး တစ္ေယာက္ကို ငါ သတိ ထားမိတယ္။ ေ၀ႏွင္းနဲ႔ ေတာ္ ေတာ္ ဆင္တယ္ကြာ။ စာ စသင္သင္ခ်င္း ေမးမလို႔။ ဒါေပမယ္႔ ငါ မေမးျဖစ္ဘူး။ ငါ႔စိတ္ေတြကို ထိန္းလိုက္တယ္။ စာသင္ၿပီးလို႔ အတန္းထဲကေန ထြက္ခါနီးမွာ ဘယ္လိုမွ မေနႏိုင္တာနဲ႔ အဲဒီ ေက်ာင္းသူေလးဆီကို သြားၿပီး “ သမီး … သမီး နာမည္ ဘယ္လိုေခၚ လဲ” လို႔ ေမးလိုက္ေတာ႔ “မိုးျမင္႔ေ၀ ပါ ဆရာ”<span style=""> </span>မတ္တပ္ေလးရပ္ၿပီး သမီးေလးက ေျဖလာတယ္။ အတန္းထဲကေနထြက္လာၿပီး ေသခ်ာေအာင္ ငါ ဌာနက ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူ ကိုယ္ေရးဖိုင္ထဲမွာ သြားၾကည္႔တယ္။ ဟုတ္တယ္ကြ … ဟုတ္တယ္ … ငါ႔ သမီးေလး မိုးျမင္႔ေ၀ မွ မိုးျမင္႔ေ၀ အစစ္ကြ။ ငါ ၀မ္းသာလိုက္တာ သူငယ္ခ်င္းရာ။ ငါ သမီးေလးနဲ႔ ဆံုေတြ႔ခြင္႔ ရၿပီ။ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ငါေစာင္႔ခဲ႔တဲ႔ အခ်ိန္ေလးကို ေရာက္ၿပီ သူငယ္ခ်င္း။ မင္းနဲ႔ လူခ်င္းမ်ားဆံုေတြ႕ခြင္႔ ရမယ္ ဆိုရင္ ဒီထက္ အမ်ားႀကီး ေျပာျပခ်င္တယ္ ကြာ။ အခုေတာ႔ ဒီေလာက္ပဲ သူငယ္ခ်င္းေရ …ငါအရမ္းေပ်ာ္ေနလို႔ ။ <o:p></o:p> သတိရစြာျဖင္႔ <o:p></o:p><br /><span style=""></span> မိုးေက်ာ္သူ<o:p></o:p><br />မိုးေက်ာ္သူ ရဲ႕ စာကို ဖတ္လို႔အၿပီးမွာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ႏွာလည္း<span style=""> </span>ပီတိေတြနဲ႔အတူ <span style=""> </span>ၿပံဳးရႊင္ေနခဲ႔ပါတယ္။ စိမ္းလန္းေသာ ေျမျပင္ ေလးရဲ႕ အလယ္က ကြက္လပ္ေလးမွာ သမီးေလး မိုးျမင္႔ေ၀ ေရာက္လာၿပီ ဆိုေတာ႔ လွပေမႊးႀကိဳင္တဲ႔ ပန္းကေလးေတြအျဖစ္ သူ ေပးဆပ္ေနမယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္ေနပါတယ္။<o:p></o:p><span style=""></span><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;; color: rgb(51, 51, 255);">မိုးစက္<o:p></o:p><br />24 . 10 . 2007 (1:53 AM)<o:p></o:p></span><span id="fullpost"><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span id="fullpost"></span><br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7084546639598995953-295825983087142847?l=moesatmin.blogspot.com' alt='' /></div>Moesatnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7084546639598995953.post-36315324266422427422007-10-21T00:24:00.000+04:002007-10-21T00:33:30.943+04:00<div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;color:#3333ff;">ခ်စ္ရသူႏွင္႔ ခြဲခြာ၍ေနရေသာ ဒုကၡကို အခုမွ လက္ေတြ႔ ခံစားရေတာ႔သည္။ ဦးပဥၹင္းႀကီး၏ စကားကို မပယ္ရွားလို၍သာ ၿမိဳ႕ကိုလိုက္ လာရသည္။ စိတ္ထဲမွာေတာ႔ လံုး၀ (လံုး၀) မပါေခ်။ အခုခ်ိန္ေလာက္ဆို ခ်စ္ရတဲ႔ ေ၀ႏွင္း တစ္ေယာက္ ေတြ႔ေနက် ေနရာေလးမွာ တစ္ေယာက္တည္း ေနမွာပဲေနာ္။<br />မနက္(၅)နာရီ မွာ သေဘၤာစထြက္မွာမို႔ အေဖ၊ အေမနဲ႔ မမႀကီး၊ မမလတ္တို႔အားလံုး မနက္အေစာႀကီး ထၿပီး ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဦးပဥၹင္း ႀကီးအတြက္ ေ၀ယ်ာ၀စၥေတြ အားလံုးလုပ္ေပးေနၾကၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ သူတို႔ေတြ လုပ္ကိုင္ေနတာကို ၾကည္႔ၿပီး စက္ရုပ္တစ္ရုပ္ လို လႈပ္ရွား ေနမိသည္။ မနက္ (၄)နာရီ ထိုးေတာ႔ ေအးေအး၀င္းႏွင္႔ ၀င္းျမင္႔ ေရာက္လာသည္။ သူတို႔လက္ထဲမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္႔ အတြက္ စားစရာမ်ိဳးစံု ပါလာသည္။ သူတို႔ကို ျမင္ျမင္ခ်င္း ေ၀ႏွင္းေရာ ဟု ကၽြန္ေတာ္ အေလာတေရာ ေမးျဖစ္သည္။ ေအးေအး၀င္း က နင္ ထြက္သြားတာကို ၾကည္႔ၿပီး သူ လက္ျပ မႏႈတ္ဆက္ခ်င္လို႔ လိုက္မပို႔ေတာ႔ဘူးတဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ ေတြေ၀စြာနဲ႔ ဘာမွထပ္မေျပာ ျဖစ္ေတာ႔။</span></div><br /><span id="fullpost"><br /><div align="justify"><span style="color:#3333ff;">သေဘၤာဆိပ္သို႔ဆင္းခါနီး အေဖနဲ႔အေမ၊ မမႀကီး၊ မမလတ္တို႔ အားလံုးကို ကန္ေတာ႔သည္။ ကန္ေတာ႔ၿပီး ေမာ႔ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ အားလံုး ငိုေနၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္႔ ရင္ထဲမွာလည္း လံုး၀ စိတ္မေကာင္းေခ်။ သေဘၤာဆိပ္ကို ေရာက္ေတာ႔ မနက္(၅)နာရီ ထိုးေနခါ နီးေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရြာမွ ၿမိဳ႕သို႔တက္၍ ဆားေရာင္းသြားမည္႔ လူမ်ားလည္း အသီးသီး သေဘၤာေပၚသို႔ တက္ေနၾကၿပီ။ ေ၀ႏွင္း အတြက္ အစစအရာရာ စိတ္ခ်ပါ၊ ငါတို႔ ရွိပါတယ္လို႔ ေအးေအး၀င္းေရာ၊ ၀င္းျမင္႔တို႔က ေျပာသည္။ ညကတည္းက ေရးထားတဲ႔ စာ ေလးကိုထုတ္ၿပီး ေ၀ႏွင္းကို ေပးေပးပါလို႔ ေအးေအး၀င္း ကိုမွာသည္။ သေဘၤာႀကီး စထြက္ရန္ ဥၾသဆြဲေနေခ်ၿပီ… သေဘၤာေပၚတက္ ရန္ ေျခလွမ္းျပင္လိုက္စဥ္မွာပင္ အေဖက စကားတစ္ခြန္းဆိုသည္။<br /></span><span style="color:#3333ff;">သား၊ မင္းဟာ မိသားစုထဲမွာ တစ္ဦးတည္းေသာ သားပဲ။ မင္းကို ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္ ျဖစ္ေစခ်င္လို႔ ၿမိဳ႕ကိုလႊတ္ၿပီး ပညာေတြ သင္ယူခိုင္း တာ ငါ႔သားႀကီးကို ဘြဲ႕၀တ္စံုႀကီးနဲ႕ ျမင္ခ်င္တယ္ကြာတဲ႔။ အေမကေတာ႔ အနႏၲငါးပါးကို မေမ႔ဖို႔ က်န္းမာေရး ဂရုစိုက္ဖို႔ ကို တတြတ္ တြတ္နဲ႔မွာတယ္။ ဆိပ္ကမ္းက ေဘာတံတားႀကီး သိမ္းခါနီးမွာ ကၽြန္ေတာ္ သေဘၤာႀကီးေပၚ တက္လာခဲ႔မိတယ္။ လက္ေတြ႕ေ၀ွ႕ယမ္း ၿပီး ႏႈတ္ဆက္ေနတဲ႔ မိသားစုနဲ႔ အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္ လက္ျပန္ျပမိတယ္။ ေၾသာ္... ေ၀ႏွင္း ရယ္… ေမာင္ လက္ျပႏႈတ္ဆက္တာကို မၾကည္႔ရက္ဘူးတဲ႔လား။ ေမာင္ ပညာေတြစံုရင္ ခ်စ္ရတဲ႔ ေ၀ႏွင္းဆီ အေျပးျပန္လာခဲ႔ပါ႔မယ္ကြာ… ေမာင္႔ကို စိတ္ခ်ပါ … ေ၀ႏွင္းအေပၚအၿမဲ သစၥာရွိေနမွာပါ ေ၀ႏွင္းရယ္။ ဒီသေဘၤာႀကီးကိုစီးၿပီး ၿမိဳ႕ကို အႀကိမ္ႀကိမ္တက္ကာ ဆားအိတ္ေတြ သြားေရာင္းဘူးပါ၏။ ဘယ္ေသာအခါမွ ကိုယ္႔ရြာေလးရဲ႕ အလွအပကို မခံစားဘူးခဲ႔ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ဒီတစ္ေခါက္မွာေတာ႔ ရင္ထဲမွာ ရွိတဲ႔ခံစားခ်က္ေတြေၾကာင္႔လားမသိ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရြာေလးဟာ သာယာခ်မ္းေျမ႕စြာနဲ႔ လြမ္းေမာဖြယ္ေကာင္းေနပါေတာ႔တယ္။ ပတ္ ၀န္းက်င္ ျမင္ကြင္းတစ္ဆံုးၾကည္႔ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ သေဘၤာက အခန္းဆီကို လာခဲ႔မိတယ္။ ဦးပဥၹင္းႀကီးကေတာ႔ ကုတင္ေပၚမွာ တရား စာအုပ္တစ္အုပ္ ဖတ္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာမွ ဆက္မေျပာေတာ႔ဘဲ ကုတင္ေလးေပၚမွာ လွဲအိပ္ၿပီး ဟုိးအေၾကာင္း၊ ဒီအ ေၾကာင္း စဥ္းစားေနမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရြာေလးဟာ ဧရာ၀တီတိုင္း အစြန္အဖ်ားမွာရွိတဲ႔ ကၽြန္းငယ္ေလး တစ္ကၽြန္းေပၚက ရြာ ေလးတစ္ရြာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရြာရဲ႕ အဓိက ထြက္ကုန္ကေတာ႔ ဆား ပါဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေဖနဲ႔အေမဟာ ဆားတြင္းႀကီးေတြကို ပိုင္ဆိုင္ပါတယ္။ ေမာင္ႏွမ သံုးေယာက္ရွိတဲ႔အနက္ ကၽြန္ေတာ္က တစ္ဦးတည္းေသာ သားလည္းျဖစ္၊ အငယ္ဆံုးလည္းျဖစ္တဲ႔ အတြက္ အားလံုးက ၀ိုင္းၿပီးခ်စ္ၾကပါတယ္။ မမႀကီး မိုးသဇင္ကရြာမွာ ရွိတဲ႔ တြဲဘက္အထက္တန္းေက်ာင္းမွာ (၁၀)တန္းကို ၂ ႏွစ္ ဆက္တိုက္က်လို႔ စာေမးပြဲ ဆက္မေျဖေတာ႔ဘဲ အေမတို႔ သေဘာတူတဲ႔ ရြာက ကိုေအာင္၀င္းနဲ႔ အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ ၀ိုင္းထဲမွာဘဲ အိမ္တစ္လံုးထပ္ေဆာက္ၿပီး ေနပါတယ္။ အစ္မလတ္ မိုးစံပယ္ ကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ၁၀ တန္းကို အတူတူ ေအာင္ပါ တယ္။ မမလတ္လည္း ဒီအတိုင္းပါဘဲ ၁၀ တန္းကို ၂ ႏွစ္ဆက္တိုက္က် ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အတန္းခ်င္း တူသြားၿပီးမွ အတူတူ ေအာင္ခဲ႔ တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္း ၃ ေယာက္ရွိပါတယ္။ ေအးေအး၀င္းရယ္၊ ၀င္းျမင္႔ရယ္၊ ၿပီးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ရတဲ႔ ေ၀ႏွင္းရယ္ေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း ေလးေယာက္ဟာ သူငယ္တန္းကေန စၿပီးအထက္တန္းအထိ အတူတူ သြားတာ၊ လာတာ၊ စားတာေသာက္တာ အားလံုး တပူးပူးတတြဲတြဲ ပါပဲ။ ၀င္းျမင္႔ နဲ႔ ေ၀ႏွင္း တို႔ မိဘေတြကလည္း ဆားတြင္းႀကီး ေတြကို ပိုင္ဆိုင္တဲ႔ ရိုးသားတဲ႔ ေတာသူ ေတာင္သားေတြပါဘဲ။ ေအးေအး၀င္း ကေတာ႔ အေဖ မရွိေတာ႔ပါဘူး ကၽြန္ေတာ္တို႔လို ဆားတြင္းႀကီး ေတြ မပိုင္ေပမယ္႔ သူ႔အစ္မအႀကီးဆံုးက ၿမိဳ႕မွာ သူနာျပဳ ဆရာမသင္တန္းဆင္းၿပီး ရြာမွာ သားဖြားဆရာမ အျဖစ္လုပ္ကိုင္ၿပီး အဂၤလိပ္-ျမန္မာ ေဆးဆိုင္ႀကီး ဖြင္႔ထားပါတယ္။ ရြာလို႔ ေျပာလိုက္လို႔ အထင္မေသးလိုက္ပါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရြာမွာ ကၽြန္းရဲစခန္း ရွိတယ္။ အုပ္ခ်ဴပ္ေရးဆိုင္ရာ ရံုးေတြရွိတယ္။ တြဲဘက္ အထက္တန္းေက်ာင္း ရွိတယ္။ ၿမိဳ႕နယ္အဆင္႔ ရွိတဲ႔ ရြာႀကီးလို႔ ေျပာရင္လည္း ရပါတယ္။<br /></span><span style="color:#3333ff;">ကၽြန္ေတာ္ ၁၀တန္းေရာက္ေတာ႔ ေ၀ႏွင္းကို ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ထဲမွာ ရွိတဲ႔ ခံစားခ်က္ေတြ ဖြင္႔ေျပာျပမိတယ္။ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးကို မွတ္မိပါေသးတယ္။ ေ၀ႏွင္းရယ္ေလ….. ဟင္းခ်က္ဖို႔ ၾကက္သားေတြကို ဓားနဲ႔ ခုတ္ရင္း ဘယ္ဘက္လက္ကို ဓားထိသြားခဲ႔တယ္။ ဂရုမစိုက္ဘဲ ဒီအတိုင္းေနလိုက္တာ အနာမွာ ေညွာ္ေတြ၀င္ၿပီး ရင္းလာတယ္။ အနာအရွိန္ေၾကာင္႔ သူေက်ာင္းတစ္ပတ္ေလာက္ မတက္ႏိုင္ေတာ႔ဘူး။ အဲဒီမွာတင္ ေက်ာင္းမွာ လြတ္သြားတဲ႔ စာေတြအတြက္ ေအးေအး၀င္း၊ ကၽြန္ေတာ္၊ ၀င္းျမင္႔တို႔ ခြဲတမ္းခ်ၿပီး စာ ေတြ၀ိုင္းကူးေပး ရတယ္။ ေအးေအး၀င္းက လူမႈေရးဘာသာရပ္ကို ကူးေပးတယ္။ ၀င္ျမင္႔က သိပၸံဘာသာရပ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က ျမန္မာ အဂၤလိပ္ သခ်ၤာ။ ေ၀ႏွင္း မသိေအာင္ ခိုးယူထားတဲ႔ သူ႔ဓာတ္ပံုေလးကို ေရွ႕မွာခ်ၿပီး ကိုယ္ ခ်စ္ရတဲ႔ ခ်စ္သူေလးရဲ႕ စာမ်က္ႏွာေတြထဲ မွာ အေကာင္းဆံုးနဲ႔၊ အ၀ိုုင္းဆံုးလက္ေရးေလးေတြ ေရးခ် ေပးလိုက္တယ္။ သူ႔ပံုေလးကို ၾကည္႔ၿပီး စိတ္ကူးယဥ္ေနရင္းနဲ႔ စာအုပ္ေလး တစ္အုပ္ယူၿပီး ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ ေရးခ်မိတယ္။</span><br /><span style="color:#ff6600;">တိတ္တခိုး ခ်စ္သူ<br />ေတြ႕စရင္ခုန္ ျမင္ယံုစြဲလန္း<br />တမ္းတမ္းစြဲျဖစ္<br />ခ်စ္မိေနၿပီ ေ၀ႏွင္း ရယ္ …..<br />အလွမ္းကြားလို႔ လြမ္းတာေတြ႔ေတာင္<br />သူသိေအာင္ မေနရဲ<br />ရင္မွာ ေ၀ဒနာ မေျဖသာလို႔<br />ခ်စ္တယ္ ေျပာရင္<br />သူ စိတ္ဆိုးမွာလား ….<br />အေတြးစိတ္မ်ားက ေခ်ာက္လွန္႔ေနခဲ႔<br />ဖြင္႔မေျပာျပန္လည္း စိတ္မ်ားတင္းလို႔<br />အေနရခက္တယ္ ေ၀ႏွင္း ရယ္ …..<br />မေျပာဘဲ သိ မၾကည္႔ဘဲ ျမင္<br />ရင္တြင္းရွိတာ သိေနရင္<br />သိပ္ေကာင္းမွာဘဲ<br />ႏႈတ္မ်ား ဆြံ႕အ မဖြင္႔ဟရဲလို႕<br />ေၾသာ္ ….. ေယာက်ာ္းတန္မဲ႔<br />အံႀကိတ္၍သာ ေျဖပါေတာ႔မယ္ ေ၀ႏွင္းရယ္ …..<br /></span><span style="color:#3333ff;">စိတ္ကူးေတြနဲ႔ ခ်စ္တဲ႔ ေ၀ႏွင္းအတြက္ ကဗ်ာေလးေရးၿပီး အိပ္ယာ၀င္ခဲ႔တယ္။ ဒီေန႔နဲ႔ဆိုရင္ ေ၀ႏွင္း ေက်ာင္းပ်က္တာ ၆ ရက္ေတာင္ ရွိသြားၿပီေနာ္။ သူ႔အေၾကာင္းေတြေတြးရင္းနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ မနက္အိပ္ယာကႏိုးလို႔ ေက်ာင္းသြားေတာ႔ အမွတ္မထင္ ေ၀ႏွင္း ကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ အနာက သက္သာသြားလို႔ ေက်ာင္းစတက္တာတဲ႔။ ၀မ္းသာအားရနဲ႔ ခ်စ္သူဆီကို စာအုပ္ေလးေတြ လွမ္းေပး မိတယ္။ ေအးေအး၀င္း၊ ၀င္းျမင္႔၊ ကၽြန္ေတာ္၊ ေ၀ႏွင္း ေလးေယာက္သား လက္တြဲၿပီးစာသင္ခန္းကို ခ်ီတက္ခဲ႔ၾကတယ္။ ေက်ာင္းဆင္း ေတာ႔ အိမ္ကို တန္းျပန္လာတယ္။ လြယ္အိတ္ခ်ၿပီးတာနဲ႔ ေထာ္လဂ်ီကို စက္ႏိႈးၿပီး ဆားတြင္းေတြဘက္ ထြက္လာခဲ႔တယ္။ ဆားၾကမ္း ေတြကို ေထာ္လဂ်ီနဲ႔ သယ္ၿပီး အိမ္ျပန္လာတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ျခင္း ေရခ်ိဳးဖို႔လုပ္ေနတုန္း မမႀကီးက မီးဖိုေခ်ာင္ထဲကေန လွမ္းေျပာတယ္။ ကိုမိုးေရ… ခုနကဘဲ ေ၀ႏွင္းလာသြားတယ္ မင္းျပန္လာရင္ ေအးေအး၀င္းတို႔ ဆိုင္ကိုလာခဲ႔ပါတဲ႔။ ဟုတ္ကဲ႔လို႔ ျပန္ ေျပာရင္း ကမန္းကတန္း ေရခ်ိဳးလိုက္တယ္။ အ၀တ္အစားလဲၿပီးတာနဲ႔ ေအးေအး၀င္းတို႔ဆိုင္ကို သြားမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေတြ႔ေတြ႔ ခ်င္း ေအးေအး၀င္း ေျပးထြက္လာၿပီး မိုးေက်ာ္သူ နင္ ေ၀ႏွင္းကို ရည္းစားစာ ေပးတယ္ဆို ဟုတ္လား ဟိုမွာ စိတ္ဆိုးေနၿပီ ဟ သြား လိုက္ပါဦး။ ေျပာေျပာဆိုဆို နဲ႔ ေအးေအး၀င္းထ ထြက္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဇေ၀ဇ၀ါနဲ႔ ငါလည္း မေရးရပါလား လို႔ ကိုယ္႔ ကိုယ္ကို ျပန္ေျပာရင္း ေ၀ႏွင္းဆီကို လာခဲ႔မိတယ္။ ခ်စ္သူရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းေလးက ဆူလို႔။ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ျမင္ေတာ ႔ေ၀ႏွင္း က<br />“ ဒီမွာ မိုးေက်ာ္သူ နင္ကိုငါက ေက်ာင္းမတက္ႏိုင္လို႔ မမွီတဲ႔ စာေလးေတြ ကူးေပးပါဆိုၿပီး အကူအညီေတာင္းတာ နင္က ငါ႔ကို ရည္းစား စာပါထည္႔ေပးလိုက္တယ္ ေပါ႔ဟုတ္လား ”<br />ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာေျပာရမွန္းမသိေတာ႔။ “နင္ ဘာ ေတြလာေျပာေနတာလဲ ေ၀ႏွင္း နင္ေျပာတာကို ငါ နားမလည္ဘူးဟာ”<br />“ေအး နင္ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္မေနနဲ႔ မိုးေက်ာ္သူ ဒီမွာၾကည္႔ နင္႔ လက္ေရးႀကီးနဲ႔ ေရးထားတဲ႔ ကဗ်ာ။ ကဲ ေတြ႔ၿပီလား။ နင္ ဘာျငင္းခ်င္ေသးလဲ”<br />ကၽြန္ေတာ္ ခဏတာ ၿငိမ္သက္သြားမိသည္ လူမသိေအာင္ သူ႔ကို ခ်စ္တဲ႔ အေၾကာင္းေလးေတြကို ကဗ်ာေလးေရးမိပါတယ္။ သူ႔စာအုပ္ထဲမွာ မွ သြားေရးမိသည္႔ ကိုယ္႔အျဖစ္ပါလား။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေနာက္ဆံုး မထူးေတာ႔ပါဘူးကြာ ဆိုၿပီး….<br />“ ဟုတ္တယ္ ေ၀ႏွင္း ငါ နင္႔ကို ခ်စ္ေနတာ ၾကာလွၿပီ … သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ႔ အေတြးေတြေၾကာင္႔ နင္႔ကို ငါ ဖြင္႔မေျပာ ျဖစ္ခဲ႔တာပါ။ အခု နင္သိသြားၿပီဆိုေတာ႔ ငါ ၿမိဳသိပ္မထားေတာ႔ပါဘူး။ ငါ႔ဘ၀ရဲ႕ လက္တြဲေဖာ္အျဖစ္ ရည္ရြယ္ၿပီး နင္ကို ခ်စ္တယ္ လို႔ ေျပာပါရေစ”<br />ကၽြန္ေတာ္လည္း ရင္ထဲမွာ ရွိသမွ် စကားေတြကို အိတ္သြန္ဖာေမွာက္ ေျပာခ်မိ၏။ ကၽြန္ေတာ္ စကားလည္း ဆံုးေရာ ေ၀ႏွင္း တစ္ ေယာက္ အင္း မလုပ္ အဲ မလုပ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ေရွ႕ကထြက္ သြားပါေတာ႔တယ္။ ေနာက္ေန႔ကစၿပီး ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေ၀ႏွင္း ေကာင္း ေကာင္း စကားမေျပာေတာ႔ ေအးေအး၀င္း နဲ႔ ၀င္းျမင္႔ ကလည္း ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ စိတ္မေကာင္းၾက။ ေ၀ႏွင္းကို ေျဖာင္းဖ်ေျပာ ေသာ္လည္း ဘာမွ ျပန္မေျပာ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာဆက္လုပ္လို႔ လုပ္ရမွန္း မသိေတာ႔။ ခ်စ္သူရဲ႕ ဥပကၡာျပဳမႈေတြကို ခံစားရေတာ႔ လူ က ေက်ာင္းစာထဲမွာ စိတ္မပါ။ မ်က္ႏွာက မရႊင္ျပ ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမွန္း မသိေတာ႔။ စဥ္းစားၾကည္႔ ၾကပါဦးဗ်ာ။ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ဖြင္႔ေျပာတာ အျပစ္တဲ႔လား။ မနက္အိပ္ယာက ႏိုးလို႔ ေ၀ယ်ာ၀စၥေတြ လုပ္ၿပီးတာနဲ႔ ေက်ာင္းသြားဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ ျပင္ဆင္ေနတုန္း အိမ္၀ိုင္းထဲကို အျဖဴ နဲ႔ အစိမ္း ၀တ္စံုေလးနဲ႔ အမွတ္မထင္ ေ၀ႏွင္းကို ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ စိတ္ထင္ မမလတ္ ဆီလာတာလို႔ပဲ ေတြးမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္႔ဆီကိုေတာ႔ ဘယ္လို နည္းနဲ႔မွ လာစရာအေၾကာင္းမရွိ။ စိတ္ကူးနဲ႔ ေျပာ ေနတုန္းဘဲ ရွိေသးသည္။ “ အစ္မ မိုးေက်ာ္သူ ရွိလား၊ ေ၀ႏွင္း ေက်ာင္းသြားမလို႔ သူ႔ကို လာေခၚတာ” တဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္႔ နားၾကားမ်ား လြဲသလား မသိ။ မမလတ္က “ရွိတယ္ ေ၀ႏွင္း ေရ” လို႔ ျပန္ေျပာမွ ကၽြန္ေတာ္ၾကားတာ အမွန္ျဖစ္ေၾကာင္း သိေတာ႔သည္။ အိမ္မွ စ ထြက္ၿပီး လမ္းတ၀က္ ေရာက္သည္အထိ ဘာစကားမွ မေျပာျဖစ္ၾကေသး။ ေက်ာင္းသို႔ ေရာက္ခါနီး ထေနာင္းပင္ႀကီးနားေရာက္ ေတာ႔မွ ေ၀ႏွင္းက စကားစဆိုသည္။<br />“ မိုးေက်ာ္သူ နင္ ငါ႔ကို ခ်စ္တာ တကယ္ေျပာတာလား”<br />ၾကည္႔ပါလား၊ ေက်ာင္း၀တ္စံုေလးနဲ႔ သနပ္ခါး ပါးကြက္ၾကားေလး ကြက္ၿပီး လွခ်င္တိုင္း လွေနတဲ႔ ခ်စ္သူေလးကို “ တကယ္ေျပာတာ ပါ ေ၀ႏွင္း ရယ္” လို႔ ျပန္ေျပာျပလိုက္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ္႔ မေျပာျဖစ္ပါဘူး။ ေခါင္းေလး တစ္ခ်က္ဘဲ ၿငိမ္႔ျပျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ ထဲမွာ ဘာေတြရွိေနတယ္ ဆိုတာ သူ ျမင္ႏိုင္ သိႏိုင္မွာပါ။<br />“ ေခါင္းမၿငိမ္႔နဲ႔ ဟာ ပါးစပ္နဲ႔ေျပာ ”<br />ကၽြန္ေတာ္ ခဏတာ ၿငိမ္သက္ေနမိသည္။<br />“ နင္ ဘာေတြ စဥ္းစားေနတာလဲ မိုးေက်ာ္သူ ”<br />“ ဘာမွ မစဥ္းစားပါဘူးဟာ နင္႔အတြက္ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ႔ စကားထက္ ေလးနက္တဲ႔ စကားလံုးေတြ ေျပာဖို႔ လိုက္ရွာေနတာပါ၊ နင္ေရာ ငါ႔ကို ခ်စ္တယ္ မဟုတ္လား ဟင္”<br />ကၽြန္ေတာ္ ေမးေတာ႔ သူ မေျဖ တုပ္တုပ္မွ မလႈပ္ တစ္ခြန္းတည္းေသာ စကားကို ဆို၏။<br />“ အင္း ” တဲ႔။<br />“ ဘာ အင္း တာလဲ ေသခ်ာေျပာေလ ဟာ ”<br />“ နင္ကလည္း မိုးေက်ာ္သူ နင္ ဒါေလးေတာင္ မသိဘူးလား၊ ငါ စိတ္မရွည္ေတာ႔ဘူးေနာ္ ခ်စ္တယ္ ဟာ ခ်စ္တယ္ ကဲ သိၿပီလား ”<br />မေျပာေတာ႔လည္း မေျပာလို႔ ေျပာျပန္ေတာ႔လည္း စကားေတြက ေျဖာင္႔ေနတာပါဘဲ။ ႏႈတ္ခမ္းဆူဆူေလးနဲ႔ ေျပာလာတဲ႔ ေ၀ႏွင္းရဲ႕ လက္ကေလးကို ဆုပ္ကိုင္ထားလိုက္္မိတယ္။ ေဆာင္းႏွင္းေငြ႔ေတြနဲ႔ ေနျခည္ထိုးခါစ ေရႊအိုေရာင္ ျမဴႏွင္းေတြ ၾကားထဲမွာ ခ်စ္သူ လက္ကို ေက်ာင္းနား ေရာက္တဲ႔ အထိ ဆြဲကိုင္လာမိတယ္၊ သူငယ္ခ်င္း ၄ ေယာက္ရွိတဲ႔အနက္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေ၀ႏွင္းက ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္သြားၾကၿပီဆိုေတာ႔ က်န္တဲ႔ ၀င္းျမင္႔နဲ႔ ေအးေအး၀င္းကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔လိုပဲ ျဖစ္ေစခ်င္တာေပါ႔။ ဒါေပမယ္႔ ဘယ္လိုပဲ တိုက္ တြန္း တိုက္တြန္း သူတို႕ကေတာ႔ ေနၿမဲအတိုင္းပါဘဲ။ ဘာမွ ပိုမထူးပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေ၀ႏွင္းလည္း သူတို႔ႏွစ္ ေယာက္ကို ဘာမွ မေျပာျဖစ္ေတာ႔ပါဘူး။ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ၿပီးတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ေ၀ႏွင္းက ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေမာင္ လို႔ေခၚတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ႔ ေ၀ႏွင္းလို႔ပဲ ေခၚပါတယ္။<br />ေက်ာင္းပိတ္ရက္ တစ္ရက္မွာေတာ႔ ကိစၥတစ္ခုေပၚလာတယ္။ ဘာလဲဆိုေတာ႔ ဆားတြင္းမွာ ရွိတဲ႔ တဲအိမ္ကေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကိုေအာင္၀င္း ညေစာင္႔ အိပ္ရတယ္။ အရင္ကလည္း ဒီလိုဘဲ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္ သြားသြား အိပ္ပါတယ္။ ေၾသာ္ … ေျပာဖို႔ တစ္ခုက်န္သြားတယ္။ ေ၀ႏွင္း မိဘေတြပိုင္တဲ႔ ဆားတြင္းတစ္ခုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆားတြင္းတစ္ခုနဲ႔က ကပ္ေနတာေလ။ တိုက္ တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပါပဲ အဲဒီေန႔က ေ၀ႏွင္းလည္း သူတို႔ပိုင္တဲ႔ ဆားတြင္းက တဲကေလးမွာ ည ေစာင္႔အိပ္ရတယ္။ အရင္က သူ႔အေဖနဲ႔ အစ္မ အိပ္တာပါ။ ဒါေပမယ္႔ အဲဒီေန႔က သူ႔အေမေနမေကာင္းတာနဲ႔ သူ႔အစ္မက အိမ္ျပန္အိပ္ပါတယ္။ အမွတ္မထင္ပါဘဲ သူနဲ႔ ည ပိုင္း ကာလေလးမွာ ေတြ႔ဆံုခြင္႔ ရခဲ႔ပါတယ္။ သူ႔အေဖက ညဦးပိုင္း အေစာကာလကတည္းက အိပ္ယာထဲကို ၀င္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တဲကေလးရဲ႕ ေနာက္ေဖးေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေ၀ႏွင္းေတြ႔ဆံုခြင္႔ ရခဲ႔ပါတယ္။ ခ်စ္သူကို ရင္ခြင္ထဲမွာ ေပြ႕ပိုက္ထားၿပီး ခ်စ္စကားေတြ ေျပာျဖစ္ခဲ႔ၾကတယ္။ စကားေျပာေနတုန္း မိုးေကာင္းကင္ႀကီးကို ေမာ႔ၾကည္႔ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၁၀ တန္း သင္ ခန္းစာထဲမွာ ပါတဲ႔ ခြန္ဆန္ေလာနဲ႔ နန္းဦးျပင္ အေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ဦးဟာ ေမတၱာမွ်ၿပီး ခ်စ္ၾကတာေတာင္မွ မိဘ ေတြေၾကာင္႔ ေသကြဲ ကြဲခဲ႔ရတယ္။ အဲဒါတင္ မကေသးဘူး ေသကြဲ ကြဲတာေတာင္မွ က်ိန္စာသင္႔ခဲ႔ၾကတဲ႔ အေၾကာင္းေတြကို ေျပာၿပီး ခြန္ဆန္ေလာနဲ႔ နန္းဦးျပင္တို႔ရဲ႕ ၾကယ္သကၤတေလးကို ႏွစ္ေယာက္သား ေငးၾကည္႔ေနမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္း ကို မိဘေတြဆီမွာ ဖြင္႔ေျပာျပရင္ သေဘာမတူႏိုင္စရာ အေၾကာင္းမရွိေၾကာင္း၊ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ေလာက္ ခ်စ္ေၾကာင္းေတြကို အလွပဆံုး စကားလံုးေတြ စီၿပီး ေျပာျပျဖစ္တယ္။ ေ၀ႏွင္းက “ခ်စ္တာကို ယံုပါတယ္၊ ဒါေပမယ္႔ ကံၾကမၼကိုေတာ႔ မယံုရဲဘူး ေမာင္ ရယ္” ဆိုၿပီး ရင္ခြင္ထဲကို တိုး၀င္လာတယ္။ မျမင္ရတဲ႔ ကံၾကမၼာေတြကို ေတြးၿပီးစိတ္ပူေနတဲ႔ ေ၀ႏွင္းကို အနမ္းေတြနဲ႔ ေျဖသိမ္႔ေနမိ တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေ၀ႏွင္း စိတ္ကူးအိပ္မက္ ကၽြန္းေလးဆီကို ႏွစ္ဦးသား အတူတကြ သြားခဲ႔မိၾကပါတယ္။ သိပ္လွ တဲ႔ ကၽြန္ေလးပါ။ ကၽြန္းေလးက ျပန္လာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ ၾကည္႔မိၾကပါ တယ္။ ကိုယ္စီ ႏွစ္ဦးလံုးရဲ႕ မ်က္လံုးေတြမွာ ရွက္ရိပ္ အနည္းငယ္ သန္းေနတာပါပဲ။ ေၾသာ္ …သူလည္း ရွက္ရွာေပမေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္ လည္း ရင္ေတြခုန္ေနတာပါပဲ။<br />ပညာေရး တစ္ပိုင္းတစ္စနဲ႔မို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အေျခအေနကို သူငယ္ခ်င္း ၄ ေယာက္မွ အပ ဘယ္သူမွ မသိေစရဘဲ ေက်ာင္းစာေတြထဲဘဲ စိတ္ေတြ ျပန္ႏွစ္ထားခဲ႔ပါတယ္။ တစ္ျဖည္းျဖည္းနီးလာတဲ႔ စာေမးပြဲအတြက္ တဘက္ကေန ျပင္ဆင္ရင္း ဘ၀ ေရွ႕ေရးအတြက္လည္း အဆင္သင္႔ ျဖစ္ေအာင္ ျပင္ဆင္ထားပါတယ္။ မိသားစုထဲမွာ ေယာက်ာ္းေလးဆိုလို႔ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္ တည္းပါတာဆိုေတာ႔ အိမ္ရဲ႕ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းျဖစ္တဲ႔ ဆားလုပ္ငန္းကို ကၽြန္ေတာ္ ၀င္ေရာက္ၿပီး လုပ္ကိုင္ရံုပါဘဲ။ အရင္က ဆိုရင္ ကိုေအာင္၀င္း တစ္ေယာက္တည္း ၿမိဳ႕ကိုတက္ၿပီး ဆား သြားေရာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေနာက္ပိုင္း ေက်ာင္းအားရက္ေတြမွာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ၿမိဳ႕ကိုလုိက္ၿပီး ဆားကုန္သည္ေတြနဲ႔ ရင္ႏွီးေအာင္ လိုက္သြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ စိတ္ကူးကေတာ႔ ၁၀ တန္းေျဖ ၿပီးတာနဲ႔ အိမ္ရဲ႕ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းထဲကို ၁ ႏွစ္ေလာက္ ၀င္ေရာက္လုပ္ကိုင္ၿပီး အေျခက်တာနဲ႔ ေ၀ႏွင္းကို မိသား ဖသားပီပီေတာင္ ရမ္းလက္ထပ္ယူဖို႔ပါ။ အဲဒီ စိတ္ကူးေတြနဲ႔ တဘက္ကလည္း ပညာေရးအတြက္ ႀကိဳးစားသလို တဘက္ကလည္း စီးပြားေရးလုပ္ငန္း ေတြကို ေလ႔လာတယ္။ အခ်စ္ဆိုတာကို ခံစားမိလာၾကရင္ အနာဂတ္လွပဖို႔ အတြက္ လူတိုင္းလူတိုင္း ႀကိဳးစားၾကတာပါဘဲ။<br />တစ္ရက္မွာေတာ႔ ေ၀ႏွင္းက ေတြ႕ေနက် ေနရာေလးမွာ ေတြ႔ဖို႔ ေက်ာင္းက အျပန္မွာ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေျပာတယ္။ အေရးႀကီးတဲ႔ ကိစၥ ေျပာမွာမို႔လို႔ ေရာက္ေအာင္လာခဲ႔ဖို႔ ေသခ်ာမွာတယ္။ ညေန ဆားတြင္းက ျပန္လာၿပီး ေရမိုးခ်ိဳး ၿပီးတာနဲ႔ ေ၀ႏွင္းနဲ႔ ေတြ႕ေနၾကေနရာ ေလးကို လာခဲ႔မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ၿပီး သိပ္မၾကာပါဘူး ေ၀ႏွင္းေရာက္လာတယ္။ ဘာမ်ားအေရးႀကီးလို႔လဲလို႔ ေမးေတာ႔ သူ ေျပာသင္႔၊ မေျပာသင္႔ ခဏစဥ္းစားေနေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ႔မွ ေခါင္းေလးငံု႔ၿပီး ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေျပာတယ္။<br />“ေမာင္ …. ေ၀ႏွင္းမွာ …”<br />ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္လိုက္ပါတယ္။ သူမရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို လက္ညိွဳးေလးနဲ႔ အသာပိတ္လိုက္ပါတယ္။<br />“ ေသခ်ာရဲ႕လား ေ၀ႏွင္းရယ္”<br />“ေသခ်ာသေလာက္ ရွိတယ္ေမာင္၊ ေ၀ႏွင္းသတိထားမိတာ တစ္ပတ္ေလာက္ရွိၿပီ”<br />“ေ၀ႏွင္း ရယ္…”<br />စိတ္အားငယ္ေနတဲ႔ ခ်စ္သူကို ကၽြန္ေတာ္ အားေပး စကားေတြ ေျပာတယ္။ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ ေယာက်ာ္းပီပီ လက္ထပ္မယ္လို႔ ကတိ ေပးလိုက္တယ္။ ၁၀ တန္းစာေမးပြဲႀကီးနီးမွ အခုလို ျဖစ္လာရတယ္လို႔ သူ႔ကိုယ္သူ အျပစ္တင္စကားေတြ ေျပာၿပီး ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ခြင္ ထဲမွာ ငိုေနတယ္။ ခ်စ္သူစိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ေနတဲ႔ စိုးရိမ္စိတ္ေတြ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေစမယ္႔ စကားလံုးေတြ ေရြးခ်ယ္ၿပီးကၽြန္ေတာ္ ေျပာ ေနမိတယ္။ ေနာက္ထပ္ ၂ ပတ္ေလာက္ အေျခအေန ေစာင္႔ၾကည္႔ၿပီး မိဘေတြကို ဖြင္႔ေျပာျပ လက္ထပ္ၾကမယ္လို႔… အေလးအနက္ ထားၿပီး ေ၀ႏွင္းကို ေျပာလိုက္မိတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ အထိုက္ အေလ်ာက္ေတာ႔ ေ၀ႏွင္း စိတ္ေအးသြားပံု ရပါတယ္။<br />သိပ္မၾကာပါဘူး ေ၀ႏွင္းက အားလံုးအဆင္ေျပသြာၿပီလို႔ ေျပာတယ္။ ဘယ္လို အဆင္ေျပသြားတာလဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ကေမးေတာ႔ သူ ေအးေအး၀င္း ကိုဖြင္႔ေျပာျပၿပီး ဒီကိစၥကို တိုင္ပင္တယ္။ ေအးေအး၀င္းက သူလုပ္ေပးမယ္ ဆိုၿပီး သူ႔ေဆးဆိုင္ကေန ေဆးေတြယူလာ တယ္။ အဲဒီေဆးေတြေသာက္လိုက္တာနဲ႔ ပံုမွန္အတိုင္း ျပန္ျဖစ္သြားတာလို႔ ေျပာျပတယ္။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ အခုအေျခအေနက စာေမး ပြဲလည္း ေျဖခါနီး ျဖစ္ေနလို႔ ဒီလိုလုပ္လိုက္တာ အေကာင္းဆံုးဘဲလို႔ သူကေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အဓိက စိုးရိမ္တာက အဲဒီလိုေဆး ေတြ ေသာက္လိုက္လို႔ ေ၀ႏွင္း တစ္ခုခု ထိခိုက္သြားမွာကို စိုးရိမ္တာပါ။ ဘယ္လိုဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေ၀ႏွင္းကို အခ ုလက္ထပ္ဆိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ လက္ထပ္ႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ႀကိဳးစားသြားမယ္႔ အနာဂတ္ အစီအစဥ္ေလးေတြကို ေျပာျပေတာ႔ ခ်စ္တဲ႔ ေ၀ႏွင္းက ကၽြန္ေတာ္႔ ပုခံုးေပၚမွာ ေခါင္းေလးမွီၿပီး နားေထာင္ေနတယ္။ ဒီေန႔က စၿပီး စာေမးပြဲအတြက္ စၿပီးႀကိဳးစားၾကဖို႔ စကားလမ္းေၾကာင္း လႊဲလိုက္တယ္။ ၁၀ တန္းေအာင္ၿပီးတာနဲ႔ သူေရာ၊ ကၽြန္ေတာ္ပါ ၿမိဳ႕ကိုတက္ၿပီး တကၠသိုလ္ဆက္မတက္ေတာ႔ဘဲ ႏွစ္ေယာက္စလံုး အတြက္ ႀကိဳးစားၿပီး ပိုက္ဆံစုၾကဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ႔ၾကတယ္။<br />ဒီလိုနဲ႔ဘဲ မတ္လပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး ၁၀ တန္းစာေမးပြဲကို ေကာင္းမြန္စြာ ေျဖဆိုၿပီးခဲ႔ပါတယ္။ ၾကားကာလေတြမွာ ေတာ႔ ေအးေအး၀င္းရဲ႕ အကူအညီေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္မွာ ျဖစ္လာတဲ႔ ျပႆနာတစ္ခုကို ေျဖရွင္းႏိုင္ခဲ႔ပါတယ္။ စာေမး ပြဲႀကီးေျဖဆို ၿပီးတဲ႔ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ စီပြားေရးကိုအရင္ ကထက္ပိုၿပီး ႀကိဳးစားလုပ္ကိုင္ခဲ႔ပါတယ္။ ဆားလုပ္ငန္း တစ္ခုတည္းနဲ႔ မဟုတ္ဘဲ ငါးပိ၊ ငါးေျခာက္၊ ပုဇြန္ေတြပါ ကၽြန္ေတာ္ ၿမိဳ႕တက္ၿပီးဒိုင္ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္ သြားေရာက္တဲ႔ လုပ္ငန္းတစ္ခု ပါ ထပ္တိုးၿပီး ေလ႔လာလုပ္ကိုင္ခဲ႔တယ္။ ေ၀ႏွင္းကလည္း သူတတ္ႏိုင္သေလာက္ မိဘလုပ္ငန္းကို ကူညီလုပ္ကိုင္ေပးရင္း တစ္ဘက္ တလမ္းကေန ကိုယ္ပိုင္ ၀င္ေငြအျဖစ္ စက္ခ်ဳပ္ပါတယ္။ အနာဂတ္ ဘ၀ေလးတစ္ခု ကိုရည္ရြယ္ၿပီး သူေရာ ကၽြန္ေတာ္ေရာ ကိုယ္ဆီ အသိစိတ္ေတြနဲ႔ ႀကိဳးစားခဲ႔ၾကပါတယ္။ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္စြာနဲ႔ ဆားတြင္ထဲက တဲကေလးမွာ သူေစာင္႔အိပ္ရတဲ႔ ရက္ေတြဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေ၀ႏွင္း ညပိုင္းမွာ ေတြ႔ျဖစ္ၾကတယ္။ အဲဒီလို ေတြ႔ျဖစ္ၾကရင္လည္း အိပ္မက္ကၽြန္းေလးဆီကို ေရာက္ေရာက္သြားၾက တယ္။ တရက္ၿပီး တရက္ ရက္ေတြ ကုန္ဆံုးလာလိုက္တာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၁၀တန္းေအာင္စရင္းေတြ ထြက္ဖို႔ ရက္နီးလာပါတယ္။ ဇူလိုင္လရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအပတ္မွာ ေအာင္စရင္းေတြ ထြက္လာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ၁၀တန္းကို ဂုဏ္ထူး ၂ခုနဲ႔ ေအာင္ပါတယ္။ က်န္တဲ႔ လူေတြအားလံုး ၁၀တန္း စာေမးပြဲ က်တယ္။ အားငယ္ေနတဲ႔ ေ၀ႏွင္းကို အားေပးစကားေတြနဲ႔ ႏွစ္သိမ္႔မိတယ္။ သူကေျပာ တယ္။ ေနာက္ႏွစ္ ဆက္မေျဖေတာ႔ဘူးတဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ဘာမွ ဆက္မေျပာေတာ႔ပါဘူး။ သူ စာေမးပြဲ ေအာင္ ေအာင္ က် က် ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ခ်စ္ေနမွာပဲ။ လက္ထပ္မွာပါဘဲ။ ဒါေပမယ္႔ …… ဒါေပမယ္႔ ေပါ႔ဗ်ာ…..<br /></span><span id="fullpost"></span></div><div align="justify"><span style="font-size:0;"></span><br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7084546639598995953-3631532426642242742?l=moesatmin.blogspot.com' alt='' /></div>Moesatnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7084546639598995953.post-25818804798895010282007-10-19T00:14:00.000+04:002007-10-19T00:15:24.057+04:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"><span style="font-family: Zawgyi-One;">မဂၤလာပါ ခင္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာဒ္႔ဘက္ကို လွည္႔မၾကည္႔ျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ၾကာပါၿပီ။ ၁လ ေက်ာ္ေလာက္ ရွိမယ္ထင္ပါတယ္။ လံုးလံုးကို ပစ္ထားမိတယ္။ အားလံုးကို လံုး၀ လွည္႔မၾကည္႔ျဖစ္တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္႔ ဘေလာဒ္႔ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ ၀င္မၾကည္႔ျဖစ္ေလာက္ေအာင္ကို ျဖစ္သြားတယ္။ လူကလည္း မအား၊ စိတ္ကလည္း မအားနဲ႔ ျဖစ္ေနလို႔ လို႔အေၾကာင္းျပရမွာပဲ။ စိတ္ပါတဲ႔အခ်ိန္ကေလးမွာ ေရးထား လိုက္၊ မပါရင္လည္း ဒီလိုပဲ ပစ္ထားလိုက္နဲ႔ ေရးလက္စ ပို႔စ္ေလးေတြေတာ႔ ရွိပါတယ္။ ေနာက္ေန႔ေတြ၊ ေနာက္ေန႔ေတြကစၿပီး ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ ပို႔စ္အသစ္ေလးေတြကို ဆက္တိုက္ဆိုသလို တင္သြားပါ႔မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ပို႔စ္အသစ္ေတြ မတင္ႏိုင္ေသးတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္႔ဘေလာဒ္႔ေလးကို လာေရာက္ လည္ ပတ္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြ အားလံုးကို ေႏြးေထြးစြာ ႀကိဳဆိုၿပီး၊ လာလည္အတြက္ ေက်းဇူးအမ်ားႀကီး တင္ရွိပါတယ္လို႔ ေျပာပါရေစခင္ဗ်ာ။ ေနာက္ေန႔ေတြက စၿပီး ဆက္တိုက္ဆိုသလို ပိုစ္႔ေတြကို တင္သြားပါ႔ မယ္ ခင္ဗ်ာ…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><o:p style="color: rgb(51, 51, 255);"> </o:p><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေက်းဇူးတင္စြာျဖင္႔ </span><o:p style="color: rgb(51, 51, 255);"></o:p><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">မိုးစက္</span><o:p style="color: rgb(51, 51, 255);"></o:p><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">19.10.2007 ( 12:13 AM)</span><o:p></o:p></span></p> <span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7084546639598995953-2581880479889501028?l=moesatmin.blogspot.com' alt='' /></div>Moesatnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7084546639598995953.post-5612836025198998062007-09-14T01:58:00.000+04:002007-10-21T00:37:15.130+04:00<p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ကၽြန္ေတာ္ မဂၤလာသတင္းတစ္ပုဒ္ၾကားလိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အမ်ိဳးသမီး သားဦးရတနာ ေမြးဖြားတယ္ဆိုတဲ႔ သတင္းပါ ။ အဲဒီသတင္းကို ၾကားၾကားခ်င္း ကၽြန္ေတာ္႔ သူငယ္ခ်င္းဆီ ဖုန္း ဆက္ျဖစ္တယ္။</span> <?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">ဟဲလို… ႏိုင္လင္းေအာင္ လား၊ </span><o:p></o:p><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ေအး …ဟုတ္တယ္</span><o:p></o:p><br /><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">ငါ ပါ… မိုးစက္ပါ…</span><o:p></o:p><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ေအး သူငယ္ခ်င္း … အဲဒီမွာ ေအးေဆးပဲလား …</span><o:p></o:p><br /><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">ေအးေဆးပါပဲ …မင္း သားဦးရတနာေလး ေမြးတယ္ဆိုတာ သိရလို႔ ဂုဏ္ယူပါတယ</span>္<o:p></o:p><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ဟ… ငါ႔ေမြးတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ငါ႔မိန္းမ ေမြးတာပါ…</span><o:p></o:p><br /><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">ေအးပါ…ငါ သိပါတယ္...မင္းအမ်ိဳးသမီး ေမြးလို႔ ဂုဏ္ယူပါတယ္လို႔ေျပာတာေပါ႔ဟ…</span><o:p></o:p></span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="COLOR: rgb(51,51,255)"><br /></span></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ေအးကြာ…မင္း ဂုဏ္ယူပါတယ္လို႔အေျပာခံရဖို႔အတြက္ ငါ႔အမ်ိဳးသမီး ကိုယ္၀န္စရွိပါၿပီ ဆို ကတည္း က ငါ႔မွာ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ ျဖစ္ေနရတာကြ…</span><o:p></o:p></span><br /></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">ဘာျဖစ္လို႔လဲ သူငယ္ခ်င္းရ…<br /><br /></span></span><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ငါ႔အမ်ိဳးသမီးက ကေလးေမြးရင္ ရိုးရိုးပဲေမြးခ်င္တာတဲ႔ေလ… ဒါေပမယ္႔ ႏွလံုးအားနည္းတဲ႔ အခံ က သူ႔မွာရွိေနေတာ႔ ရိုးရိုးေမြးရင္ စိုးရိမ္ရတယ္လို႔ OG ကေျပာတယ္။ ဗိုက္ခြဲေမြးတာ အသင္႔ ေတာ္ဆံုးပဲတဲ႔ေလ။ ငါတို႔ကိုကေလးေတြအမ်ားဆံုးဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ ယူမလဲလို႔ ေမး ေတာ႔ အမ်ားဆံုး ၃ ေယာက္ပါပဲလို႔ ငါေျပာမိလိုက္တယ္။ အဲဒီလိုဆိုရင္ေတာ႔ လူႀကီးအသက္ အႏၲရာယ္အတြက္ ခြဲေမြးတာ အေကာင္းဆံုးပါပဲလို႔ ဆိုလာတယ္ သူငယ္ခ်င္းေရ …</span></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span id="fullpost"></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">ငါ႔အမ်ိဳးသမီးက ကေလးေမြးရင္ ရိုးရိုးပဲေမြးခ်င္တာတဲ႔ေလ… ဒါေပမယ္႔ ႏွလံုးအားနည္းတဲ႔ အခံ က သူ႔မွာရွိေနေတာ႔ ရိုးရိုးေမြးရင္ စိုးရိမ္ရတယ္လို႔ OG ကေျပာတယ္။ ဗိုက္ခြဲေမြးတာ အသင္႔ ေတာ္ဆံုးပဲတဲ႔ေလ။ ငါတို႔ကိုကေလးေတြအမ်ားဆံုးဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ ယူမလဲလို႔ ေမး ေတာ႔ အမ်ားဆံုး ၃ ေယာက္ပါပဲလို႔ ငါေျပာမိလိုက္တယ္။ အဲဒီလိုဆိုရင္ေတာ႔ လူႀကီးအသက္ အႏၲရာယ္အတြက္ ခြဲေမြးတာ အေကာင္းဆံုးပါပဲလို႔ ဆိုလာတယ္ သူငယ္ခ်င္းေရ …</span><o:p></o:p></span></span></span></p></div><p class="MsoNormal"></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">အင္း ေပါ႔….</span><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">အမ်ိဳးသမီးက ေဒါက္တာေရွ႕မွာက်ေတာ႔ ဘာမွမေျပာဘူး…အိမ္လည္းျပန္ေရာက္ေရာ ခြဲမေမြး ခ်င္ဘူးေနာ္ ကို… ကၽြန္မ ကေတာ႔ ရိုးရိုးပဲေမြးမွာပဲတဲ႔ …အဲဒီေနာက္ပိုင္းဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ ဘယ္လိုပဲ နားခ်ခ် မရဘူးကြာ။ ဘာလို႔ခြဲမေမြးခ်င္ရတာလဲ ေငြေၾကးေၾကာင္႔ေတာ႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ဘာလို႔လဲဆုိေတာ႔ ငါတို႔ကေျပလည္ေနတာပဲေလ…ဘယ္လိုမွ စဥ္းစားမရေတာ႔တာနဲ႔ သူ႔ကို ေမးၾကည္႔ေတာ႔ ကၽြန္မရဲ႕ သားေလး၊ သမီးေလးကို ကၽြန္မအသက္နဲ႔ ရင္းၿပီးေပးဆပ္ၾကည္႔ခ်င္ လို႔ပါ ကို ရယ္ တဲ႔ …သူက အဲဒီလိုေျပာလာေတာ႔ ငါလည္း ဘာေျပာလို႔ ေျပာရမွန္းမသိေတာ႔ တာနဲ႔ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ ခြင္႔ျပဳလိုက္ရတယ္ သူငယ္ခ်င္းရာ။ သူေမြးခန္းထဲ၀င္သြားတုန္းက လည္း ႐ြတ္လိုက္ရတဲ႔ ဘုရားစာ၊ ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမွန္းကိုမသိတာ…ေနာက္ဆံုးအားလံုး ေအးေဆးျဖစ္သြားလို႔ ေတာ္ေသးတယ္ကြာ… အခုေတာ႔ လူႀကီးေရာ..ကေလးေရာ က်န္းက်န္း မာမာပါပဲ သူငယ္ခ်င္း…</span><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">ေအးကြာ… ၀မ္းသာပါတယ္ သူငယ္ခ်င္း… ဂုဏ္ယူပါတယ္ကြာ …</span> <o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ဖုန္းေျပာၿပီးတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ထားရတဲ႔ အမ်ိဳးသမီး၊ တနည္းအားျဖင္႔ မိခင္ေလာင္းေတြရဲ႕ မျမင္ရေသးတဲ႔ သားသမီးအတြက္ အသက္နဲ႔ရင္ၿပီးေတာ႔ေတာင္ ေပးဆပ္ ၾကတာပါလားဆိုတဲ႔ အသိကေလး ၀င္လာမိပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ တစ္ျပိဳင္နက္ ကၽြန္ေတာ္ စာေပ ေတြကို စဖတ္ကာစ အရြယ္တုန္းက မွတ္မွတ္ရရ ရွိခဲ႔တဲ႔ ယေန႔ထိေအာင္ မေမ႔ႏိုင္ေသးတဲ႔ ၀ထၲဳတိုေလး တစ္ပုဒ္ကို သြားအမွတ္ရမိပါတယ္။ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ ခံစားသူမ်ားအႀကိဳက္ မဂၢဇင္း၊ ၀ထၲဳတိုမ်ား စာအုပ္ထဲက ၀ထၲဳတုိတစ္ပုဒ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ စာေရးသူရဲ႕ အမည္နဲ႔ ေခါင္းစဥ္ကို ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ မမွတ္မိေတာ႔ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္႔သူငယ္ခ်င္းေျပာတဲ႔ စကားေတြကို ျပန္လည္ ၾကားေယာင္ၿပီး ဒီ၀ထၲဳတိုေလးကို မွတ္မိသေလာက္ ျပန္လည္ခံစားရင္း အလြတ္သေဘာ ေရးသားလိုက္ ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ…</span><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-size:+0;"></span><o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-size:+0;"></span><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">မိလူစူး ဗိုက္အရမ္းနာလာတယ္ဆိုတာ ကိုယ္႔ကိုယ္သိတယ္။ ေယာက်ၤားက အမဲလိုက္ သြားတာလည္း ျပန္မလာေသးဘူးေလ။ အဲဒါနဲ႔ ကိုယ္၀န္စရွိပါၿပီဆိုကတည္းက ကိုယ္တိုင္ ရွာ ထားတဲ႔ ေက်ာက္ဂူဆီကိုသြားဖို႔ျပင္လိုက္တယ္။ သြားဖို႔ျပင္ေနတုန္းမွာပဲ ခါးကလည္း တစ္ဆစ္ ဆစ္ကိုက္လာသလို ဗိုက္ထဲကေနလည္း ေအာင္႔တက္လာတယ္ေလ။ အဲဒါနဲ႔ပဲ ဂူေဘးနားမွာ ေနတဲ႔ ေဖာလူမ ကိုအေဖာ္အျဖစ္ေခၚလိုက္မိတယ္။ ႏွစ္ေယာက္သား ဂူထဲကိုေရာက္တဲ႔ အခ်ိန္ မွာ မိလူစူး ဘယ္လိုမွ မေနႏိုင္ေအာင္ကို ဗိုက္ကနာလာၿပီေလ…</span><o:p style="COLOR: rgb(51,51,255)"></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိလူစူး ခဏေလးေနာ္ … ငါထင္းသြားရွာလိုက္ဦးမယ္ …<o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">မရွာနဲ႔ ေဖာလူမ … ဂူေနာက္ထဲမွာ ငါ ရွာၿပီးစုထားၿပီးသား …နင္ယူၿပီး မီးဖိုလိုက္ေနာ္…</span><o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေအး ေအး….<o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဖာလူမ က ထင္းေတြယူၿပီး မီးဖိုဘို႔လုပ္ေနတယ္။ ဗိုက္ကနာလာတဲ႔ အရွိန္ေၾကာင္႔လူက ဘယ္လိုမွ ေနလို႔ မရေတာ႔ဘူး။ နားထဲမွာေတာ႔ ေဖာလူမ ေက်ာက္ဆစ္ခက္ေတြကို ပြတ္တိုက္ ၿပီး မီးေမႊးေနတဲ႔ အသံေတြကို ၾကားေနရတယ္…<o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p>ေဒါက္တာ ေဒၚရီရီ<o:p></o:p><br />သားဖြား၊ မီးယပ္ အထူးကု<o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p>ေဆးခန္းေရွ႕က<span style="font-size:+0;"> </span>ဆိုင္းဘုတ္ေလးက ဂုဏ္ပုဒ္တစ္ခုကိုကိုယ္စားျပဳ ေဖာ္ျပေနတာျဖစ္သလို သားဖြား၊ မီးယပ္ႏွင္႔ ပတ္သက္လို႔လည္း တကယ္႔အေတြ႕အႀကံဳေတြရွိၿပီး ကၽြမ္းက်င္မႈ အျပည္႔ ရွိတဲ႔ ဆရာ၀န္ တစ္ဦးပါ။ နာမည္ႀကီးသလိုပဲ သူ႔ေဆးခန္းမွာ သူ႔ကို အပ္ထားတဲ႔ ကိုယ္၀န္ ေဆာင္မိခင္ေတြကလည္း အမ်ားအျပားပါပဲ။ ေဆးခန္းေရွ႕ကို ဆလြန္းကား အျဖဴေလးတစ္စီး ထိုးရပ္လာတယ္။ ကားေလး ေဆးခန္႔ေရွ႕ကို ထိုးရပ္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ေဆးခန္းထဲက တိုကင္ ေပးေနတဲ႔ သူနာျပဳဆရာမ ေလးကေျပးထြက္လာၿပီး၊ ကားေပၚကေနဆင္းလာတဲ႔ ကိုယ္၀န္ ေဆာင္ အမ်ိဳးသမီကို ဆီးႀကိဳလိုက္တယ္။ <o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မမေအး … ဒီေန႔လာျပတာ မိုးနည္းနည္းခ်ဳပ္တယ္ေနာ္ … <o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">ဟုတ္တယ္ ဆရာမေရ… ကိုေမာင္႔ အေမအိမ္၀င္ေနလို႔ေလ…</span><o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေၾသာ္…ဟုတ္လား … ေနေရာေကာင္းတယ္ေနာ္ မမေအး… ဒီတစ္ေယာက္ၿပီးတာနဲ႔ မမေအး တစ္ခါတည္း ၀င္လိုက္ေနာ္…<o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မေအးသီတာ ေခါင္းေလးတခ်က္ၿငိမ္႔ျပလိုက္တယ္။ မေအးသီတာ အခုလိုကိုယ္၀န္လာျပတိုင္း တိုကင္ ယူေနစရာမလိုဘူးေလ။ ေဒါက္တာရီရီနဲ႔ကလည္း ဟုိအရင္ကတည္းက ငယ္သူငယ္ ခ်င္းေတြ၊ တကယ္႔ညီအစ္မေတြလိုေနလာခဲ႔ၾကတာ၊ ဒါေတြကို သူနာျပဳဆရာမေလးက သိေန ေတာ႔ မေအးသီတာ ကားေလးေဆးခန္းေရွ႕ကိုေရာက္လာၿပီဆိုတာနဲ႔ အားလံုးက အဆင္ေျပ ေအာင္လုပ္ထားၿပီးသားေလ… အခန္းထဲက<span style="font-size:+0;"> </span>ကိုယ္၀န္ေဆာင္အမ်ိဳးသမီးထြက္လာတာနဲ႔ မေအးသီတာ ၀င္သြားလိုက္တယ္…<o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေအး …ဘယ္လိုလဲ … ကိုယ္ေပးထားတဲ႔ ေဆးေတြမွန္မွန္ေသာက္ရဲ႕လား …<o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">ေသာက္ပါတယ္ ရီ ရယ္… ကိုေမာင္ကလည္း သေဘၤာေပၚျပန္မတက္ေသးပဲ ေအး အနားမွာ ဂရုတစိုက္ ေဆးတိုက္ေပးေတာ႔ ပံုမွန္ကို ေသာက္ျဖစ္ပါတယ္ ရီ …..</span><o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အိုေက ေအး … ကိုယ္ စမ္းသပ္ၾကည္႔လိုက္ဦးမယ္ေနာ္ …<o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အားလံုးေကာင္းပါတယ္ ေအး … ေမာင္ေမာင္ ကလည္း ကိုယ္ေပးတဲ႔ ေဆးေတြကို ပံုမွန္တိုက္ ေပးေပါ႔ … ဟုတ္ၿပီးလား …<o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">တိုက္ပါတယ္ ရီရီ …</span><o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရၿပီ ေအး … ကိုယ္ေနာက္လူနာေတြ ဆက္ၾကည္႔လိုက္ဦးမယ္ …<o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုေမာင္ေမာင္ က မေအးသီတာကိုတြဲၿပီး အခန္းထဲကထြက္မယ္အလုပ္မွာ ေဒါက္တာရီရီ က<o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမာင္ေမာင္ ခဏေလး …ေျပာစရာရွိလို႔ …<o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">ရတယ္ ကိုေမာင္ …ရီ နဲ႔ စကားေျပာလိုက္ေလ… ေအး ကားေပၚကပဲ ေစာင္႔ေနမယ္ေနာ္…</span><o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုေမာင္ အခန္းထဲကိုျပန္၀င္သြားခ်ိန္မွာ မေအးသီတာ က သူနာျပဳဆရာမကို ေလးေလးနက္ နက္တစ္ခ်က္ၾကည္႔လိုက္တယ္။ ဆရာမကလည္း မေအးသီတာရဲ႕ အၾကည္႔ကို သိၿပီးသားပဲ ေလ …<o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p>မိလူးစူး ဗိုက္က အရမ္းကို နာလာၿပီ။ အင္အားရွိသေလာက္စုစည္းၿပီး ရင္ေသြးေလးကို ညွစ္ ၾကည္႔တယ္။ မရဘူး … ဘယ္လိုမွ မရဘူး …<o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိလူးစူး ဒီဘက္ကိုလွည္႔ေလ … မီးေတာက္ေတြရွိတဲ႔ဘက္ကိုလွည္႔ေလ ...<o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ္၀န္ေဆာင္ေတြ မီးဖြားေတာ႔မယ္ဆိုရင္ ေက်ာက္ေခတ္တုန္းက မိခင္က ကိုယ္ကေလးေမြး မယ္႔ ေက်ာက္ဂူကို ကိုယ္တိုင္ႀကိဳၿပီး ရွာထားရတယ္။ ထင္းေတြ စုေဆာင္းထားရတယ္။ ကေလးေမြးဖြားတဲ႔ အခ်ိန္မွာ မီးေတာက္ မီးလွန္ေတြကို မ်ားမ်ားေမႊးထားေပးရတယ္ေလ။ ဘာလို႔လဲဆုိေတာ႔ မိခင္ဟာ မီးေတာက္၊ မီးလွ်ံေတြကိုၾကည္႔ၿပီး ရဲေသြးေတြ တက္ၾကြစြာနဲ႔ ရင္ေသြးကို အားအင္အျပည္႔ ေမြးဖြားႏိုင္မယ္ဆိုတဲ႔ ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ေပါ႔။ ေဖာလူမ က မိလူးစူး ရဲ႕ ကိုယ္ကို မၿပီး မီေတာက္ေတြဘက္ကို လွည္႔ေပးလိုက္တယ္။ မီးေတာက္ေတြၾကည္႔ၿပီး မိလူးစူး ရွိသမွ် အားအင္းေတြစုစည္းၿပီး ရင္ေသြးေလး အျပင္ေရာက္ေအာင္ ႀကိဳးစားတယ္။ မီးေတြကလည္း တစ္ဟုန္းဟုန္း ေတာက္ေလာင္ေနတယ္။ အသက္ရႈသံ ေတြကလည္ ခပ္ျပင္း ျပင္း၊ ေလကိုအားပါတရ ရိႈက္သြင္းလိုက္ၿပီး အားအင္အကုန္လံုး ထပ္ၿပီး ရင္ေသြးဆီကို ပို႔လိုက္ တယ္… မရဘူး …ဘယ္လိုမွ မရဘူး ….<o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိလူးစူး …နင္ဟာက ဘယ္လိုမွ မရဘူးထင္တယ္ေနာ္… အခုထိကို ကေလးက ထြက္မလာ ေသးဘူး… ငါ လူးစူးကို သြားေခၚလိုက္မယ္ေနာ္ …<o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">မေခၚနဲ႔ … မေခၚပါနဲ႔ ေဖာလူမ ရယ္… ငါ ရေအာင္ ႀကိဳးစားၾကည္႔ပါ႔မယ္… လူးစူးကို မေခၚပါနဲ႔ ေနာ္…</span><o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မ်က္လံုးထဲမွာ ရင္ေသြးေလးရဲ႕ ပံုရိပ္ေလးကို ေဖာ္ၾကည္႔လိုက္တယ္။ အသက္ကို ပံုမွန္ေလး ျပန္ရႈရင္း မီးေတာက္ေတြကို ၾကည္႔ေနလိုက္တယ္ … ကိုက္ခဲနာက်င္ေနတဲ႔ ခါးအရိုးဆစ္ေတြ ရဲ႕ ဒဏ္ကိုအံႀကိတ္ခံရင္း ပင္႔သက္အရိႈက္မွာ အသက္ကိုေအာင္႔လို႔ ရင္ေသြးေလးဆီ အားအင္ ေတြထပ္ပို႔လိုက္တယ္… နာက်င္မႈေတြသာ အထပ္ထပ္တိုးလာတယ္။ ရင္ေသြးက အျပင္ကုိ ေရာက္မလာဘူး…..<o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">မျဖစ္ဘူး … မျဖစ္ဘူး မိလူးစူး…နင္႔ေယာကၤ်ား လူးစူးကိုသြားေခၚမွ ျဖစ္မယ္… နင္ ေနခဲ႔ေတာ႔… ငါ လူးစူးကို သြားေခၚမယ္ …</span><o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ ေဖာလူမ ထြက္သြားတယ္။ ဒုကၡပဲ ငါ…ဘာလုပ္ရမလဲ … ေဖာလူမ က လူးစူး ကိုသြားေခၚေနၿပီ။ ငါ႔ရင္ေသြးေလး … ဟာ…မျဖစ္ဘူး….မျဖစ္ဘူး…. <o:p></o:p><br />ကုန္ခမ္းသြားတဲ႔ အားအင္ေတြကို ေနာက္တစ္ခါ ထပ္ၿပီး စုစည္းလိုက္တယ္…<o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">ေမာင္ေမာင္ … ငါ ေအး ရဲ႕ ႏွလံုးခုန္သံကို မႀကိဳက္ဘူး။ အရမ္းအားနည္းေနတယ္။ ငါေပးတဲ႔ ေဆးက ႏွလံုးကို အမ်ားဆံုးပံ႔ပိုးေပးေနတယ္ဆိုတာေတာ႔ မွန္တယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကေလးေမြးဖြား ေလာက္ေအာင္ ထိေတာ႔ ျဖစ္ပါ႔မလား မသိဘူး။ သူက ႏွလံုးေသြးေၾကာကပါ က်ဥ္းေနသလို ျဖစ္ေနတာ ဆိုေတာ႔ ငါ အရမ္းစိုးရိမ္တယ္။ သူရဲ႕ အသက္ကို ၁၀၀% ကာကြယ္ေစခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ႔ ခြဲၿပီးေမြးတာ အသင္႔ေတာ္ဆံုးနဲ႔ အေကာင္းဆံုးပဲလို႔ ငါေျပာခ်င္တယ္။ ခုခ်ိန္ခါမွာ ေဆး၀ါးေတြကလည္း ေခတ္မွီေနပါၿပီ။ ခြဲေမြးရင္ေတာ႔ ဘာမွသိပ္ၿပီး စိုးရိမ္စရာမရွိပါဘူး။ အဲဒါ ကို နင္က သူနား၀င္ေအာင္ ေျပာျပေပါ႔ဟာ…</span><o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုေမာင္ေမာင္ သက္ျပင္းအရွည္ႀကီး ခ်မိတယ္။ ေဒါက္တာရီရီကိုေခါင္းေလးတစ္ခ်က္ၿငိမ္႔ျပၿပီး အခန္းထဲကေနထြက္လာခဲ႔တယ္။ ကားရွိတဲ႔ ေနရာကိုေလွ်ာက္လာတဲ႔ ေျခလွမ္းေတြေလးလံ ေနသလိုပါပဲ။ သူနာျပဳဆရာမနဲ႔ မေအးသီတာတို႔ ကားနားမွာ စကားေျပာေနၾကတယ္။ ကိုေမာင္ေမာင္ လည္း ကားအနားေရာက္ေရာ ဆရာမကိုႏႈတ္ဆက္ၿပီး အိမ္ကိုျပန္လာခဲ႔ၾက တယ္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး ႏွစ္ဦးသား ဘာစကားမွ မေျပာျဖစ္ၾကဘူး။ အိမ္ကိုေရာက္ ေရာက္ ခ်င္း မေအးသီတာက စၿပီး…<o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">ကိုေမာင္ … ရီ က ကိုေမာင္ကိုဘာေျပာတာလဲဟင္…</span><o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေၾသာ္…ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး ေအးရယ္… သေဘၤာက အဆင္ေျပလား၊ ေအး ကေမြးဖြားခါနီးၿပီဆို ေတာ႔ အရင္ကထက္ ပိုၿပီး ဂရုစိုက္ဖို႔ ေျပာတာပါ ေအးရယ္…<o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">ဟုတ္ရဲ႕လား ကိုေမာင္ ရယ္… ကိုေမာင္ မေျပာရင္လည္း ေနပါ… ေအး သိပါတယ္…</span><o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘာကို သိတာလဲ ေအးရဲ႕ …<o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">ရီ က ေအးရဲ႕ ႏွလံုးခုန္သံနဲ႔ ႏွလံုးေသြးေၾကာက်ဥ္းေနမႈေတြကို မႀကိဳက္လို႔ ေမြးဖြားမယ္ဆိုရင္ ခြဲေမြးမွ စိတ္ခ်ရမယ္လို႔ ေျပာတာမို႔လာဟင္ ကိုေမာင္ …</span><o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေအး ဘယ္လိုလုပ္သိတာလဲ ဟင္…<o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">ကိုေမာင္တို႔ ဘာေျပာတယ္ဆိုတာ သိရေအာင္လို႔ သူနာျပဳဆရာမေလးကို နားေထာင္ခိုင္း လိုက္တာေလ …</span><o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုေမာင္ေမာင္ ဘာေျပာလို႔ ေျပာရမွန္းမသိျဖစ္သြားတယ္ … မေအးသီတာရဲ႕ လက္တစ္ဘက္ ကို ေႏြးေထြးစြာ ဆုပ္ကိုင္ထားလိုက္မိတယ္ …<o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">ကိုေမာင္ရယ္… ေအးကိုခြင္႔ျပဳပါေနာ္…ေအး ခြဲၿပီးမေမြးခ်င္ဘူး…ေနာ္ ကိုေမာင္… အခုေခတ္မွာ ေဆး၀ါးေတြ တိုးတက္လာတယ္ဆိုတာလည္း ကိုေမာင္အသိဆံုးပါ … ကေလးတစ္ေယာက္ ေမြးဖြားဖို႔အတြက္ မိခင္က ဘာမွ အားစိုက္ထုတ္စရာမလိုပဲ ဆရာ၀န္ေတြညႊန္ၾကားတဲ႔ အတိုင္း ေမ႔ေဆးေလးရႈလိုက္၊ ၿပီးတာနဲ႔ ေမ႔ေျမာသြားတယ္…ကိုယ္ ရင္ေသြးေလးကိုဘယ္လို ကုိယ္႔၀မ္း ထဲကေန ေမြးဖြားထုတ္ယူလိုက္တယ္ဆိုတာလဲ ကိုယ္မသိလိုက္ရဘူး၊ ေမ႔ေဆးေတြ ျပယ္ ေပ်ာက္သြားလို႔ သတိရလာတဲ႔ အခါက်မွ ကိုယ္႔ရဲ႕ သားေလး၊ သမီးေလးကိုျမင္ေတြ႔ခြင္႔ရတဲ႔ မိခင္မ်ိဳးထဲမွာ ေအး မပါခ်င္လို႔ပါ ကိုေမာင္ရယ္ … ေအး ကေလ … ေအး ေမြးဖြားလာတဲ႕ သား ေလးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သမီးေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတို႔အရြယ္ေရာက္လာတဲ႔ အခါမွာေလ … သူတို႔ရဲ႕ လက္ ဖ၀ါးေလးေတြကို ကိုင္ၿပီး သမီးေလးဆိုရင္ … သမီးရယ္… ေမေမ ကေလ သမီးကို ဘယ္လို ကိုယ္၀န္ေဆာင္လာရတာ… အစားအေသာက္ေတြဆိုရင္လည္း ဘယ္လို ေရွာင္လာရတာ၊ ေနာက္ဆံုး သမီးေလးကို ေမြးဖြားရေတာ႔မယ္ဆိုေတာ႔လဲေလ ေမေမ႔ရဲ႕ ႏွလံုးေရာဂါကိုေတာင္ ေမ႔ထားၿပီး အသက္နဲ႔ရင္းၿပီး သမီးေလးကို ေမြးဖြားခဲ႔ရတာ သမီးရဲ႕ ဆိုၿပီး ေျပာျပခ်င္လို႔ပါေနာ္.. ေနာ္.. ကိုေမာင္… တကယ္လို႔ေလ… မီးဖြားၿပီးတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ေအး တစ္ခုခုျဖစ္သြားခဲ႔မယ္ဆိုရင္ ေမြးဖြားလာတဲ႔ သားေလး၊ သမီေလးကို ေအး မေျပာလိုက္ရတဲ႔ စကားေတြကို ကိုေမာင္ကတစ္ ဆင္႔ ေျပာေပးပါေနာ္.. ေအး ရဲ႕ ဆႏၵကိုခြင္႔ျပဳပါေနာ္ … ေနာ္ ကိုေမာင္…</span><o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p>ေက်ာက္ဂူေတြကို ရိုက္ခတ္ၿပီး ျပန္ထြက္လာတဲ႔ ဟုိုးအေ၀းကေန အေျပးႏွင္လာတဲ႔ ျမင္းခြာသံ သဲ႔သဲ႔ကို ၾကားေနရတယ္… မိလူးစူး ေခါင္းနပန္းႀကီးသြားတယ္… မျဖစ္ရဘူး … အဲဒီလိုမ်ိဳး ငါ႔ ရင္ေသြးေလး မျဖစ္ေစရဘူးဆိုတဲ႔ အသိက ရင္ထဲမွာ ႀကီးစိုးေနတယ္။ ေက်ာက္ေခတ္ရဲ႕ ဓေလ႔ ထံုးစံအရ ေနာက္ဆံုး ဘယ္လိုမွ မိခင္ျဖစ္သူက သားသမီးကို မေမြးဖြားႏိုင္ေတာ႔ဘူးဆိုရင္ အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ ေယာကၤ်ားကိုယ္တိုင္ မိခင္ရဲ႕ ဗိုက္ေပၚကို တက္နင္းေစၿပီး မီးဖြားတဲ႔ စနစ္ကို က်င္႔သံုးရတယ္ေလ။ အဲဒီလို ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ ေမြးဖြားလာတဲ႔ ရင္ေသြးတိုင္းက အမ်ားအားျဖင္႔ ၀မ္းတြင္း မွာကတည္းက အသက္ဆံုးရံႈးၿပီး အျပင္ကိုေရာက္လာတတ္ပါတယ္။ မိလူးစူး ရင္ဆုိင္ေနရတဲ႔ အခက္အခဲကလည္း အဲဒီလိုမ်ိိဳးျဖစ္ေနေတာ႔ မိလူးစူ အေနနဲ႔ ရင္ေသြးေလး အတြက္ စိတ္ပူရေတာ႔တာေပါ႔ ….. ျမင္းခြာသံေတြ တစ္ျဖည္းျဖည္း ေက်ာက္ဂူနဲ႔ နီးလာတယ္။ ရင္ေသြးေလးကို မ်က္လံုးထဲမွာ ျမင္လိုက္ … နားထဲကေန ျမင္းခြာသံေတြက စိမ္႔၀င္လာလိုက္ … ေရွ႕မွာ တ၀ုန္း၀ုန္းေတာက္ေလာင္ေနတဲ႔ မီးေတာက္ မီးလွ်ံေတြကို ၾကည္႔လိုက္နဲ႔ အသက္ တစ္ခ်က္ရိႈက္သြင္လိုက္တယ္။ တစ္ျဖည္းျဖည္းနီးလာတဲ႔ ျမင္းခြာသံေတြ ေက်ာက္ဂူေရွ႕ကို အေရာက္မွာပဲ … တစ္ကိုယ္လံုး ရွိရွိသမွ် အားအင္ေတြကို စုစည္းၿပီး ရင္ေသြးေလးကို ျမင္ ေယာင္ရင္း အင္အားအကုန္စိုက္ထုတ္လိုက္တယ္… ေနာက္ဆံုးပင္႔သက္ အားအင္ေတြရဲ႕ ရလဒ္ကေတာ႔ ရင္ေသြးေလးကို ေအာင္ျမင္စြာ ေမြးထုတ္ႏိုင္ျခင္းေပါ႔ …<o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိသေလာက္ ဇာတ္လမ္းေၾကာရိုးကိုယူၿပီး ေရးသားထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ မိခင္ တိုင္းဟာ သား၊ သမီးေတြအေပၚမွာ ထားတဲ႔ေမတၲာတရားကေတာ႔ ရိုးရိုးပဲေမြးေမြး၊ ခြဲၿပီးေတာ႔ ပဲ ေမြးေမြး ဘယ္လိုပဲေမြးေမြးပါ ဘာနဲ႔မွ ႏိႈင္းယွဥ္လို႔ရမယ္ မထင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ေပးဆပ္မႈ ျခင္းေတာ႔ မတူၾကဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီ၀ထၲဳတိုေလးကို ေရးၿပီး ဘယ္လိုေခါင္းစဥ္ ေပးရမလဲမသိဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ စဥ္းစားၾကည္႔တယ္။ ေနာက္ဆံုး အခုေပးထားတဲ႔ ေခါင္းစဥ္ အမည္ေလးကို စိတ္ထဲမွာ ေပၚေပၚျခင္းေပးလိုက္ပါတယ္။<o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(51,51,255); TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p>မိုးစက္<o:p></o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">13 . 9 . 2007 ( AM 10:56 )</span></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span id="fullpost"><span style="color:blue;">Type the rest of your post here. </span></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="font-size:+0;"><span style="color:blue;"></span><br /></p></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7084546639598995953-561283602519899806?l=moesatmin.blogspot.com' alt='' /></div>Moesatnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7084546639598995953.post-5353028072496179312007-09-04T13:16:00.000+04:002007-09-10T00:23:32.814+04:00<div align="justify"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဒီတစ္ခါေတာ႔ ကြၽန္ေတာ္႔တို႔ရဲ႕မ်ိဳး႐ိုးအေၾကာင္းကိုၾကြားခ်င္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္႔ အဘိုး နဲ႔ အဘြားအေၾကာင္းပါ။ ေရွးလူႀကီးေတြဆိုပါေတာ႔။ ကြၽန္ေတာ္တို႔အိမ္မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔မိသား စုရယ္၊ အေဒၚတို႔မိသားစုရယ္ဆိုၿပီး ၂ စုေနပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ေမာင္ႏွမ ၅ ေယာက္၊ အစ္မတစ္ေယာက္(အခုေတာ႔ အိမ္ေထာင္က်သြားပါၿပီ J )၊ ကြၽန္ေတာ္ရယ္၊ ညီသံုးေယာက္ ရယ္ဆိုေတာ႔ ၅ ေယာက္။ အေဒၚကေတာ႔ သမီး ၃ေယာက္ရွိပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္႔အစ္မေတြ ေပါ႔။ အဘိုးနဲ႔အဘြားမွာ သားသမီး ၅ ေယာက္ရွိပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္႔အေဖ အပါအ၀င္ပါ။ အဘိုးနဲ႔အဘြားက မိန္းကေလးဆိုရင္ ဆံပင္အရွည္ထားမွ ႀကိဳက္ပါတယ္။ အဲဒီလိုပဲ သူတို႔က ေနေမြးဖြားလာတဲ႔ သားေတြ မိန္းမယူမယ္ဆိုရင္ ဆင္းရဲခ်မ္းသာ မခြဲျခားပါဘူး။ ရိုးသားမႈ၊ ကိုယ္က်င္႔သိကၡာေတြကို အဓိကထားၿပီးၾကည္႔ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုသူတို႔ အဓိကထားၿပီး ၾကည္႔တာက ေရွးလူႀကီးေတြအျမင္ေပါ႔ဗ်ာ။<br /></span></span><span id="fullpost"><span style="color:blue;"><br /></span></span><span id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဆံပင္ရွည္ထားတာကို ၾကည္႔တတ္ပါတယ္။ အေဖယူတဲ႔ မိန္းမ ကြၽန္ေတာ္႔အေမဆိုရင္လည္း ဆံပင္အရွည္ပဲ။ ဦးေလးေတြယူတဲ႔ မိန္မေတြ ဆိုရင္လည္း ဆံပင္အရွည္ေတြခ်ည္းပါပဲ။ အဲဒီလို မ်ိဳးရိုးကေန အဆင္႔ဆင္႔ေပါက္ဖြားလာတဲ႔ သားေတြဆိုရင္ ဆံပင္အရွည္ထားတဲ႔ မိန္းကေလးေတြကို ျမတ္ႏိုးတတ္လာတယ္။ မိန္းကေလး ေတြဆိုရင္လည္း ဆံပင္ရွည္ထားတာကို တန္ဘိုးထားတတ္ၿပီး သိမ္ေမြ႔စြာေနတတ္လာပါ တယ္။ တစ္အိမ္ ထဲမွာေနတဲ႔ အေဒၚကေမြးတဲ႔ ကြၽန္ေတာ႔္အစ္မေတြဆိုရင္ အားလံုးဆံပင္ရွည္ ေတြခ်ည္းပဲေလ။ ကြၽန္ေတာ္သိတတ္စ အရြယ္မွာပါ။ တစ္ရက္ ကြၽန္ေတာ္႔အစ္မ တစ္ေယာက္ ဆံပင္က နည္း နည္း အဖ်ား႐ႈးသြားတဲ႔ပံုစံျဖစ္ေနတယ္။ ဆံပင္ေတြက အလယ္ကရွည္ၿပီး ေဘးေတြက တိုေန တဲ႔ပံုစံျဖစ္ေနတာေပါ႔ေလ။ အဲဒီလိုျဖစ္ေနေတာ႔ အစ္မက ဆိုင္မွာ ဆံပင္အ နားေလးေတြတိလာ တယ္။ ဆံပင္ေလးေတြက ေအာက္အနားတိလာေတာ႔ ပိုၿပီးၾကည္႔လို႔ အဆင္ေျပသြားတာေပါ႔။ တိ လာတာကလည္း နည္းနည္းဆို နည္းနည္းေလးပဲထင္တာပဲ။ အစ္မက အျပင္ကေနျပန္လာ ၿပီး စက္ဘီးေလးကိုအိမ္ထဲသြင္းၿပီး အခန္းထဲကို၀င္ခါနီးမွာ အဘြားက အစ္မဆံပင္ တိျဖတ္လာ တာကိုသိသြားပါတယ္။<br />အလတ္မ ဒီကိုလာဦး … ေတာ္ေတာ္ေလးကို လွခ်င္ေနတယ္ေပါ႔ေလ..ဟုတ္လား …ဆံပင္ေတြ ျဖတ္လာတယ္မို႔လား…<br />ဟုတ္တယ္ ေမေမႀကီး ဆံပင္ေတြမညီလို႔ သမီးနည္းနည္းေလး တိလာတာပါ…<br />အစ္မက အဲဒီလိုလည္းေျပာၿပီးေရာ… အဘြားက မိန္းကေလးေတြရဲ႕ ဆံပင္တန္ဘိုးထားရျခင္း အေၾကာင္းေတြကို ဋီကာဖြင္႔ၿပီးေျပာပါေတာ႔တယ္။ အဲဒီလိုလဲေျပာၿပီးေရာ အစ္မ ကိုဆူပါေလ ေရာ။ ရိုက္ေတာ႔မရိုက္ပါဘူး။ ဆူတာမွ တျဗစ္ေတာက္ေတာက္နဲ႔ကို တစ္ေနကုန္ဆူတာပါ။ ၂ ရက္၊ ၃ ရက္ေလာက္ထိ ေျမးျဖစ္တဲ႔ အစ္မလတ္ကို စကားမေျပာပါဘူး။ အဲဒီေလာက္ေလး ဆံပင္တိတာက အစ အဘြားက မႀကိဳက္တာ။ သူ႔သမီး၊ ေခြၽးမ၊ ေျမး၊ ျမစ္ အားလံုးကို ဆံပင္ ရွည္ရွည္ေလးေတြနဲ႔ခ်ည္း သူက ျမင္ခ်င္ေတြ႔ခ်င္တာေလ။<br />အဲဒါေၾကာင္႔ပဲလား၊ တိုက္ဆိုင္တာေတြပဲလားေတာ႔ မသိပါဘူး။ ဦးေလးေတြ၊ အေဒၚ ေတြက ေမြးတဲ႔ သားေတြ ကြၽန္ေတာ္႔အစ္ကိုေတြေပါ႔ေလ။ သူတို႔ရဲ႕ အိမ္ေထာက္ဖက္ေတြက အစ အားလံုး ဆံပင္ရွည္ေလးေတြခ်ည္းပဲ။ တကယ္ဗ်ာ… ဆံပင္အတိုနဲ႔ဆို တစ္ေယာက္မွကို မရွိတာပါ။ အဲဒါကိုပဲ ကြၽန္ေတာ္႔အဘြားက ဂုဏ္ယူေနတတ္ပါတယ္။ အစ္ကို၀မ္းကြဲေတြနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ဆုိရင္ အသက္ေတြေတာ္ေတာ္ကြာပါတယ္။ သူတို႔ေတြအိမ္ေထာင္ျပဳတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္က ငယ္ငယ္ေလးပဲရွိပါေသးတယ္။ အိမ္ကိုလာလည္တဲ႔ အမ်ိဳးေတြ၊ အသိေတြဆိုရင္ ဘယ္ကေျမးေလ …သူလည္း အိမ္ေထာင္က်သြားၿပီ။ အခုဘယ္ေရာက္ေနတာ။ ငါ႔ေျမးပီသ လိုက္ပံုကေတာ႔ေလ … ယူတဲ႔ေကာင္မေလးကလည္း ဆံပင္ရွည္ရွည္ေလးနဲ႔ ခ်စ္စရာေလး သိလား… ဘာျဖစ္တယ္၊ ညာျဖစ္တယ္ေပါ႔ေလ။ အဲဒီလိုကို ဂုဏ္ယူတတ္တာပါ။ ကြၽန္ေတာ္ ၁၀ တန္းေျဖခါနီးအခ်ိန္မွာပဲ ကြၽန္ေတာ္႔အဘြားဆံုးသြားပါတယ္။ အဘြားမဆံုးခင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ညီအစ္ကိုေတြကို မွာခဲ႔ေသးတယ္။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ အိမ္ေထာင္ျပဳရင္ အစ္ကိုေတြကို အတုယူပါ တဲ႔ေလ….<br />အဲဒီမွာစေတြ႔တာပဲဗ်ာ… ကြၽန္ေတာ္ ခ်စ္ရတဲ႔ သူမကဆံပင္တိုတိုနဲ႔ပဲ ေနတတ္တာေလ။ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ဆံပင္တိုတို ဂုတ္ေပၚ၀ဲက်႐ံုေလးထားတတ္တာ။ သူမနဲ႔ခ်စ္သူေတြ မျဖစ္ခင္ကတည္းက သူတို႔အိမ္ကို အ၀င္၊ အထြက္ရွိတယ္ေလ။ ကိုယ္ကခ်စ္ေနရတာဆိုေတာ႔ သူမကိုအၿမဲအကဲခတ္ေနရတာေပါ႔။ တစ္ေန႔ သူ႔အေမက သူ႔ကိုၾကည္႔ၿပီးေျပာတယ္။<br />သမီးရယ္…ဆံပင္ရွည္ရွည္ေလးထားပါလားဟင္… မိန္းကေလးဆိုတာ ဆံပင္ရွည္ရွည္ေလးနဲ႔မွ ၾကည္႔လို႔ေကာင္းၿပီး၊ အိေႁႏၵရွိတာသမီးရဲ႕ …<br />ဟာ…အေမကလည္း အိုက္ကအိုက္၊ ပူကပူနဲ႔ ဆံပင္ရွည္ႀကီးနဲ႔ မေနတတ္ပါဘူး။ ဆံပင္တိုနဲ႔ပဲ ေနတတ္တာ။ သမီးကိုဆံပင္ရွည္ထားဖို႔ မတိုက္တြန္းပါနဲ႔အေမရာ။<br />အသက္ႀကီးလာတဲ႔အခါၾကေတာ႔ ၾကည္႔လို႔မေကာင္းဘူး သမီးရဲ႕<br />စိတ္ခ်အေမေရ…အသက္ႀကီးလာတဲ႔အခါက်ရင္လည္း သမီးက တရုတ္မႀကီးေတြလို ဆံပင္တို တိုေလးနဲ႔ပဲေနမွာ…<br />သြားပါၿပီဗ်ာ… သူမရဲ႕ေျပာစကားကိုကြၽန္ေတာ္ၾကားရေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးကို စိတ္ပ်က္ သြားမိတယ္။ ေၾသာ္….ခက္ေခ်ၿပီ။ ဘယ္လိုလုပ္ရပါ႔ …<br />တစ္ရက္ ကြၽန္ေတာ္အျပင္ကေနျပန္လာတယ္။ အစ္မလတ္က ဆံပင္ရွည္ကိုေခါင္းဘီး နဲ႔ေသခ်ာဖီးေနတယ္။ ၿပီးေတာ႔ ဗူးေလးတစ္ဗူးထဲက အရည္ေတြကိုလက္ထဲထည္႔ ၿပီးေတာ႔ ဆံပင္ကိုလိမ္းေနတယ္။ အုန္းဆီလည္းမဟုတ္ဘူး အညိဳေရာင္အရည္ေတြ။<br />အစ္မလတ္ …အဲဒါဘာအရည္ေတြလည္း ဟင္…<br />အဲဒါလား …လက္ဖက္အဆီေတြ ငါ႔ေမာင္ရဲ႕ … ဆံပင္ကို မွန္မွန္လိမ္းရင္ နက္ေမွာင္လာတယ္ ေလ…အဘြားကေျပာတာ… အခုလိုညပိုင္းအိပ္ခါနီးအခ်ိန္မွာ လက္ဖက္အဆီကိုလိမ္း၊ ေနာက္ ေန႔ တေယာ္ကင္မြန္း၊ ေထာ္လပတ္႐ြက္ ေတြနဲ႔ေခါင္းေလွ်ာ္လိုက္ရင္ ဆံပင္လည္းသန္တယ္… ပိုၿပီးေတာ႔လည္း နက္ေမွာင္တယ္ ငါ႔ေမာင္ရဲ႕တဲ႔ …ေၾသာ္ ..ေၾသာ္လို႔ ေရ႐ြတ္မိပါတယ္။<br />ဘယ္လိုပဲတားတား ႏွလံုးသားက မရပါဘူး။ သူဆံပင္တိုတာနဲ႔ပဲ မခ်စ္ရေတာ႔ဘူးတဲ႔ လား။ မိန္းမေကာင္း၊ မိန္မျမတ္ရဲ႕ အဂၤါရပ္ေတြထဲမွာ ဆံပင္ရဲ႕ေကာင္းျခင္းဆိုတာ ပါတယ္တဲ႔။ မတတ္ႏိုင္ဘူး။ ခ်စ္ေနေတာ႔လည္း အျပစ္ကမျမင္ႏိုင္ဘူးေလ။ ဆံပင္တုိေတာ႔လည္း ဘာျဖစ္ လည္း။ ေခတ္ဆိုတာကိုနားလည္ေပးရမယ္။ ဒီေလာက္ ပူအိုက္ေနတဲ႔ မႏၱေလးလိုရာသီဥတု မ်ိဳးမွာ ဆံပင္အရွည္ထားရမယ္ဆိုေတာ႔လည္း မလြယ္တဲ႔ကိစၥပဲေပါ႔။ အင္း …ခက္လိုက္တာ ခ်စ္ရသူရယ္… တစ္ခုေသာလရဲ႕ ဗုဒၶဟူးေန႔မွာ သူမကိုကြၽန္ေတာ္ ဖြင္႔ေျပာျဖစ္တယ္။ ဘ၀ တစ္သက္ တာလံုးအတြက္ဆိုေတာ႔ စဥ္းစားပါရေစဦးေပါ႔။ သိပ္မၾကာပါဘူး … တစ္ခုေသာလ ရဲ႕ တနလၤာ ေန႔မွာပဲ သူ႔ဆီက ခ်စ္အေျဖေလးရခဲ႔တယ္။ ေပ်ာ္လိုက္တာ… မေျပာပါနဲ႔ေတာ႔ ။<br />သူမနဲ႔ကြၽန္ေတာ္ ခ်စ္သူေတြျဖစ္ၿပီးတဲ႔ေနာက္မွာေတာ႔ သူ႔ကိုကြၽန္ေတာ္ ဆံပင္ရွည္ထားဖို႔ စည္း႐ံုးရပါေတာ႔တယ္။ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ဆံပင္တိုတိုေလးနဲ႔ ေနလာတဲ႔သူ႔ကို ကြၽန္ေတာ္ ဘယ္လိုစည္း႐ံုးရမွန္းမသိ။<br />ကြၽန္ေတာ္နဲ႔သူမ မႏၱေလး ဘုရားႀကီးကို သြားဖူးၾကတယ္။ ဘုရားဖူးၿပီးတာနဲ႔ ၿဂိဳလ္တိုင္ ဘုရားေတြမွာေရသပၸာယ္ျဖစ္ၾကတယ္။ ဆံပင္ရွည္ရွည္နဲ႔ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္က ကြၽန္ေတာ္တို႔ ၿဂိဳလ္တိုင္အနားမွာလာၿပီး ေရသပၸာယ္တယ္။ ဆံပင္က ခါးေလာက္ထိရွည္ၿပီး ဆံပင္အံုကလည္းထူေတာ႔ ၾကည္႔ရတာ အိေႁႏၵရွိတာေပါ႔။ သူရဲ႕လက္ကေလးကို ကိုင္ၿပီး ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ စကားစမိတယ္ …<br />မ … မရဲ႕မ်က္ႏွာေလးကေလ ဆံပင္ရွည္ရွည္ေလးနဲ႔သာဆိုရင္ပိုၿပီး ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းမယ္ ထင္တယ္ေနာ္။ ဆံပင္ရွည္ေလးထားၾကည္႔ပါလား ဟင္။<br />ဟာ…မထားခ်င္ပါဘူး…အရင္ကတည္းက ဆံပင္တိုတိုေလးနဲ႔ ေနတတ္တယ္ဆိုတာ သိရဲ႕သား နဲ႔ …မထားခ်င္ပါဘူး ေမာင္ ရာ။<br />ဒုတိယအႀကိမ္ ကြၽန္ေတာ္ ထပ္ႀကိဳးစားၾကည္႔တယ္။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုေတာ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ မ်ိဳး႐ိုးစဥ္ဆက္ အေဒၚေတြ၊ အစ္မေတြ၊ မရီးေတြ အားလံုး ဆံပင္ရွည္ေလးေတြ နဲ႔ ယဥ္ယဥ္ေလးေနထိုင္တတ္တဲ႔အေၾကာင္း၊ ဆံပင္ရွည္ေလးေတြကို ဘယ္လိုတန္ဘိုးထား တတ္တယ္ဆိုတဲ႔အေၾကာင္းေလးေတြကို ခ်စ္သူကိုေျပာျပမိတယ္။ ၿငိမ္ၿငိမ္ကေလးနားေထာင္ ၿပီး ကြၽန္ေတာ္႔ကို ေမးပါေတာ႔တယ္။<br />ေမာင္ က မ ဆံပင္ရွည္မထားရင္ မခ်စ္ေတာ႔ဘူးလားဟင္ …တဲ႔။<br />အဲဒီလိုလဲ မဟုတ္ဘူးေလ။ ေမာင္ က ျဖစ္ေစခ်င္တာကို တိုက္တြန္းတာပါ။ ဆံပင္အတိုေလးနဲ႔ ဆိုရင္လည္း ခ်စ္မွာပဲ။ ဘာမွမျဖစ္ဘူး ... ေနာ္ … မ …<br />ဘယ္လိုစည္း႐ံုးရပါ႔မလဲ။ ဒီလိုနဲ႔ သူ မဟာသိပၸံဘြဲ႔ယူရမယ္႔ေန႔ကိုေရာက္လာတယ္။ ထံုစံအတိုင္း မိုးကုတ္ေပါက္ေပါက္မွာ မိတ္ကပ္လိမ္းပါေရာ။ မဟာဘြဲ႔ယူမွာဆိုေတာ႔ ဆံထံုးနဲ႔မွ အဆင္ေျပမွာေလ။ ဆံပင္ကတိုေနတဲ႔အခါၾကေတာ႔ ဆံထံုးအတုလုပ္ၿပီး ေနာက္ကဆံပင္ေတြ ကိုအေပၚကိုသပ္တင္တဲ႔အခါမွာ ေကာ္ေတြမ်ားမ်ားသံုးရပါေလေရာ။ သူမက အဲဒီေကာ္ေရေတြ ျဖန္းၿပီး ဆံပင္ေတြကို အေပၚသပ္တင္လိုက္တဲ႔အခါ ေခါင္းမူးေတာ႔တာပါပဲ။ ဘယ္လိုဆိုင္လဲ ေတာ႔ မသိဘူး။ စိတ္ေၾကာင္႔ထင္ပါရဲ႕။ သူအဲဒီလိုျဖစ္တဲ႔အခါ ကြၽန္ေတာ္႔အတြက္ ေျပာဖို႔အခြင္႔ အလမ္းပြင္႔လာပါတယ္။<br />အဲဒါေၾကာင္႔ မကိုေမာင္ ေျပာတာေပါ႔ …ဆံပင္အရွည္ေလးနဲ႔သာဆိုရင္ ဘာေကာ္မွသံုး စရာလိုမွာ မဟုတ္ဘူး အသားေလးအေပၚကို သပ္တင္လိုက္႐ံုပဲေလ … ဟုတ္ဘူးလား …<br />ဘြဲ႔ယူအခမ္းအနားၿပီးတဲ႔အထိ လက္ထဲမွာ ႐ႈေဆးဘူးေလးနဲ႔ ေခါင္းမူးတာကိုေျဖေဖ်ာက္ေနတဲ႔ သူမကိုၾကည္႔ၿပီး ကြၽန္ေတာ္ သက္ျပင္းမသိမသာေလးခ်မိတယ္။<br />အျဖဴ၊ အနီ၊ အ၀ါ အေရာင္ေတြရွိတဲ႔ ႏွင္းဆီခင္းထဲကို ကြၽန္ေတာ္ေရာက္ေနတယ္။ လက္ထဲမွာလည္း ကပ္ေၾကးတလက္ ကိုင္ၿပီးအပြင္႔လွတဲ႔ပန္းေတြကိုခူးေနမိတယ္။ ခူးၿပီးတဲ႔ ပန္းေတြကို လက္ဆြဲျခင္းေလးထဲကို အစီအရီထည္႔ေနတုန္း …<br />အဲဒီပန္းေတြက မ အတြက္ ခူးေနတာလား ဟင္…<br />႐ုတ္တရက္ ၾကားလိုက္တဲ႔ အသံေၾကာင္႔ ကြၽန္ေတာ္ ဟိုဟုိဒီဒီ ရွာၾကည္႔မိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ အျဖဴ နဲ႔ လိေမၼာ္စပ္ထားတဲ႔ ပါတိတ္၀တ္စံုေလးနဲ႔ ခါးထိရွည္လ်ားၿပီး နက္ေမွာင္တဲ႔ ဆံေကသာေတြနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္႔ဘက္ကို ေက်ာ ေပးထားတဲ႔ သူမကိုေတြ႕လိုက္ ရတယ္။ ပန္းေတြထည္႔ထားတဲ႔ ျခင္းေလးကိုကိုင္ၿပီး သူမဆီကို ကြၽန္ေတာ္ ေျပးသြားမိတယ္။<br />ရွည္လ်ားလွတဲ႔ဆံေကသာေတြၾကားထဲမွာ မ်က္ႏွာတစ္ျခမ္းကဖံုးကြယ္ေနတယ္။<br />ေမာင္ … ဘာၾကည္႔ေနတာလဲ … မ ကိုပန္းေတြ ပန္ေပးေလ …<br />သနပ္ခါးေရက်ဲေလးလိမ္းထားၿပီး ရွက္ၿပံဳးကေလးနဲ႔ သူမထပ္ေျပာလာေတာ႔မွ ပန္းျခင္းထဲက ပန္းေတြအားလံုး သူမေခါင္းေပၚမွာ ေ၀ေနေအာင္ကို ပန္ေပးလိုက္တယ္။ ပန္းေတြလည္း ပန္ေပးၿပီးေရာ… ကြၽန္ေတာ္႔ကိုတြန္းလႊတ္ၿပီး သူမ အေ၀းကိုထြက္ေျပးသြားေတာ႔တယ္။<br />ထြက္ေျပးသြားတဲ႔ အရွိန္နဲ႔အတူ ေလထဲမွာလြင္႔ေျမာသြားတဲ႔ ခ်စ္သူရဲ႕ ဆံႏြယ္စ ေလးေတြကို အေ၀းကေန ၾကည္႕ၿပီး … မ ….လို႔ ေအာ္ေခၚရင္း ကြၽန္ေတာ္ အိပ္ယာကေန လန္႔ႏိုးလာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ အိပ္မက္ မက္ေနတာကိုး။ ေခါင္းအံုးေလးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဖက္ထားရင္း အိပ္မက္ထဲက ခ်စ္သူရဲ႕ပံုရိပ္ေလးကို ျမင္ေယာင္ၾကည္႔ေနမိေတာ႔တယ္။<br />ေနာက္ေန႔မနက္မွာေတာ႔ ကြၽန္ေတာ္႔ရဲ႕ အိပ္မက္အေၾကာင္းကို သူ႔ကိုေျပာျပျဖစ္တယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ ဆံပင္ရွည္ရွည္ေလးနဲ႔ မ က ဘယ္လိုယဥ္တယ္ ဆိုတဲ႔အေၾကာင္း၊ ဘယ္ ေလာက္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္ဆိုတဲ႔ အေၾကာင္း၊ ပန္းေတြပန္ထားတဲ႔ မရဲ႕ပံုရိပ္ကိုအခုထိဆြဲေန တယ္ဆိုတဲ႔အေၾကာင္းေလးေတြ ေျပာျပလိုက္ေတာ႔ … သူ႔ရဲ႕မ်က္ႏွာမွာ ေလးနက္တဲ႔ပံုစံျဖစ္ သြားတယ္။ ဂုတ္ေပၚ၀ဲက်ေနတဲ႔ ခ်စ္သူရဲ႕ ဆံႏြယ္ေလးေတြကို ကိုင္ၾကည္႔ရင္း … ခ်စ္သူရယ္… ဆံႏြယ္ရွည္ေလးထားပါေနာ္လို႔ စိတ္ ထဲကေနေျပာေနမိတယ္။ ဘာမွမၾကာလိုက္ပါဘူး ေနာက္ ရက္လည္းက်ေရာ သူမက ဆံပင္ေတြထပ္ၫွပ္ျပစ္လိုက္တယ္။ ေတြ႔ေနက်အေအးဆိုင္းေလး မွာသူမအလာကိုေစာင္႔ရင္း ကြၽန္ေတာ္ နာရီေလးတစ္ၾကည္႔ၾကည္႔လုပ္ေနမိတယ္။ ဆိုင္ေရွ႕ကို သူ႔ရဲ႕ဆိုင္ကယ္ေလးေရာက္အလာ၊ ဆိုင္ကယ္ဦးထုပ္ေလးကိုခြၽတ္လိုက္တဲ႔အခ်ိန္က်မွ ကြၽန္ေတာ္ သတိထားမိတာပါ။ ကြၽန္ေတာ္႔ရဲ႕ စည္း႐ံုးသိမ္းသြင္းေရး ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေလး တစစီ အရည္ေပ်ာ္သြားသလို၊ အဲဒီေနာက္ပိုင္း သူမ ကိုဆံပင္ရွည္ထားဖို႔ ကြၽန္ေတာ္ ဘယ္ေတာ႔မွ မတိုက္တြန္းေတာ႔ပါဘူး။ အဲဒီအတြက္ သူမအေပၚထားရွိတဲ႔ ကြၽန္ေတာ္႔ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြ ဟာ ေလ်ာ႔နည္းသြားျခင္း မရွိပါဘူး။ ကိုယ္႔ခ်စ္သူကို ကိုယ္႔မိသားစု၊ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ကိုက္ညီ ေအာင္ ႐ိုး႐ိုး ယဥ္ယဥ္ေလးနဲ႔ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ႔ သေဘာနဲ႔ ဆံရွည္ေလးထားဖို႔တိုက္တြန္းၾကည္႔ တာပါ။ သူကလည္း ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ဆံပင္အတိုေလးနဲ႔ ေနလာခဲ႔သူဆိုေတာ႔လည္း အခက္သားလား။<br />ကြၽန္ေတာ္ ႏုိင္ငံျခားကို ပညာေတာ္သင္သြားဖို႔ ေ႐ြးခ်ယ္ျခင္းခံရတယ္။ လိုအပ္တဲ႔ ျပင္ဆင္မႈေတြအတြက္ ၆ လတာစခန္းသြင္းၿပီး အခ်ိန္ယူတယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ ေဆးစစ္၊ ၀င္ခြင္႔ စာေမးပြဲေတြေျဖနဲ႔ ၉ လတာၾကာခဲ႔တယ္။ ဒီၾကားထဲ သူနဲ႔ ေတြ႔လိုက္၊ မေတြ႔လိုက္ပါပဲ။ အားလံုး ျပင္ဆင္ၿပီးတဲ႔ ေနာက္မွာေတာ႔ ကြၽန္ေတာ္ ဒီကို ပညာေတာ္သင္ေရာက္လာခဲ႔တယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ပညာသင္ရတဲ႔ေက်ာင္းက ဒီႏိုင္ငံႀကီးရဲ႕ နယ္ၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕မွာပါ။ ဆက္သြယ္မႈ အနည္းငယ္ ခဲယဥ္းတယ္။ ေရာက္ေရာက္ျခင္းမွာပဲ ကြၽန္ေတာ္စာေတြထဲကို စိတ္ေတြႏွစ္ထားလိုက္တယ္။ သူမကို အရမ္းသတိရတယ္။ ဆက္သြယ္မႈတစ္ခုခု လုပ္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ္႔ စေရာက္ခါစမွာ ဘာဆိုဘာမွ မလုပ္တတ္၊ မကိုင္တတ္နဲ႔ဆိုေတာ႔ ဆက္သြယ္ေရး ခဲယဥ္းသလိုျဖစ္ေနခဲ႔တယ္။ ေရာက္ၿပီး Semester တစ္ခုၿပီးဆံုးတဲ႔အခ်ိန္မွာေတာ႔ သူမဆီကိုကြၽန္ေတာ္ စာတစ္ေစာင္ေရး ျဖစ္တယ္။ မ မရွိတဲ႔ေန႔ရက္ေတြအတြက္ လြမ္းရတဲ႔ အေၾကာင္းေတြေပါ႔။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြ ေက်ာ္လြန္ၿပီး Semester တစ္ခုျပန္စတက္ရတယ္။ ေက်ာင္းဖြင္႔ၿပီး တစ္လေလာက္အၾကာမွာပဲ သူမ ဆီကေန စာတစ္ေစာင္ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္က မ မရွိတဲ႔ေန႔ရက္ေတြအတြက္ လြမ္းရတဲ႔ အေၾကာင္းေတြေရးဖြဲ႔ထားသလို၊ သူကလည္း ေမာင္႔အနားရွိေနမွာ မ ပါတဲ႔။ စာေလး ရဲ႕အဆံုးမွာ P.S ဆိုၿပီး ………..<br />ေမာင္ ….. မ ဆံပင္ရွည္ထားေနၿပီေနာ္ …တဲ႔ ။<br />ကြၽန္ေတာ္ အရမ္းကုိေပ်ာ္သြားတယ္ဗ်ာ။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ အခ်စ္စိတ္ဟာ အရမ္းကိုဆန္းၾကယ္ တာပဲေနာ္။ အဲဒီညမွာပဲ ကြၽန္ေတာ္ အိပ္မက္ေလးတစ္ခုျပန္မက္တယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာေလ ခ်စ္သူရဲ႕ ဆံေကသာေတြအေပၚမွာ ပန္းေတြပန္ေပးေနတယ္တဲ႔ေလ … အေ၀းတစ္ေနရာကေန ခ်စ္သူကို ျမင္ခ်င္ေတြ႔ခ်င္စိတ္က ကြၽန္ေတာ္႔ကိုအရမ္းလႊမ္းမိုးထားပါတယ္။ သူမရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြ ကိုလည္း စိတ္ကူးထဲမွာ အမ်ိဳးမ်ိဳးပံုေဖာ္ၾကည္႔ေနမိတယ္။<br />လြမ္းတယ္ …… လြမ္းတယ္ခ်စ္သူရယ္ …..<br />အခ်ိန္ေတြကုန္ဆံုးၿပီး ပညာသင္ႏွစ္တစ္ခုရဲ႕ ေနာက္ဆံုး Semester ကိုေျဖဆိုၿပီးတဲ႔အခ်ိန္မွာ ေတာ႔ နယ္ၿမိဳ႕ေက်ာင္းေလးကေန ဒီၿမိဳ႕ကိုေျပာင္းလာၿပီး က်န္ရွိတဲ႔အပိုင္းေတြကိုဆက္လက္ သင္ယူၾကရတယ္။ အဲဒီမွာပဲ အင္တာနက္ဆိုတာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ စတင္ရင္ႏွီးခဲ႔တယ္။ သူမနဲ႔ အတူ အင္တာနက္ကေန စကားေျပာႏိုင္ဖို႔အတြက္ အမ်ိဳးမ်ိဳးႀကိဳးစားတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ေတာ႔ မႏၱေလး အင္တာနက္ဆိုက္ဘာတစ္ခုရဲ႕ အကူအညီနဲ႔ သူမနဲ႔အတူ စကားေျပာမယ္႔ ေန႔ရက္ေတြကို ခ်ိန္းဆိုလိုက္တယ္။ မနက္ျဖန္ဆိုရင္ ခ်စ္သူရဲ႕ အသံနဲ႔ ခ်စ္သူရဲ႕ပံုရိပ္ေတြကို ျမင္ေတြ႔ရေတာ႔မယ္။ ညကတည္းက ကြၽန္ေတာ္႔ရဲ႕ ကြန္ပ်ဴတာမွာ Skype, Googletalk, VZO အားလံုး Install လုပ္ထားလိုက္တယ္။ ခ်စ္သူရဲ႕ ပံုရိပ္ကိုဖမ္းယူေပးမယ္႔ Webcam ကိုလည္း ခြၽတ္ေခ်ာ္မႈမရွိရေအာင္ အတန္တန္းစိစစ္ၿပီးတဲ႔အခ်ိန္မွာေတာ႔ ကုတင္ေပၚမွာ ခဏလွဲေနမိ တယ္။ မ်က္ႏွာက်က္ကနံရံမွာ ခ်စ္သူကိုျမင္ေတြ႕ေနရတယ္။ ရွက္ၿပံဳးေလး ၿပံဳးျပၿပီး၊ ကြၽန္ေတာ္႔ ကို ၾကည္႔ေနေလရဲ႕ …<br />အျပင္မွာႏွင္းေတြေ၀ေနတယ္။ ခ်မ္းစိမ္္႔တဲ႔ ရာသီဥတုေၾကာင္႔ အေႏြးထည္အပါးတစ္ ထည္၀တ္ၿပီး ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာထိုင္လုိက္တယ္။ ခ်စ္သူနဲ႔ခ်ိန္းဆိုထားတဲ႔ ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ ေရာက္ေတာ႔မယ္ေလ။ Skype, Googletalk, VZO အားလံုးကိုဖြင္႔လိုက္တယ္။ သူမအတြက္ ျပဳလုပ္ထားတဲ႔ nick name ေလးေတြ စိမ္းလာမယ္႔အခ်ိန္ကိုေစာင္႔ေနလိုက္တယ္။ ပထမဦးဆံုး Googletalk မွာ သူမရဲ႕ nick name ေလးစိမ္းလာတယ္။ ဆိုက္ဘာကညီမေလးက Webcam ပါၾကည္႔လို႔ရေအာင္ Skype ကေနေခၚေပးပါလုိ႔ေျပာလာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္႔ဘက္ကေန သူမရဲ႕ nick name ေလးကို ေခၚဆိုလိုက္ေတာ႔ တီ……တီ……တီ ျမည္သံနဲ႔အတူ ကြၽန္ေတာ္႔ရဲ႕ရင္ ခုန္သံေတြကလည္း တဒိန္းဒိန္းနဲ႔ ခုန္ေနမိတယ္။ Connecting ဆိုတဲ႔ စာတန္းေလးအၿပီးမွာ ေတာ႔ Skype ရဲ႕ Videocam ကေနၿပီး ခ်စ္သူရဲ႕ ပံုရိပ္ေလးကို ျမင္ေတြ႔ရေတာ႔တယ္။ အျဖဴ ေရာင္ဆြယ္တာ အကၤ်ီေလး၀တ္ထားၿပီး၊ ပုခံုးေက်ာ္ေက်ာ္ေလး ၀ဲက်ေနတဲ႔ ဆံေကသာေတြနဲ႔ အတူ ခ်စ္သူရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြကို ကြၽန္ေတာ္ အင္တာနက္ကေနတစ္ဆင္႔ ျမင္ေတြ႔ခြင္႔ရလိုက္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္႔ရဲ႕ ညာဘက္လက္ေလးနဲ႔ သူရဲ႕ ဆံေကသာေတြကို ဖန္သားျပင္ေပၚကေနတစ္ဆင္႔ ကြၽန္ေတာ္ကိုင္ၾကည္႔ေနမိတယ္။ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး အလြမ္းစကားေတြ၊ သတိရေၾကာင္းေတြ ေျပာဆို ၿပီးတဲ႔ အခ်ိန္မွာေတာ႔ …<br />မ …. ေမာင္ နမ္းပါရေစေနာ္ လို႔ကြၽန္ေတာ္ခြင္႔ေတာင္းမိတယ္ … ခ်စ္သူက အလိုက္သိစြာပဲ မ်က္လံုးကေလးမွိတ္လို႔ ေခါင္းေလးေမာ႔လာတယ္ေလ။ ခ်စ္သူရဲ႕ ဆံႏြယ္ေတြၾကားထဲက သနပ္ခါးေရက်ဲေလးလိမ္းထားတဲ႔ ပါးျပင္ေပၚကို ဖန္သားျပင္ေပၚကေနတစ္ဆင္႔ အနမ္းေလး တစ္ပြင္႔လက္ေဆာင္ေပးလိုက္မိတယ္ …</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">" ယံုၾကည္ျခင္း မနက္ျဖန္"<br />စြယ္ေတာ္ရြက္လို<br />တစ္ရြက္ကိုတစ္ရြက္<br />လက္ျခင္းယွက္လို႔<br />ႏွစ္ကိုယ္႔တစ္စိတ္<br />ႏွစ္ရိပ္တစ္လႊာ<br />ႏွစ္မႊာအသည္း<br />အၿမဲတစ္ထပ္တည္းက်လို႔<br />ေ၀လည္းအတူ ေ၀ခ်င္တယ္<br />ေၾကြလည္းအတူ ေၾကြခ်င္တယ္ ( မ ရယ္ ) …<br /><br />ခ်စ္သူလက္ဆြဲ<br />ဘ၀တိုက္ပြဲကို<br />ရင္ဆိုင္ေက်ာ္လႊား<br />ခြန္အားအျပည္႔နဲ႔<br />ႀကိဳးစားေနသူမို႔<br />ဒီ ေမာင္ ျပန္အလာကို<br />လက္ေရခ်ိဳးလို႔<br />ေစာင္႔ေနပါေတာ႔ ( မ ရယ္ ) …<br /><br />မိုးစက္<br />4 . 9 . 2007 ( AM 2:16)<br /></span></span><span id="fullpost"><span style="color:blue;"><br /></span></span><span id="fullpost"><span style="color:blue;"></span></span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7084546639598995953-535302807249617931?l=moesatmin.blogspot.com' alt='' /></div>Moesatnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7084546639598995953.post-13892829388492675572007-08-30T01:59:00.000+04:002007-09-10T00:29:50.921+04:00<div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကြၽန္ေတာ္႔အစ္မ <a style="color: rgb(255, 0, 0);" href="http://moonthetpan.blogspot.com/">မမြန္း</a> ကလာ Tag ေတာ႔လည္း ေရးရတာေပါ႔။ မေရးခ်င္းေရးခ်င္နဲ႔ပါ။ အဲ … မဟုတ္ပါဘူး။ ေရးခ်င္ေနတာၾကာၿပီ။ ဘယ္သူမွ လာၿပီး Tag မလုပ္လို႔ ေစာင္႔ေနတာၾကာေပါ႔။<o:p></o:p><br />ဟိုတစ္ေန႔ကေတာင္စဥ္းစားမိေသး။ ေနာက္ ဘေလာဒ္႔တစ္ခုထပ္လုပ္ၿပီး ကုိယ္႔ဘာသာကို Tag လုပ္ရင္ေကာင္းမလာလို႔ေလ… :D<o:p></o:p></span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">စေရးေတာ႔မယ္ဗ်ာ…</span><o:p></o:p><br /></span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span id="fullpost"><span style="color: blue;"><span id="fullpost"></span></span><br /></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span id="fullpost"><span id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">၁။ </span><a href="http://moesatmin.blogspot.com/2007/06/gladiator.html"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Gladiator</span></a> <o:p style="color: rgb(51, 51, 255);"></o:p></span></span></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ကြၽန္ေတာ္႔ရဲ႕ ဒုတိယေျမာက္တင္ျဖစ္တဲ႔ပို႔စ္ေလးပါ။ ဇာတ္ကားထဲက စစ္သူႀကီး မက္စ္စီမက္ ရဲ႕အေျဖစကားကိုသေဘာၾကလို႔။ ေပ်ာ္ရမွာမေနရ၊ ေတာ္ရာမွာေနရတဲ႔ လူေတြအ တြက္ကိုယ္႔မိသားစု၊ ကိုယ္ ခ်စ္ခင္ရတဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ခြဲခြာေနရတဲ႔ ရက္ေတြကိုအတိအက် မွတ္ထားတတ္တယ္ဆိုတာကို သိလိုက္ရလို႔ပါ။ အ႐ြယ္ေရာက္တဲ႔အခ်ိန္ကစၿပီး မိသားစုနဲ႔ေ၀း ရာကိုပဲ ေရာက္ေနတဲ႔ကြၽန္ေတာ္႔ခံစားခ်က္ေတြကို ေရးထားလို႔ ။ ကိုရန္ေအာင္ကေတာင္ <o:p></o:p>Comment ေပးသြားေသးတယ္…<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p>၂။ <a href="http://moesatmin.blogspot.com/2007/06/nicotine.html"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ကြၽန္ေတာ္ ေဆးလိပ္ရဲ႕ေက်းကြၽန္</span></a><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>က်န္းမာေရးအသိေပး<span style=""> </span>ပို႔စ္ေလးေပါ႔။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေဆးလိပ္ကိုေသာက္ လိုက္၊ ျဖတ္လိုက္နဲ႔ျဖစ္ေနတယ္။ ေဆးလိပ္ျဖတ္လိုက္ေတာ႔လည္း ငူငူငိုင္ငိုင္နဲ႔ မေနတတ္သလို ျဖစ္ေနတယ္လို႔ လာၿပီးရင္ဖြင္႔တာနဲ႔ေရးျဖစ္တာပါ။ ကြၽန္ေတာ္လည္းေဆးလိပ္ကို ေသာက္ လိုက္၊ ျဖတ္လိုက္နဲ႔ျဖစ္ခဲ႔ဘူးပါတယ္။ ၂ ရက္တစ္ခါေလာက္အမိႈက္ပံုးထဲကိုသြားပစ္ရတဲ႔ ေဆး လိပ္တိုေတြကိုၾကည္႔ရင္း ကိုယ္႔ကိုယ္ကို က်န္းမာေရးအျမင္ေလးတစ္ခု၀င္လာလို႔ ယတိျပတ္ကို ျဖတ္ပစ္လိုက္ပါတယ္။ ( ခ်စ္သူက ေမာင္ ေဆးလိပ္ေတြေသာက္ေနရင္ ခ်စ္ေတာ႔ဘူးေနာ္လို႔ ဆိုလို႔ )။ ကြၽန္ေတာ္႔လိုဘဲ <span style=""> </span>ညီအစ္ကိုေတြ ေဆးလိပ္ျပတ္ေစခ်င္လို႔။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p>၃။<a href="http://moesatmin.blogspot.com/2007/07/blog-post.html"> <span style="color: rgb(255, 0, 0);">အာဇာနည္ေန႔ႏွင္႔ေက်ာင္းသားဘ၀အမွတ္တရ</span></a><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>တကယ္႔ကိုအမွတ္တရပါ။ ကြၽန္ေတာ္အခ်စ္ဆံုး ဆရာမကိုသတိတရနဲ႔ေရးထားတဲ႔ပို႔စ္ ေလး … ကြၽန္ေတာ္ေက်ာင္းသားဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး ဆုေပးပြဲကိုတက္ေရာက္ဘူးတဲ႔ အမွတ္ တရေလးပါ။ <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p>၄။ <a href="http://moesatmin.blogspot.com/2007/07/blog-post_24.html"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">မိုးပံုျပင္</span></a><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ကြၽန္ေတာ္႔ေက်ာင္းသားဘ၀ရဲ႕ တကယ္႔အျဖစ္အပ်က္ေလးကိုအေျခခံၿပီး၊ စိတ္ကူးနဲ႔ပံု ေဖာ္ထားတဲ႔ ပို႔စ္ေလးပါ။ အဲဒီပုိ႔စ္ေလးေရးတုန္းကဆိုရင္ေလ… ေက်ာင္းသားဘ၀ကိုျပန္ေရာက္ သြားသလိုကိုခံစားရတာပါ။ ပံုရိပ္ေတြဆိုရင္ မေန႔တေန႔ကလိုပဲအားလံုးကိုျမင္ေယာင္ေနမိတာ။ ႀကိဳက္တယ္။<span style=""> </span>အရမ္း … အရမ္းကိုႀကိဳက္တယ္။ အဲဒီအထဲမွာေရးထားတဲ႔ ကဗ်ာေလးဆို တကယ္ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းကေရးထားၿပီး၊ လြယ္အိတ္ထဲကိုတကယ္ထည္႔ခဲ႔တာ… ဟဲ…ဟဲ<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">၅။ <a href="http://moesatmin.blogspot.com/2007/08/blog-post.html"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ယမကာလုလင္တစ္ေယာက္အေၾကာင္း</span></a><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ဟဲ…ဟဲ အႀကိဳက္ဆံုးပဲ။ ျငင္းပယ္ရခက္တဲ႔ လူမႈနယ္ပယ္ထဲက႐ုန္းမထြက္ႏိုင္တဲ႔ လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္အေၾကာင္းေရးထားတာပါ။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ကြၽန္ေတာ္႔ကို ယမကာလုလင္လုိ႔ထင္ေနၾကလို႔ ေတာ္ေတာ္ေလးေျပာယူရတယ္။ မဟုတ္ဘူးလားလို႔ေမးေတာ႔ လည္း မျငင္းလိုက္ပါဘူး …<span style=""> </span></span></p><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္ထပ္ ကြၽန္ေတာ္ Tag ခ်င္တဲ႔သူေတြကေတာ႔ ...</span></p><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">၁။ ခ်စ္တဲ႔အႏုပညာနဲ႔ ေလာကႀကီးအတြက္ သဲတစ္ပြင္႔ျဖစ္ခ်င္သူ <a href="http://healtheducation-thiha.blogspot.com/"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ကိုစိုးသီဟ</span></a></span></p><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">၂။ သူ႔ကိုလာမ Tag လို႔စိတ္ေကာက္ေနတဲ႔ <a href="http://ywetwar.blogspot.com/"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">႐ြက္၀ါ</span></a></span></p><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">၃။ ကဗ်ာေတြအေရးေကာင္းတဲ႔ ညီေလး <a href="http://www.lovercreator.blogspot.com/"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေမာင္ႏိုင္</span></a></span></p><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ကြၽန္ေတာ္႔ကိုတကယ္ခင္မင္တယ္ဆိုရင္ေတာ႔ အား...အား...မအား အား ေရးပါၾကပါလို႔ ...<br /></span></p><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p>အၿမဲ႐ႊင္လန္းတက္ၾကြစြာရွိေနပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳလွ်က္….<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိုးစက္<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">30 . 8 . 2007 ( AM 1:58)</span></span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span id="fullpost"><span style="color: blue;"></span></span></span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span id="fullpost"><span style="color:blue;"><br /></span></span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span id="fullpost"><span style="color:blue;"></span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7084546639598995953-1389282938849267557?l=moesatmin.blogspot.com' alt='' /></div>Moesatnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7084546639598995953.post-58248749934479528922007-08-24T02:59:00.000+04:002007-08-28T15:15:05.418+04:00<p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>သူငယ္ခ်င္း ခ်ီးယားဒ္… မင္းႏိုင္ငံျခားမွာ ေက်ာင္းသြားတက္ေတာ႔မွာဆိုေတာ႔ ဂုဏ္ျပဳ တာပါကြာ… ေအး…ေသာက္ကြာ…သူငယ္ခ်င္း ….<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ခြက္ကို ကိုင္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္ေသာက္ခ်လိုက္တယ္။ ယမကာဆိုတာနဲ႔ သိပ္ၿပီးအကြၽမ္းတ ၀င္မရွိလို႔ထင္တယ္။ လည္ေခ်ာင္းထဲကို ပူၿပီးဆင္းသြားတာပဲ။ တကယ္ေတာ႔စိတ္ထဲကေနကို မေသာက္ခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေတြဆိုတဲ႔ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာတင္ စိတ္က အလိုလိုရင္း ေသာက္မိရဲ႕သားျဖစ္သြားတယ္။ ဒါေနာက္ဆံုးပါပဲကြာ။ ဟိုေရာက္ရင္ ေတာ႔ လံုး၀ ကိုမေသာက္ေတာ႔ဘူးလို႔ ခြက္ကို ၾကည္႔ရင္း ကြၽန္ေတာ္ သက္ျပင္းမသိမသာခ်မိ တယ္။</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><span id="fullpost"><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ဒီကို ေရာက္လာတယ္။ ႏိုင္ငံျခားဆိုတဲ႔အတိုင္း အားလံုးဟာ အသစ္အဆန္းေတြခ်ည္းပဲ မ်က္စိသူငယ္၊ နားသူငယ္နဲ႔ေပါ႔။ ေက်ာင္းက တာ၀န္ရွိတဲ႔လူေတြလာႀကိဳၾကတယ္။ တစ္ေျမျခား မွာ ျမန္မာေတြကို ေတြ႔လိုက္၊ ျမင္လိုက္ရေတာ႔ စိတ္အားေတြတက္သြားမိတယ္။ ကိုယ္႔ေရွ႕မွာ ႏိုင္ငံျခားသားေတြနဲ႔စကားေတြေျပာေနလိုက္တာမ်ား မႊတ္ေနတာပဲ။ သူတို႔ကိုၾကည္႔ၿပီး အားက် မိတယ္။ အေဆာင္ကိုလည္း ေရာက္ေရာ… ႏွစ္ေယာက္ကို တစ္ခန္းေနရတယ္။ ေနရမယ္႔ အခန္းမွာ ပစၥည္းေတြကိုစနစ္တက်ေလး ထား၊ သန္႔ရွင္းေရးေလးလုပ္ေနတုန္း၊ အစ္ကိုတစ္ ေယာက္ ေယာက္လာတယ္။ ညီေလးတို႔ ထမင္းစားရေအာင္ လာေခၚတာ။ ေရခ်ိဳးၿပီးတာနဲ႔ အခန္း နံပါတ္( --- ) ကိုလာခဲ႔ေနာ္။ ဟုတ္ကဲ႔အစ္ကို … ေရျမန္ျမန္ခ်ိဳးၿပီး ထမင္းသြားစားတယ္။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထမင္း၊ ဟင္းေတြက ျပင္ထားတာရွယ္ပဲ၊ ေအး ..ညီေလး ထိုင္ကြာ၊ ထမင္းမစားခင္ နည္းနည္း ေလးခ်လိုက္ရေအာင္ …ေျပာေျပာဆိုဆိုပဲ ေရခဲေသတၱာထဲကေန ပုလင္းတစ္လံုးထုတ္လိုက္ တယ္။ ေၾသာ္…ခက္ေခ်ၿပီ။ ဒီကိုေရာက္ရင္ေတာ႔ မေသာက္ေတာ႔ဘူးလို႔စိတ္က ဆံုးျဖတ္ထား ပါတယ္။ မေသာက္ဘူးလို႔ေျပာျပန္ရင္လည္း First Greeting မွာ ေကာင္းပါ႔မလား။ ျငင္းေတာ႔ ျငင္းၾကည္႔မယ္ကြာ။ <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကြၽန္ေတာ္ မေသာက္တတ္ဘူး အစ္ကို … <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဟ…ဟုတ္လား…ညီေလးက ဘုရားေတြ၊ ဘာေတြမွာ လွဴထားလို႔လား…<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီလိုေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူးအစ္ကို …<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒါဆို လုပ္စမ္းပါကြာ… ဒီယမကာက ဒီမွာပဲေသာက္ရတာကြ.. အမ်ားႀကီး မဟုတ္ပါဘူး… စားေကာင္းေသာက္ေကာင္းေအာင္ေပါ႔ …<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီေလာက္ထိေျပာလာမွေတာ႔ ကိုယ္႔ဘက္က ျငင္းဆန္လို႔မေကာင္းေတာ႔၊ လူမႈေရးဆိုတာ လည္း ရွိေသးရဲ႕ေလ။ အဲဒါနဲ႔ပဲ ေရာက္တဲ႔ေန႔မွာပဲ ရီေ၀ေ၀ေလးနဲ႔ တစ္ညတာအခ်ိန္ေလးကို ျဖတ္သန္းလာမိတယ္။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ေဆးလိပ္ေတာ႔ ကြၽန္ေတာ္ေသာက္တယ္။ ကိုယ္႔ရဲ႕အေဖာ္ဆိုလို ဒီစီးကရက္ေလးေတြပဲ ရွိတာ၊ ေဆးလိပ္ေလးေသာက္ေနရင္းနဲ႔ စာအေၾကာင္း၊ ဟုိအေၾကာင္း၊ ဒီအေၾကာင္းစဥ္းစား လိုက္ျပန္ရင္ကို အေတြးကေလးေတြကပဲ ဆန္းသစ္ေနသလိုလို၊ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ကဗ်ာဆန္တဲ႔ အေတြးေတြနဲ႔ စီးကရက္ေလးေတြကို ေသာက္ျဖစ္တယ္။ ဒီမွာက ျမန္မာျပည္မွာလို မဟုတ္ပဲ ေစ်းလည္းသက္သာ၊ အလြယ္တကူကလည္း ရေနတယ္ေလ။ ျမတ္ဘုရားေဟာတဲ႔ ကံငါးပါး ထဲမွာ စီးကရက္ဆိုတာမပါဘူးဆိုေတာ႔ စီးကရက္ကိုပိုလို႔ေသာက္ျဖစ္ လာတယ္။ <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ေက်ာင္းစတက္တယ္။ ပထမဆံုးအေနနဲ႔ ဘာသာစကားအရင္ဆံုးသင္ရတယ္။ ေက်ာင္းစတက္ၿပီး ၁ လေလာက္ၾကာတဲ႔အထိ ယမကာကို မေသာက္ျဖစ္ဘူး။ မေသာက္ပဲလဲ ေန႔လို႔ရေနတာပဲေလ။ ဟုတ္ဘူးလား။ သိပ္မၾကာဘူး။ ဘာသာစကားသင္ေနတဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႔ထဲက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ေမြးေန႔ေရာက္လာတယ္။ ေမြးေန႔ပြဲကို ဘာသာစကား သင္တဲ႔ဆရာမနဲ႔အတူ လုပ္ခ်င္တယ္တဲ႔ေလ။ အဲဒါနဲ႔ ေရွ႕ကႀကိဳၿပီးေရာက္ေနတဲ႔ အစ္ကိုေတြ ကိုေမးၾကည္႔ရတယ္။ ေမြးေန႔ပြဲလုပ္မယ္ဆိုရင္ ရွန္ပိန္ေလာက္ေတာ႔ပါမွရမယ္တဲ႔ေလ။ အဲဒီလိုနဲ႔ ဆရာမ စာသင္ေနတဲ႔အခ်ိန္မွာပဲခြင္႔ေတာင္ၿပီး ေမြးေန႔ပြဲလုပ္ခ်င္တယ္လို႔ေျပာေတာ႔ ဆရာမက ခြင္႔ျပဳတယ္။ ခြက္ထဲကို ရွန္ပိန္ယမကာေတြထည္႔ေနတာၾကည္႔ၿပီး ျငင္းရင္ေကာင္းမလားလို႔စဥ္း စားၾကည္႔မိျပန္တယ္။ အားလံုးရဲ႕ေရွ႕ကခြက္ေတြထဲမွာ ရွန္ပိန္ေတြနဲ႔ျပည္႔ေနၿပီ။ ဆရာမေတာင္ ေသာက္ေသးတာ ကိုယ္ကျငင္းျပန္ရင္လည္း ကိုယ္႔ကိုတစ္မ်ိဳးျမင္သြားျပန္ရင္လည္းမေကာင္း ဘူးေပါ႔ေလ။ ဆရာမနဲ႔လည္း First Greeting ပဲဆိုတဲ႔ စိတ္နဲ႔ ရွန္ပိန္ေတြေသာက္ျဖစ္ျပန္ပါ တယ္။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>သိပ္မၾကာပါဘူး။ ေဆာင္းရာသီ၀င္လာတယ္။ ႏွင္းေတြၾကလာတယ္။ အပူပိုင္းရာသီက ေနေရာက္လာေတာ႔ ခ်က္ခ်င္းႀကီး ရာသီဥတုအေျပာင္းအလဲျဖစ္တဲ႔အခါမွာ မခံႏိုင္ဘူးျဖစ္သြား တယ္။ အဲဒီမွာတင္ေခ်ာင္းေတြ တဟြတ္ဟြတ္ဆိုးေတာ႔တာပဲ။ ေခ်ာင္းဆိုေပ်ာက္ေဆးေတြ ေသာက္တယ္။ ဘယ္လိုေသာက္ေသာက္ မသက္သာဘူး။ အဲဒီမွာတင္ အစ္ကိုႀကီးတစ္ ေယာက္ေရာက္လာၿပီး အႀကံဥာဏ္ေပးတယ္။ ကိုယ္လည္းအဲဒီလိုျဖစ္ဘူးတယ္ညီေလ။ ေဆး ဘယ္လိုေသာက္ေသာက္မသက္သာဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ တစ္ခြက္တစ္ဖလားေမာ႔လိုက္ တာပဲကိုယ္႔ညီေရ… ညီေလးလည္း ေမာ႔ၾကည္႔လိုက္ပါလား။ အဆုတ္ကိုအေအးပတ္သြားေတာ႔ အပူေလးေလာင္းေပးမွ အဆင္ေျပသြားမယ္ေလ။ ကိုယ္႔က်န္းမာေရးဆိုေတာ႔လည္း မျငင္းသာ ေတာ႔ဘူး။ လုပ္ၾကည္႔လိုက္လဲ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးေလ။ ေပ်ာက္သြားေတာ႔လည္း ကိုယ္႔အတြက္ အျမတ္ေပါ႔။ ဖန္ခြက္ထဲကိုထည္႔ေပးလာတဲ႔ အေရေတြကို ကုန္ေအာင္ေမာ႔ပစ္လိုက္တယ္။ ေရ ေသာက္မယ္လုပ္ေတာ႔ … မေသာက္နဲ႔ညီေလး …ဒါေလး ၀ါးလုိက္ … အစ္ကိုလွမ္းေပးတဲ႔ အားလူးေၾကာ္ေလးကို ၀ါးပစ္လိုက္တယ္။ ေနာက္တစ္ခြက္ထပ္ခ်ကြာ … ဒုတိယတစ္ခြက္ ထပ္ေမာ႔လိုက္တယ္။ သိပ္မၾကာဘူး …မ်က္ႏွာမွာ ပူတူတူ၊ ရွိန္းတိန္းတိန္းျဖစ္လာတယ္။ ေနာက္ဆံုးတစ္ခြက္ကြာ… တတိယတစ္ခြက္ကို ကြၽန္ေတာ္ေမာ႔ခ်လိုက္တယ္။ သိပ္မၾကာဘူး။ ကြၽန္ေတာ္အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ ေနာက္ေန႔မနက္ႏိုးလားေတာ႔ ေခ်ာင္းဆိုးတာ သိသိသာသာ ႀကီးကိုသက္သာသြားတယ္။ ယမကာ ရဲ႕ထိေရာက္မႈေတြေပါ႔ေနာ္….<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>အစ္ကိုတစ္ေယာက္ရဲ႕ေမြးေန႔ပါ။ ကြၽန္ေတာ္႔ကိုလာခဲ႔ဖို႔ေခၚတယ္။ ေမြးေန႔ပြဲကိုသြားရင္ ေသာက္ျဖစ္မယ္ဆိုတာသိတယ္။ မသြားခ်င္းဘူး။ ျငင္းရမွာလည္း အားနာတယ္။ ဘာလို႔လဲဆို ေတာ႔ ဒီမွာသြားလာေနထိုင္တာ၊ ပစၥည္ေတြ၀ယ္တာျခမ္းတာ အားလံုးသူပဲလိုက္ၿပီးကူညီေပး ေနတာဆိုေတာ႔ ကိုယ္႔အေနနဲ႔ျငင္းျပန္ရင္ မေကာင္းဘူးဆိုတာ စိတ္ထဲကေနသိေတာ႔ သိေန တယ္။ ကြၽန္ေတာ္႔ မ်က္ႏွာကိုၾကည္႔ၿပီး အစ္ကိုက အမ်ားႀကီးမေသာက္ႏိုင္ေတာင္ အစ္ကိုရဲ႕ ေမြးေန႔ကို ခ်ီးျမႇင္႔တဲ႔အေနနဲ႔ နည္းနည္းပါးပါးေပါ႔ကြာ။ ဒီေလာက္ထိေအာင္ေျပာလာမွေတာ႔ မျငင္းသာေတာ႔။ ေမြးေန႔ပြဲဆိုလို႔ ႀကီးႀကီးမားမား၊ ခမ္းခမ္းနားနားႀကီးေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္႔ အခန္းထဲမွာတင္ပဲ ကိုယ္ခင္မင္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြကိုေခၚၿပီးဧည္႔ခံတဲ႔သေဘာပါ။ <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ယမကာေလးက အထဲကို၀င္လာေတာ႔ စကားေျပာရတာ သြက္လာတယ္။ ေမြးေန႔ပြဲမွာတင္ ကိုယ္နဲ႔မသိတဲ႔သူေရာ၊ သိတဲ႔သူေရာ ကြၽန္ေတာ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္နဲ႔ စလိုက္၊ ေနာက္လိုက္နဲ႔ စကားေတြေရပတ္မ၀င္ေအာင္ ေျပာလိုက္မိတယ္။ ေသာက္ထားတဲ႔အ႐ွိန္ကေလးနဲ႔ဆိုေတာ႔ ေျပာလိုက္တဲ႔ စကားေတြအားလံုးက ဟာသရသေတြၾကည္႔ေျမာက္ေနတယ္ထင္ပါရဲ႕။ ေနာက္ ေန႔ၾကေတာ႔ ေတြ႔တဲ႔လူတိုင္းက ကြၽန္ေတာ္႔ကို အေျပာေကာင္းတယ္ဆိုၿပီး စ ၾကပါေတာ႔တယ္။ အဲဒီ ေမြးေန႔ပြဲမွာတင္အားလံုးနဲ႔ ခင္မင္ရင္းႏွီးသြားၾကေတာ႔တယ္။ ေနာက္ဘာပြဲပဲလုပ္လုပ္ ခင္မင္ရင္းႏွီးတဲ႔ စိတ္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ကို လာၿပီး ဖိတ္ၾကေတာ႔တယ္။ အဲဒီေတာ႔လည္း ယမကာ ေလးက ေသာက္မိျပန္ေတာ႔တယ္။ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို စိတ္ညစ္မိတယ္။ ဒီ ယမကာေၾကာင္႔ ေတာ႔ ခက္ပါတယ္။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ေတာ္ပါၿပီ။ ဒီတစ္ခါေတာ႔ လံုး၀ ကိုမေသာက္ေတာ႔ဘူးကြာ။ ကိုးန၀င္း ပုတီးစိတ္မယ္။ ဘာပြဲ၊ ညာပြဲဆိုၿပီးလာေခၚရင္လည္း ကိုးန၀င္းအဓိ႒ာန္၀င္ေနတယ္လို႔ေျပာလိုက္ရင္ေတာ႔ျငင္း ရေကာင္းတယ္ေပါ႔။ တစ္ခုေသာ တနလၤာေန႔မွာပဲ ကိုန၀င္း စ၀င္ျဖစ္တယ္။ တစ္ဆင္႔ကို ၉ ရက္၊ ၉ ဆင္႔ဆိုေတာ႔ ၈၁ ရက္ေပါ႔။ ၃ ဆင္႔ေလာက္ထိေအးေဆးပဲ။ ဘာယမကာမွ မေသာက္ ျဖစ္ဘူး။ ၄ ဆင္႔ေရာက္တဲ႔အခ်ိန္မွာေတာ႔ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ တစ္ျခားေက်ာင္း ကေနၿပီး လာလည္တယ္။ မလာခင္ကတည္းက သူကဖုန္းဆက္ၿပီးေျပာေသးတယ္။ ငါမင္းဆီ ကိုလာမယ္။ ယမကာ၀ယ္ထားပါ။ အျမည္းေတြဘာေတြကိုသူလာမွလုပ္မယ္ေပါ႔။ကြၽန္ေတာ္က ကိုးန၀င္း၀င္ေနတယ္။ ငါမေသာက္ဘူးေနာ္လို႔ေျပာေတာ႔။ ရတယ္… မေသာက္နဲ႔ ငါေသာက္ တာထိုင္ၾကည္႔ေနတဲ႔ေလ။ ေနာက္ေန႔ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာေရာက္လာတယ္။ သူ႔ဘာသာသူ ေသာက္တယ္။ <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ မင္းဆီကိုလာတာ…ရင္ဖြင္႔ခ်င္လို႔လာတာကြ… မင္းနည္းနည္းပါးပါးခ်ပါကြာ။ စကားေျပာ ေကာင္းေအာင္ေပါ႔။ ငါကခ်ည္း ေသာက္ၿပီးေျပာေနေတာ႔မေကာင္းဘူးေလကြာ။ ယမကာ <span style=""> </span>ေသာက္ၿပီး ဘုရားရွိခိုးရင္သာ မေကာင္းတာ။ ရွိခိုးၿပီးမွ ေသာက္ရင္ေတာ႔ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးကြာ။ ကိုးန၀င္း မိုးလင္းမွသိမယ္ဆိုတဲ႔ဟာေပၚလာတုန္းက သက္သက္လြတ္စားရမယ္ဆိုတာလည္း မပါဘူး၊ ငါးပါးသီလခံယူၿပီးမွ စိတ္ရမယ္ဆိုတာလည္း မပါ ပါဘူးကြာ။ ငါ႔ကို ခင္တယ္ဆိုရင္ တစ္ခြက္ေလာက္ေတာ႔ ခ်ပါကြာ။ တစ္ခြက္တည္းပါကြာ…ေနာ္ သူငယ္ခ်င္း …ငါ … ရင္ဖြင္႔ခ်င္ လို႔ပါ။ ေၾသာ္…ခက္ေခ်ၿပီ။ ဘယ္လို လုပ္ရပါ႔။ ကိုယ္က ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတာင္ မခ်ရေသးဘူး။ ေသာက္မယ္၊ မေသာက္ဘူး စဥ္းစားေနတုန္းရွိ ေသးတယ္။ ဘသားေခ်ာက…ခြက္ယူၿပီး ထည္႔ ေတာင္ထည္႔ၿပီးေနၿပီေလ။ အင္းေပါ႔ေလ… မျငင္းသာေတာ႔လည္း ဘယ္တတ္ႏိုင္ပါ႔မလဲ။ ႐ုပ္ေခ်ာတယ္၊ သေဘာေကာင္းတယ္၊ အားနာတတ္တယ္၊ အဲဒီအခ်က္ေတြကို က<span style=""> </span>ကိုယ္႔ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ျဖစ္ေနတာကို။ ၿပီးေတာ႔ ကိုယ္႔ဆရာက ရင္ေတြဖြင္႔ပါေလေရာ။ ခ်စ္သူလင္ ေနာက္လိုက္သြားလို႔တဲ႔ေလ။ ေျပာေတာ႔ တစ္ခြက္တည္းေသာက္ပါကြာတဲ႔။ တစ္ခြက္လည္း ေသာက္ၿပီးေရာ…<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တတက္စားလည္း ၾကက္သြန္၊ ႏွစ္တက္စားလည္း ၾကက္သြန္ပဲေဟ႔ေကာင္ ခ်ကြာ …<o:p></o:p><br />ေျပာရင္းဆိုရင္း ထပ္ထည္႔ေပးတယ္။ သူထည္႔ေပးေတာ႔လည္း ထပ္ေသာက္ျဖစ္တာေပါ႔။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ကြၽန္ေတာ္ ခ်စ္ေရးဆိုထားခဲ႔တဲ႔ ခ်စ္သူဆီကေန ခ်စ္အေျဖေလးရတယ္။ အရမ္းခ်စ္ တယ္ဆိုတဲ႔ အေျဖေလးေပါ႔။ အရမ္းကို ေပ်ာ္ရႊင္ပီတိျဖစ္ခဲ႔ရတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔၊ ခင္မင္ရ တဲ႔ အစ္ကိုေတြကို ေျပာျပေတာ႔ အဲဒါဆို ကိုယ္႔ညီကို ဂုဏ္ျပဳရမွာေပါ႔။ ဒီည ပြဲကမယ္ေဟ႔တဲ႔။<o:p></o:p><br />ေၾသာ္…အေပ်ာ္ေတြနဲ႔ဆိုေတာ႔လည္း မျငင္းသာျပန္ေတာ႔ဘူးေပါ႔။ ယမကာေတြေသာက္ျဖစ္ျပန္ တယ္။ စိတ္မ်ားညစ္ပါတယ္ ယမကာ ရယ္…<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ကြၽန္ေတာ္ခ်စ္သူနဲ႔ ဖုန္းေျပာျဖစ္တယ္။ ဒီႏွစ္သႀကၤန္မွာ တရားစခန္း၀င္ျဖစ္မယ္တဲ႔။ တရားစခန္း ၀င္ေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ အေ၀းမွာေရာက္ေနတဲ႔ ေမာင္႔ကိုလည္း ေမတၱာေတြပို႔ေပးေနာ္ လို႔ေျပာေတာ႔ …<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>အင္း<span style=""> </span>ပို႔ေပးမွာေပါ႔…ဒါေပမယ္႔ ငါးပါးသီလ လံုတဲ႔သူမွပို႔ေပးခ်င္တာ… အဲဒါမွ ေမတၱာပို႔တဲ႔သူက လည္း အက်ိဳးရွိသလို၊ ခံယူတဲ႔သူမွာလည္း ကုသိုလ္ေတြအမ်ားႀကီးရႏိုင္တယ္တဲ႔ေလ…<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမတၱာေတြသာ ပို႔ေနပါခ်စ္သူရယ္…ေမာင္ ငါးပါးသီလလံုပါတယ္လို႔ ေျပာျဖစ္တယ္။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီေနာက္ပိုင္းကစၿပီး ကြၽန္ေတာ္ ယမကာကို ကြၽန္ေတာ္ အတတ္ႏိုင္ဆံုးေရွာင္ခဲ႔တယ္။ ေတာ္ ႐ံုျငင္းလို႔ရတဲ႔သူဆိုရင္ ျငင္းတယ္။ ျငင္းလို႔မရတဲ႔သူဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္ ႐ုတ္တရက္ေနမေကာင္း၊ ဗိုက္နာ၊ တစ္ခုခုအေၾကာင္းျပၿပီး ျငင္းပစ္လိုက္တယ္။ ကဲ …ဘယ္႔ႏွယ္႔ရွိစ… ယမကာေရ…. မင္းနဲ႔အေ၀းဆံုးမွာပဲ ငါ အၿမဲတမ္းေနေတာ႔မယ္ကြာ…<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>တစ္ရက္မွာ ကြၽန္ေတာ္ဆီကို အစ္ကိုတစ္ေယာက္ အကူအညီလာေတာင္းတယ္။ သူတို႔ေမဂ်ာက မနက္ျဖန္ေက်ာင္းမွာ ဘြဲ႔ယူစာတမ္းဖတ္မယ္ေပါ႔။ အဲဒါကို ကြၽန္ေတာ္ကလိုက္ ၿပီး ဗြီဒီယိုရိုက္ေပးပါဆိုၿပီး ဗြီဒီယိုကင္မရာေတြ၊ တိတ္ေတြ၊ ေဒါက္တိုင္ေတြ အားလံုးလာေပး တယ္။ ေနာက္ေန႔မနက္မွာပဲ အေနာက္တိုင္း၀တ္စံုကို က်က်နန ၀တ္ၿပီး ဘြဲ႔ယူစာတမ္းဖတ္ ေနတဲ႔အစ္ကိုေတြကို ဗြီဒီိယိုမွတ္တမ္းတင္ေသခ်ာရိုက္ေပးေနတယ္။ အားလံုးၿပီးသြားတဲ႔အခ်ိန္ မွာ ဆရာေတြနဲ႔အတူ စာတမ္းဖတ္ပြဲၿပီးဆံုးတဲ႔ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ဂုဏ္ျပဳတဲ႔အခမ္းအနား ေရာက္လာတယ္။ ရွန္ပိန္ပုလင္းေတြဖြင္႔တယ္၊ ေဂ်ာ္နီ၀ါးကားေတြလည္းပါတယ္။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ ရႊင္နဲ႔ ဆရာနဲ႔ေက်ာင္းသား ခြက္ေလးေတြကိုယ္စီကိုင္ၿပီး ဂုဏ္ျပဳစကားေတြေျပာေနၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ္လည္း အမွန္အကန္ အားလံုးကို တစ္ကြက္ကေလးမွ မလြတ္ရေအာင္လုိက္ၿပီး မွတ္ တမ္းတင္ေနမိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္႔လက္ကို တစ္ေယာက္ေယာက္က လာကိုင္တယ္။ လွည္႔ၾကည္႔ လိုက္ေတာ႔ ၿပံဳးၿပီးၾကည္႔ေနတဲ႔ ဆရာတစ္ေယာက္ကိုေတြ႔ရတယ္။ သူလက္ထဲမွာ ယမကာခြက္ ေလးတစ္ခြက္ကိုင္လို႔ ကြၽန္ေတာ္႔ဆီကို ကမ္းေပးလာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ မေသာက္ဘူးလို႔ ေျပာ လိုက္မိတယ္။ ဒါက မင္းတို႔အားလံုးကို ဂုဏ္ျပဳေနတဲ႔အခ်ိန္ေလ…မျငင္းရဘူးတဲ႔။ ဆရာက ကြၽန္ေတာ္႔ကို ဘြ႔ဲယူစာတမ္းဖတ္တဲ႔သူတစ္ဦးလို႔ထင္ေနပံုရပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခားသားဆရာ တစ္ေယာက္က သူတို႔ရဲ႕ယဥ္ေက်းမႈအရ ဖိတ္ေခၚလာတာကို ကြၽန္ေတာ္႔အေနနဲ႔ မျငင္းသင္႔ ဘူးလို႔ထင္တယ္ေလ။ အဲဒါနဲ႔ ဆရာနဲ႔အတူ ခ်ီးယားဒ္ လုပ္လိုက္မိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ခြက္ကို ကိုင္ၿပီးေမာ႔လုိက္ေတာ႔မွ ဆရာက ၿပံဳးၿပီး လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္တယ္။ "Congratulation" တဲ႔။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ယမကာေရ…မင္းနဲ႔ငါ ျပန္ေတြ႔ရျပန္ၿပီေနာ္… ေသာက္ၿပီးလို႔ခြက္ေလးျပန္အခ်မွာေတာ႔ ကြၽန္ေတာ္ သက္ျပင္းမသိမသာခ်မိပါေတာ႔တယ္။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>အေဆာင္ျပန္ေရာက္ျပန္ေတာ႔လည္း စာတမ္းဖတ္ၿပီးသြားတဲ႔ အစ္ကိုေတြက ကြၽန္ေတာ္႔ ကို ထပ္ၿပီးဂုဏ္ျပဳခိုင္းတယ္။ မေသာက္ဘူးဆိုၿပီး အခန္းမွာေရွာင္ေနတာပဲ။ သူတို႔ဘာသူတို႔ ေသာက္ပါေစဆိုၿပီး အခန္းမွာေန ေနတုန္း Camera Man ဘယ္ေရာက္သြားလည္း Camera Man ကိုလည္း တုိက္ၾကပါဦး။ ကြၽန္ေတာ္႔အခန္းကို လူကိုယ္တိုင္လာေခၚေတာ႔လည္း မျငင္း သာေတာ႔ျပန္ပါဘူး။ အေပ်ာ္ေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေနတဲ႔ အစ္ကိုေတြကိုကြၽန္ေတာ္႔ေၾကာင္႔စိတ္မညစ္ ေစခ်င္ပါဘူး။ သူတို႔ေက်နပ္ေအာင္ တစ္ခြက္…တစ္ခြက္…တစ္ခြက္…ေသာက္မိျပန္ပါတယ္။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ဘာလိုလိုနဲ႔ အခ်ိန္ေတြတစ္ျဖည္းျဖည္းျဖတ္သန္းလာလိုက္တာ ကြၽန္ေတာ္ေတာင္ ေက်ာင္းၿပီးေတာ႔မယ္။ ဒီ Semester ၿပီးရင္ ကြၽန္ေတာ္ဘြဲ႔ရၿပီေလ။ ေက်ာင္းစဖြင္႔ကာစမွာပဲ စိတ္ထဲမွာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္မိတယ္။ ဘြဲ႔ယူစာတမ္း မဖတ္ရေသးတဲ႔ အခ်ိန္ထိ ကြၽန္ေတာ္ ယမကာကို ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္မေသာက္ေတာ႔ဘူးလို႔။ ဒါေပမယ္႔ …ဒါေပမယ္႔ေပါ႔ဗ်ာ…<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ဒီႏွစ္သႀကၤန္ကြၽန္ေတာ္ရဲ႕ Supervisior ဆရာကို အေဆာင္ေခၚၿပီး ဧည္႔ခံမယ္လို႔ စိတ္ကူးေလးရမိတယ္။ စာတမ္းဖတ္ခါနီးအခ်ိန္ဆိုေတာ႔ ဆရာနဲ႔ပိုၿပီး ရင္းႏွီးမႈရေအာင္ဆိုတဲ႔ အေတြးကေလးနဲ႔ေပါ႔။ ဆရာကလည္း ေသာက္တတ္တဲ႔သူဆိုေတာ႔ ယမကာေလးဘာေလး နည္းနည္းပါးပါးေတာ႔ ၀ယ္ထားၿပီး၊ စီစဥ္ထားရတာေပါ႔ … အဓိက ကေတာ႔ ဆရာကို ျမန္မာ႔ ရိုးရာ ႏွစ္သစ္ကူးအတာသႀကၤန္ဆိုတာ ဘယ္လိုလဲဆိုတာ သိေစခ်င္တဲ႔ ဆႏၵေတြလည္းပါတာ ေပါ႔။ အခန္းမွာ အားလံုးျပင္ဆင္ၿပီး ေက်ာင္းကိုသြား၊ ဆရာကိုသြားေခၚတယ္။ ေက်ာင္းလည္း ေရာက္ေရာ ဆရာကမရွိေတာ႔ဘူး။ ဖုန္းဆက္ၾကည္႔ေတာ႔မွ ဆရာက သူ႔ကိုခြင္႔လႊတ္ပါတဲ႔။ သူ အရမ္းအေရးႀကီးတဲ႔ ကိစၥတစ္ခုေၾကာင္႔ အိမ္ကိုျပန္သြားရတာပါလို႔ေျပာလာတယ္။ ေတာ္ေတာ္ ကိုစိတ္ညစ္သြားမိတယ္။ အခန္းမွာ အားလံုးျပင္ဆင္ထားတာ။ ႏွစ္သစ္ကူအေၾကာင္း၊ ဆရာ႔အ တြက္လက္ေဆာင္ အားလံုး၊ အားလံုးေပါ႔။ အခန္းကိုျပန္ေရာက္ေတာ႔ ကြၽန္ေတာ္႔စိတ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ကိုမြန္းၾကပ္သြားတယ္။ အားလံုးစီစဥ္ထားၿပီးကာမွ ကိုယ္ေမွ်ာ္မွန္းထားသလိုျဖစ္မ လာေတာ႔ … စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ ယမကာပုလင္းကိုဖြင္႔၊ ခြက္ထဲထည္႔ၿပီး တစ္က်ိဳက္ထဲေမာ႔ပစ္ လိုက္တယ္။ စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ေသာက္ပစ္လိုက္ေတာ႔တယ္။ ယမကာေရ …ေသာက္မိျပန္ပါၿပီ။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ေတာ္ပါၿပီ…ေတာ္ပါၿပီ… ဒီမွာ ပညာသင္တုန္းသာ ယမကာကိုေသာက္ျဖစ္မယ္။ ျမန္မာ ျပည္ကိုေျခခ်ၿပီဆိုတာနဲ႔ လံုး၀၊ လံုး၀ ကိုလွည္႔မၾကည္႔ေတာ႔ဘူးလို႔စိတ္ကို ဒုန္းဒုန္းခ်မိျပန္ တယ္။ မေကာင္းမွန္းလည္း သိတယ္။ ကံငါးပါးထဲမွာ ပါတယ္ဆိုတာလည္းသိတယ္။ သိစိတ္ ကေန မေသာက္မိေအာင္၊ အၿမဲတမ္းထိန္းသိမ္းခဲ႔တယ္။ ယမကာနဲ႔အေ၀းကိုေရာက္ေအာင္ ေနျဖစ္ေအာင္လည္း ေနခဲ႔တယ္။ ဒါေပမယ္႔ ဒီေန႔ေခတ္အတိုင္းအတာ လူမႈပတ္၀န္းက်င္၊ လူ႔ ယဥ္ေက်းမႈမွာ အထူးသျဖင္႔အေနာက္တိုင္းမွာေပါ႔ေလ ယမကာ ကလူဆန႔္၀င္တဲ႔အရာတစ္ခု အျဖစ္ရွိေနတာေတြေၾကာင္႔၊ ဘယ္လိုပဲေရွာင္ေရွာင္ တနည္းမဟုတ္၊ တနည္းကေတာ႔ သူနဲ႔ ထိပ္တိုက္ေတြ႔ေနတာပဲေလ။ အရင္ေခတ္ေတြတုန္းက အိမ္ကိုဧည္႔သည္လာရင္ လက္ဖက္ ရည္ၾကမ္း၊ လက္ဖက္တို႔နဲ႔ဧည္႔ခံၾကတယ္။ တစ္ျဖည္းျဖည္းေခတ္ေတြေ႐ြ႕လ်ားလာေတာ႔ ဧည္႔သည္ အေပါင္းအသင္လာရင္ " ဘာမွလုပ္မေနနဲ႔ေတာ႔ မိန္းမေရ…ကိုယ္လက္ဖက္ရည္ လိုက္တိုက္လိုက္မယ္" လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေတြတစ္ျဖည္းျဖည္းေပၚလာေတာ႔ အလြယ္တကူ ပဲကိုယ္႔အိမ္လာတဲ႔ ဧည္႔သည္၊ အေပါင္းအသင္း၊ သူငယ္ခ်င္းကို လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာပဲ စကား ေျပာရင္း ဧည္႔ခံလိုက္တယ္။ အခုေခတ္ေရာက္ေတာ႔ … ဧည္႔သည္ကိုယ္တိုင္က " သူငယ္ခ်င္း ဘာမွခ်က္ခုိင္းမေနနဲ႔ေနာ္…ညေနက်ရင္ …ယမကာေလးေသာက္ရင္း ..စကားေျပာၾကတာေပါ႔" <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေခတ္ေတြ၊ ေခတ္ေတြမ်ား တစ္ျဖည္းျဖည္းေျပာင္းလဲလာတာေပါ႔။ ကြၽန္ေတာ္လည္း အဲဒီအ တိုင္းပဲ မေသာက္ျဖစ္ေအာင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေရွာင္တယ္။ ထိန္းၾကည္႔တယ္။ ႏိုင္ငံျခားမသြားခင္က ေတာ႔ …ဟိုေရာက္ရင္ မေသာက္ေတာ႔ဘူးေပါ႔…ဒီလည္း ေရာက္ေရာ… ေသာက္ျဖစ္ျပန္ေရာ… ေနာက္တစ္ခါ ထပ္ေလွ်ာ႔ၾကည္႔တယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ေရာက္ရင္ မေသာက္ေတာ႔ဘူး၊ ဘာလုပ္ရင္ မေသာက္ေတာ႔ဘူးဆိုရင္ ထပ္ေလွ်ာ႔ၾကည္႔တယ္။ မရဘူး ေသာက္ျဖစ္တာပဲ။ ေနာက္ဆံုေတာ႔ လက္ေလွ်ာ႔လုိက္ပါတယ္။ ဒီမွာေနတုန္းပဲေသာက္မယ္။ ျမန္မာျပည္ ျပန္ေရာက္ရင္ မေသာက္ ေတာ႔ဘူးလို႔ …<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>အိမ္နဲ႔ဖုန္းေျပာေနရင္း အေဖကေျပာတယ္။ <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မင္းအခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းႀကီး ၿပီးခဲ႔တဲ႔လက ပဲမိန္းမရသြားၿပီ။ မင္းသူ႔ဆီဖုန္းဆက္လိုက္ဦး။ မင္းကိုေမးေနတယ္…<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဟုတ္ကဲ႔အေဖ…ကြၽန္ေတာ္ဖုန္းဆက္လိုက္ပါ႔မယ္…<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">၀၀၉၅၁၁၁၁၁….တီ………….တီ……………..တီ……………..<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဟယ္လို… ေဟ႔ေကာင္ႀကီး ….မိန္မရသြားၿပီဆို…ဘယ္လိုလဲ…မိန္းမရင္ခြင္ထဲမွာေပ်ာ္ေနၿပီ လား၊ အိမ္ေထာင္က်ၿပီဆိုေတာ႔ အရင္ကလို ေသာက္မေနနဲ႔ဦး။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေအးပါကြာ….မင္း ႏိုင္ငံျခားထြက္သြားၿပီးတဲ႔ေနာက္ပိုင္း ငါ ယမကာကိုမေသာက္ျဖစ္ေတာ႔ဘူး သူငယ္ခ်င္း။ မင္းမရွိေတာ႔လည္း ေသာက္လို႔မေကာင္းဘူးေပါ႔ကြာ။ မိန္းမကလည္း မေသာက္ ေစခ်င္တာလည္းပါတာေပါ႔။ ဒါေပမယ္႔ သူ႔ကိုတစ္ခုေတာ႔ ငါခြင္႔ေတာင္းထားတယ္။ ငါ႔အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္း ႏိုင္ငံျခားကေနျပန္လာရင္ေတာ႔ ငါ႔ကို သူနဲ႔အတူ ယမကာ ေသာက္ခြင္႔ တစ္ခါ ေလာက္ေတာ႔ ေပးပါလို႔ေျပာလိုက္တယ္။ မိန္းမကေျပာတယ္။ ကို…..ေသခ်ာတယ္ေနာ္…အဲဒီ တစ္ခါတည္းေနာ္ လို႔ ေျပာၿပီး… အခုကတည္းက ခြင္႔ျပဳထားတယ္သူငယ္ခ်င္း <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ကြၽန္ေတာ္ ဖုန္းကို ကိုင္ၿပီး သက္ျပင္းရွည္ႀကီးခ်မိပါေတာ႔တယ္။ ေလွ်ာ႔လက္စနဲ႔ မထူး ေတာ႔ပါဘူး….ျမန္မာျပည္ ျပန္ေရာက္တဲ႔အထိသာေလွ်ာ႔လုိက္ပါေတာ႔လို႔ ………<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိုးစက္<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">24 . 8 . 2007 ( AM 2:41)<o:p></o:p></span></p> <span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" ></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7084546639598995953-5824874993447952892?l=moesatmin.blogspot.com' alt='' /></div>Moesatnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7084546639598995953.post-34994214505222354732007-08-16T10:20:00.000+04:002007-08-28T15:28:02.663+04:00<div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ေက်ာင္းပိတ္ရက္ တစ္ရက္မွာပါ။ ကြၽန္ေတာ္႔အစ္ကို တစ္၀မ္းကြဲေတာ္တဲ႔ ကိုေဇာ္ အိမ္ကိုေရာက္လာတယ္။ သူက ေကာင္းထက္ အပင္အဟာရေဖ်ာ္ရည္ ကုမၸဏီက အေရာင္း တာ၀န္ခံတစ္ဦးပါ။<o:p></o:p><br />ခင္ေမာင္ေထြး …ငါနဲ႔အတူ စစ္ကိုင္းကိုလိုက္ခဲ႔စမ္းပါကြာ။ ကုမၸဏီက ပစၥည္းေတြျဖန္႔ ထားတာ၊ အဲဒါ ပိုက္ဆံလိုက္ေကာက္ရင္းနဲ႔ ပစၥည္းလို၊ မလို သြားေမးမလို႔၊ ငါတစ္ေယာက္ တည္းျဖစ္ေနတာ၊ အားရင္လိုက္ခဲ႔ကြာ။ <o:p></o:p><br />အိုေကေလ…ကြၽန္ေတာ္လိုက္ခဲ႔မယ္… <o:p></o:p><br /><span style=""> </span>ကိုေဇာ္နဲ႔အတူ စစ္ကိုင္းကိုေရာက္ေရာက္ျခင္း ေတာင္ေပၚက ဆြမ္းဦးပုညရွင္ဘုရားကို အရင္ ၀င္ဖူးျဖစ္တယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕ေပၚက စိုက္ပ်ိဳးေရးပစၥည္းေရာင္းတဲ႔ ဆိုင္ေတြကို တစ္ဆိုင္ၿပီးတစ္ဆိုင္ ၀င္၊ ၀င္ၿပီး ပိုက္ဆံလိုက္ေကာက္၊ လိုအပ္တဲ႔ပစၥည္းေတြေမးရင္းနဲ႔ စရင္း ေတြကို လိုက္မွတ္ေပးလိုက္တယ္။<br /></span></p><span id="fullpost"><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆိုင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ေကာက္လို႔ၿပီးတဲ႔အခ်ိန္မွာပဲ<o:p></o:p><br /><span style=""> </span>ဘယ္လိုလဲ ကိုေထြး၊ ေမာေနၿပီးလား၊ ေနာက္တစ္ခါဆိုရင္ေရာလိုက္ဦးမွာလား။ စိတ္မ ညစ္ပါနဲ႔ကြာ။ ေစ်းႀကီးတဲ႔က ဆိုင္တစ္ဆိုင္ပဲက်န္ပါေတာ႔တယ္။ အဲဒီဆိုင္ၿပီးရင္ေတာ႔ ဒီၿမိဳ႕မွာ အရမ္းေကာင္းတဲ႔ မိုးယံ မွာ မင္းကို လက္ဘက္ရည္တိုက္မယ္ကြာ။ ဟုတ္ၿပီလား။ <o:p></o:p><br />ပင္ပန္းတာနဲ႔ တန္ေအာင္ေတာ႔ မုန္႔ပါစားမွာေနာ္ ကိုေဇာ္<o:p></o:p><br />ႀကိဳက္တာစားကြာ။ ကဲလာ သြားၾကမယ္<o:p></o:p><br />ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ကိုေဇာ္ ဆိုင္ကယ္ေလးနဲ႔ စစ္ကိုင္းေစ်းႀကီးထဲကို ေရာက္လာၾကတယ္။ ေစ်းထဲကို ၀င္းၿပီး နည္းနည္းေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ စိုက္ပ်ိဳးေရး ပစၥည္းအေရာင္းဆိုင္ တစ္ဆိုင္ကိုေရာက္လာခဲ႔တယ္။ ဆိုင္နာမည္ေလးကို ဖတ္ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ သူမ်ားဆိုင္ေတြလို မဟုတ္ပဲ အဂၤလိပ္နာမည္နဲ႔ ခပ္ဆန္းဆန္းေလးျဖစ္ေနတယ္။ ဆိုင္ေ႐ွ႕မွာ ဦးေလးတစ္ေယာက္ ကုလားထိုင္ေပၚမွာ စာအုပ္တစ္အုပ္ထိုင္ဖတ္ေနေလရဲ႕။ ဆိုင္နာမည္ေလးက For You တဲ႔။ <o:p></o:p><br /><span style=""> </span>ကိုေဇာ္ က ဆိုင္ရွင္ဦးေလႀကီးကို စကားေတြသြားေျပာရင္းနဲ႔ ပစၥည္းေတြဘယ္လို ေရာင္းရလဲ။ ဘယ္ေလာက္က်န္ေသးလဲ။ သံုးစြဲသူေတြအေနနဲ႔ကေရာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ပစၥည္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘယ္လိုေတြေျပာၾကလဲ၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အပင္အဟာရေဖ်ာ္ေရကိုလည္း ျမင္သာ ေအာင္ထားၿပီး ေတာင္သူေတြကို ေၾကာ္ျငာေပးဖို႔ စသျဖင္႔ ေမးျမန္းၿပီးေျပာေနတယ္။ ကြၽန္ေတာ္လည္း ေစ်းထဲမွာ ဟိုၾကည္႔၊ ဒီၾကည္႔နဲ႔ပါပဲ။ ဆိုင္မွာခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ႔ ျမန္မာ႔ၾသဘာရဲ႕ ေၾကာ္ျငာေတြကိုလိုက္ဖတ္ ၾကည္႔ေနမိတယ္။ <o:p></o:p><br /><span style=""> </span>သမီးေရ …ခိုင္ဇင္ … ေကာင္းထက္ ဘယ္ႏွစ္ဗူးက်န္ေသးလဲဆိုတာ ၾကည္႔ ၾကည္႔ပါဦး။ ၿပီးရင္ စရင္းစာအုပ္ပါယူခဲ႔။ ပိုက္ဆံရွင္းေပးရေအာင္လို႔ …<o:p></o:p><br /><span style=""> </span>ဟုတ္ကဲ႔ အေဖ …. ခဏေလးေနာ္ … သမီးၾကည္႔လိုက္ဦးမယ္ …<o:p></o:p><br /><span style=""> </span>ေစ်းထဲဆိုေတာ႔ အနံ႔အသက္က ဆံုေနတာပဲ။ ေနကလည္းပူေတာ႔ စိတ္ထဲမွာ ေရ လည္းအရမ္းေသာက္ခ်င္ေနမိတယ္။ ေစ်းအနံ႔နဲ႔ မရင္းႏွီး လို႔လား မသိဘူး။ အသက္႐ႈရတာ လည္း တစ္မ်ိဳးပါပဲ။ ခဏအၾကာေတာ႔ Shampoo အနံ႔သင္းသင္းေလး ရလာတယ္။ ေစ်းအနံ႔ ေတြၾကားထဲက သင္ပ်ံ႕တဲ႔ အနံ႔ေလးရလာေတာ႔ ဘယ္ကလဲဆိုၿပီး ပတ္၀န္းက်င္ကို လိုက္ ၾကည္႔မိတယ္။ ၾကည္ျပာေရာင္ ၀မ္းဆတ္ကေလးနဲ႔၊ ေပ်ာ႔ေျပာင္းတဲ႔ ဆံေကသာေတြၾကားထဲ က သနပ္ခါး ေရႀကဲႀကဲေလးလိမ္းထားတဲ႔ သူ႔ကို ကြၽန္ေတာ္႔ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ လက္ထဲမွာ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ကိုင္လာၿပီး သူထြက္လာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္အရမ္းကို အံ႔ၾသသြားတယ္။ တစ္ခါထဲျမင္ဘူးထား႐ံုနဲ႔ စိတ္ထဲမွာ စြဲထင္က်န္ေနတဲ႔ သူရဲ႕မ်က္ႏွာေလးကို ေတြ႔လိုက္ရေတာ႔ ကြၽန္ေတာ္ မွင္သက္သြားမိတယ္။ မႏၱေလး မိန္းႀကီးထဲမွာ လိုက္ရွာေနတုန္းက မေတြ႔ရဘဲ၊ မထင္မွတ္တဲ႔ ေနရာတစ္ခုမွာ၊ ေမွ်ာ္လင္႔မထားဘဲ ေတြ႔လိုက္ရေတာ႔ အရမ္းလည္း အံ႔ၾသသြား သလို အရမ္းလည္း ေပ်ာ္႐ႊင္ခဲ႔ရတယ္။ ကိုေဇာ္၊ ဆိုင္ကဦးေလး ၿပီးေတာ႔ သူရယ္ သံုးေယာက္ စရင္းေတြၾကည္႔ၿပီး ပိုက္ဆံေတြ တြက္ခ်က္ေနၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ္႔ကို သူမမွတ္မိဘူးထင္ တယ္။ ကြၽန္ေတာ္ သူတို႔အနားကို ေလွ်ာက္သြားၿပီး <o:p></o:p><br /><span style=""> </span>ကိုေဇာ္ …ကြၽန္ေတာ္ေရ ေသာက္ခ်င္လို႔ …<o:p></o:p><br /><span style=""> </span>ေၾသာ္….ရတယ္ ငါ႔တူ။ သမီး ခုိင္ဇင္…ေရေလးတစ္ခြက္ေလာက္ ခပ္ေပးလိုက္ပါဦး။<o:p></o:p><br />သူကြၽန္ေတာ္႔ကို တစ္ခ်က္လွည္႔ၾကည္႔ၿပီး ဆုိင္ထဲကိုျပန္၀င္သြားတယ္။ သူလွည္႔ၾကည္႔တဲ႔ အၾကည္႔မွာ ငါသူ႔ကိုျမင္ဘူးတယ္ဆိုတဲ႔ အသိကေလးပါတယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ထင္မိတယ္။ ေရွးေရွးဘ၀ က ေရစက္ေတြေၾကာင္႔ထင္ပါရဲ႕<span style=""> </span>… သူခပ္လာတဲ႔ေရခြက္ေလးကို ကြၽန္ေတာ္႔ကို လွမ္းေပးၿပီး<o:p></o:p><br />ရွင္႔ကို ကြၽန္မ ျမင္ဘူးသလိုပဲ … <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ဟုတ္တယ္…ခင္ဗ်ား မမွတ္မိဘူးထင္တယ္ …ေယာနသံ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေ႐ွ႕မွာ ကြၽန္ေတာ္ေတာက္လိုက္တဲ႔ ေဆးလိပ္က ခင္ဗ်ားရဲ႕ ေျခေထာက္ေပၚၾကသြားတာေလ<o:p></o:p><br />ကြၽန္ေတာ္ အဲဒီလိုေျပာေနတုန္း သူရဲ႕ေျခေထာက္ေလးတစ္ဖက္က အလိုလိုေနာက္ကိုဆုတ္ သြားတယ္။ မ်က္ႏွာလည္း အနည္းငယ္ပ်က္သြားသလိုပဲ<br /><span style=""> </span>အဲဒီတုန္းက ကြၽန္ေတာ္ေတာင္းပန္စကားေျပာမလို႔ပဲ…ခင္ဗ်ားက ထြက္ေျပးသြားေတာ႔ ကြၽန္ေတာ္ ဘာမွမေျပာလိုက္ရဘူး။ Major နဲ႔ Year လည္းမသိေတာ႔ …<o:p></o:p><br /><span style=""> </span>ရပါတယ္ …ကိိစၥမရွိပါဘူး…<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ေရခြက္ေလးကိုင္ၿပီး သူအထဲကိုျပန္၀င္သြားခဲ႔တယ္။ ခါးထိ ရွည္လ်ားၿပီး ေပ်ာ႔အိအိဆံ ႏြယ္ေတြဆီက သင္းပ်ံ႕တဲ႔ရနံ႔ေလးတစ္ခု ကြၽန္ေတာ္ရလိုက္တယ္။ စိတ္ထဲမွာ စြဲထင္က်န္တဲ႔ ပံုရိပ္ကေလး အမည္က ခိုင္ဇင္တဲ႔လား။ အတန္ၾကာ သူ႔နာမည္ေလးကို ႏႈတ္ဖ်ားကေရ႐ြတ္ေန မိတယ္။ မိုးယံမွာ လက္ဘက္ရည္ေသာက္ရင္းနဲ႔ ေနာက္အပတ္ေတြလည္း ကြၽန္ေတာ္ လိုက္ခဲ႔ မယ္လို႔ ေျပာေတာ႔ ကိုေဇာ္ ကရယ္ေနတယ္။ ကမၻာႀကီးက က်ဥ္းက်ဥ္းေလးပါလို႔ လူေတြအၿမဲ ေျပာၾကတယ္ေနာ္။ ကမၻာႀကီးနဲ႔ႏႈိင္းယွဥ္လိုက္ရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မႏၱေလးတကၠသိုလ္ႀကီးက ေသးေသးေလးပဲျဖစ္သြားမွာေပါ႔။ ကြၽန္ေတာ္သြားတဲ႔ေနရာတိုင္း သူ႔ကိုအၿမဲတမ္းရွာခဲ႔တယ္။<span style=""> </span>ကြၽန္ေတာ္ကပဲ ရွာတာညံ႕လို႔လား၊ မိန္းႀကီးကပဲ က်ယ္လြန္းေနလို႔လား မသိပါဘူး။ ရွာလို႔မေတြ႔ခဲ႔ ဘူးဗ်ာ။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>အပတ္တိုင္း ကိုေဇာ္နဲ႔အတူ သူရဲ႕ For You ဆိုတဲ႔ စိုက္ပ်ိဳးေရးအေရာင္းဆိုင္ေလးကို ေရာက္ျဖစ္တယ္။ ေရာက္ျဖစ္တိုင္းလည္း သူနဲ႔အနည္းဆံုးစကားေလးတစ္ခြန္းစ၊ ႏွစ္ခြန္းစေျပာ ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ႔တယ္။ ေကာင္းထက္ အပင္အဟာရေဖ်ာ္ရည္နဲ႔ပတ္သတ္တဲ႔ စကားေတြ၊ အေရာင္းျမွင္႔တင္ေရးဆိုင္ရာအခ်က္ေတြကို ကိုေဇာ္ကေနတဆင္႔လည္း ေမးထားရေသးတယ္။ သူ႔ကို ျမင္ေန ေတြ႔ေနခြင္႔ရတဲ႔<span style=""> </span>ကိုေဇာ္နဲ႔ေကာင္းထက္ တို႔ကိုေက်းဇူးတင္ေနမိပါတယ္။ တစ္ပတ္မွာေတာ႔ ကြၽန္ေတာ္႔ရဲ႕ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကိစၥတစ္ခုေၾကာင္႔ ကိုေဇာ္နဲ႔အတူ For You ကိုမေရာက္ျဖစ္ဘူး။ အဲဒီအတြက္ ရလာဒ္ကေတာ႔ ကိုေဇာ္ယူလာတဲ႔သတင္းေကာင္းတစ္ခုပါ။ မင္းကို ေကာင္မေလးက ေမးတယ္။ အစ္ကိုနဲ႔အတူလာေနက် လူေရာ မျမင္ပါ႔လား တဲ႔။ အဲဒီ စကားကိုၾကားရေတာ႔ ကြၽန္ေတာ္ၿပံဳးေနမိတယ္။ သြားေတြၿဖီးလို႔ေပါ႔။ <o:p></o:p><br />ငါ ႏြားပြဲစားမဟုတ္ဘူးကိုယ္႔လူ။ ဒီတစ္ခါေတာ႔ မင္းက လက္ဘက္ရည္ျပန္တိုက္ကြာ<o:p></o:p><br />ရတယ္<span style=""> </span>ကိုေဇာ္…လက္ဘက္ရည္တင္ မဟုတ္ဘူးမုန္႔ပါေကြၽးဦးမယ္…<o:p></o:p><br /><span style=""> </span>ခိုင္ရဲ႕ ရင္ထဲမွာ၊ ခိုင္႔ရဲ႕ အေတြးေတြထဲမွာ ကို ရွိေနတယ္ဆိုတာသိလိုက္ရေတာ႔ ကို အရမ္းေပ်ာ္သြားခဲ႔တယ္ ခိုင္ရယ္။ ကုိယ္မွတ္မိပါေသးတယ္။ ခိုင္ရဲ႕ အတန္းနဲ႔ေမဂ်ာကိုသိခြင္႔ ရတဲ႔အခ်ိန္ကေပါ႔။</span></p><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal">ဆက္ရန္....</p><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal">မိုးစက္<br /></p><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal">16 . 8 . 2007 ( AM 10:25)<br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> <o:p></o:p></span></p> <span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" ></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7084546639598995953-3499421450522235473?l=moesatmin.blogspot.com' alt='' /></div>Moesatnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7084546639598995953.post-64495311999427465862007-08-08T01:12:00.000+04:002007-08-28T15:34:01.543+04:00<p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေယာနသံ<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ဒီနာမည္ကိုေရ႐ြတ္မိတိုင္း မႏၱေလးတကၠသိုလ္ႀကီးကို ျမင္ေယာင္မိတယ္။ မိန္းထဲက စိန္ပန္းျပာေတြ၊ မိန္းအေဆာင္ႀကီးက ေလွကားထစ္ေတြ၊ အဂၤေတတိုင္လံုးႀကီးေတြ၊ တီးဘန္ဂ လိုေလးေတြရွိတဲ႔ မိန္းထဲက Ruby လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးရယ္။ သူနဲ႔အတူတြဲေလွ်ာက္ခဲ႔ဘူး တဲ႔ လမ္းေလးေတြရယ္။ သူနဲ႔အတူတြဲထိုင္ခဲ႔တဲ႔ အုတ္ခံုေလးေတြရယ္ အားလံုး၊ အားလံုးကို ျမင္ေယာင္ေနမိပါတယ္။ လူတိုင္း၊ လူတိုင္းမွာ ကိုယ္စီအားနည္းခ်က္ေတြရွိတယ္။ စိတ္ပို္င္းဆိုင္ ရာအားနည္းခ်က္၊ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာအားနည္းခ်က္၊ ပတ္၀န္းက်င္အသိုင္းအ၀ိုင္းဆိုင္ရာ အားနည္း ခ်က္၊ မ်ိဳး႐ိုးဗီဇဆိုင္ရာအားနည္းခ်က္ အစရွိသျဖင္႔ေပါ႔။ ကိုယ္စီရွိၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ အဲဒီအား နည္းခ်က္ေတြက အားငယ္စိတ္အျဖစ္ေျပာင္းလဲမသြားဖို႔သာ အေရးႀကီးဆံုးလို႔ထင္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕အားနည္းခ်က္ေတြက ျပင္ဆင္လို႔ရတဲ႔ အားနည္းခ်က္ေတြ ရွိသလို၊ ျပင္ဆင္လို႔မရတဲ႔ အားနည္းခ်က္ေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါပဲ။။ ခိုင္ရယ္… ခိုင္မွာရွိတဲ႔ အားနည္းခ်က္ေတြက၊ အားငယ္စိတ္ေတြအျဖစ္ ဘာျဖစ္လို႔ ခိုင္ ခံစားေနရတာလဲ ဟင္။ ခ်စ္တဲ႔စိတ္နဲ႔ သူ႔ကိုဘာမွ သတိမထားျဖစ္ခဲ႔တဲ႔၊ ကိုယ္အတြက္ဘာမွမျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ထင္တဲ႔ အေသးအဖြဲေလးက သူ႔အ တြက္က်ေတာ႔ အႀကီးမားဆံုးႀကီးကို ျဖစ္ေနပါေပါ႔လား။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> <o:p></o:p></span></p><span id="fullpost"><div style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);"> </div><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style=""> </span>ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ သိန္းေဇာ္ ေယာနသံလက္ဘက္ရည္ဆိုင္ အ၀င္၀စားပြဲမွာ ထိုင္ေနၾက တယ္။ ဆိုင္ရွင္ဖြင္႔ထားတဲ႔ ခင္ေမာင္တိုးရဲ႕ <a style="color: rgb(204, 0, 0);" href="http://moesatmin.googlepages.com/11-KMToe_7.mp3">ညိဳ႕သူ</a> သီခ်င္းေလးကို လိုက္ဆိုညဥ္းရင္း Lucky Strike ေဆးလိပ္ေလးကို ေသာက္ေနမိတယ္။ ကုန္ခါနီး စီးကရက္ကိုေနာက္ဆံုး တစ္ခါ ေလာက္ဖြာ လိုက္ၿပီး တိုက်န္ေနတဲ႔ဖင္စီခံေလးကို လက္ခလယ္နဲ႔လက္မၾကားထဲကို ၫွပ္လိုက္ ၿပီး အမွတ္တမဲ႔ပဲ ဆိုင္အျပင္ကိုေတာက္ထုတ္လိုက္တယ္။ ဆိုင္အေ႐ွ႕ဘက္ကေနၿပီး ႐ုတ္တ ရက္၀င္လာတဲ႔ တစ္ေယာက္ကို ျမင္လိုက္ရတဲ႔အခ်ိန္မွာေတာ႔ ေနာက္က်သြားၿပီဆိုတဲ႔အသိ ကေလးပဲ၀င္လာေတာ႔တယ္။ ေဆးလိပ္ကေတာ႔ ကြၽန္ေတာ္႔လက္ၾကားကေနလြတ္ထြက္သြားၿပီ ေလ။ ညာေျခေထာက္တစ္ဖက္ေ႐ွ႕ကိုအလွမ္း ကြၽန္ေတာ္ရဲ႕စီးကရက္တိုေလးအက်နဲ႔ ကြက္ တိပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္ ျပာျပာသလဲထိုင္ရာကေနထၿပီး သူ႔ေျခေထာက္ေလးေပၚၾကသြားတဲ႔ မီးဖြား ေလးေတြကိုခါေပးမယ္ဆိုတဲ႔အေတြးနဲ႔ သူ႔အေ႐ွ႕ကိုအသြားမွာပဲ ရတယ္၊ ရတယ္၊ မလိုဘူး၊ ဘာမွမျဖစ္ဘူး။ ေျပာရင္းဆိုရင္းနဲ႔ ဆိုင္ထဲကိုမ၀င္ေတာ႔ပဲ အျပင္ကိုေျပးထြက္သြားေတာ႔တယ္။ ေပ်ာ႔ေျပာင္းလွတဲ႔ ဆံႏြယ္ေတြၾကားထဲက သနပ္ခါးေလးလိမ္းထားတဲ႔ ခိုင္ရဲ႕မ်က္ႏွာကို ဖ်တ္ခနဲ ျမင္လိုက္ရတဲ႔ အၾကည္႔မွာတင္ ကိုယ္႔ရင္ထဲမွာစြဲက်န္ရစ္ခဲ႔တာပါ ခိုင္။ ကိုယ္႔ရဲ႕ေတာင္းပန္ စကားေလးေတာင္ ခိုင္ လက္မခံခဲ႔ဘူး။ ခိုင္သိရဲ႕လား။ အဲဒီေန႔ကစၿပီး ကိုယ္ေဆးလိပ္ မေသာက္ ေတာ႔ဘူးေလ။ ခိုင္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ကုိယ္္ေဆးလိပ္မေသာက္ရတဲ႔အေၾကာင္းကို သိန္းေဇာ္ကိုေျပာျပေတာ႔ ကိုယ္႔ကိုမွတ္ခ်က္ေပးတယ္။ ေၾကာင္ လိုက္တဲ႔ေကာင္ကြာ တဲ႔။ ခို္င္ရဲ႕ နာမည္၊ အတန္း ဘာမွမသိရေသးခင္ကတည္းက ကိုယ္႔ရင္ထဲမွာ စြဲၿမဲစြာျဖစ္တည္ေနခဲ႔ပါတယ္ ခိုင္။</span></p><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal">ကြၽန္ေတာ္ ဆက္ေရးပါ႔မယ္ ... ေလာေလာဆယ္ ကြၽန္ေတာ္စိတ္ေတြညစ္ေနလို႔ ...</p><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal">မိုးစက္</p><p style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal">8. 8 . 2007 ( AM 1:21)<br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p> <span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" ></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7084546639598995953-6449531199942746586?l=moesatmin.blogspot.com' alt='' /></div>Moesatnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7084546639598995953.post-34785862454852043632007-08-03T11:20:00.000+04:002007-08-07T14:26:11.290+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_yl5iXOYXdc0/RrLY9-dbiUI/AAAAAAAAABE/PO2SHxnf4f8/s1600-h/cycle21.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_yl5iXOYXdc0/RrLY9-dbiUI/AAAAAAAAABE/PO2SHxnf4f8/s320/cycle21.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5094372687759509826" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ၾကက္ဆူေစ႔ေတြကို အစားမွားၿပီး အစာအဆိပ္သင္႔တယ္ဆိုတဲ႔အေၾကာင္းေလးေရးထားတာပါ။ ျမန္မာျပည္က မိဘ ျပည္သူေတြအဓိက သိေစခ်င္တဲ႔ရည္႐ြယ္ခ်က္ေလးနဲ႔ မြန္းသက္ပန္ ေရးထားတဲ႔ post ေလးကို </span><a style="color: rgb(204, 0, 0);" href="http://moonthetpan.blogspot.com/2007/07/blog-post_4629.html">ဒီေနရာေလးမွာ</a> <span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဖတ္ၾကည္႔ႏိုင္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7084546639598995953-3478586245485204363?l=moesatmin.blogspot.com' alt='' /></div>Moesatnoreply@blogger.com0